Լոռիում բանը բանից անցել է…

Ռեյտինգային ընտրակարգը շարունակում է հանրապետությունով մեկ յուր հաղթարշավը` ևս մեկ անգամ փաստելով ու ապացուցելով այն հանրահայտ ճշմարտությունը, որ ոչինչ քաղաքականության մեջ այնքան գնահատելի չէ, ոչինչ այնքան ազդեցիկ չէ, որքան փողն ու կապիտալը: Իհարկե, սույն իրողությունը մենք չէ, որ բացահայտում ենք ու սա, ըստ էության, դասագրքային ճշմարտություն է, բայց այն, ինչ կատարվում է նախընտրական այս շրջանում Հայաստանում, հաստատ երբևէ որևէ պրոֆեսոր, քաղաքագիտության դոկտոր կամ ակադեմիկոս՝ նույնիսկ իր ամենավատ երազներում չէր կարող պատկերացնել. հայաստանյան նախընտրական իրականությունն ուղղակի հակագիտական է:

Ինչպես հայտնի է, 2017թ-ի ընտրություններին հայտ ներկայացրածներից շատերը միմյանց հետ ռեյտինգային պայքարի են դուրս եկել ոչ միայն քաղաքամայր Երևանում, ուր այս ընտրակարգով առաջադրված օդիոզ դեմքերի ու հանրահայտ ֆիգուրների պակաս առանձնապես չի զգացվում, այլև մարզերում, ուր ևս, ինչպես ցույց է տալիս անհերքելի պրակտիկան, մայրաքաղաքային նախընտրական թեժ մթնոլորտից ոչ պակաս եռուն միջավայր է ձևավորվել. կրքերը գնալով է՛լ ավելի են շիկանում:

Որպես ասվածի անզուգական ապացույց կարող է հանդես գալ զորօրինակ՝ նույն Լոռու մարզն, ուր առաջիկայում բախվելու են այնպիսի «թափով» դեմքերի շահերն ու ամբիցիաներն, ինչպիսիք են՝ Արկադի Համբարձումյանն («Դերժավայի Արկադի») ու Կարեն Կարապետյանը` ռուսաստանաբնակ հայտնի գործարար Սամվել Կարապետյանի եղբայրը, դրանից բխող բոլոր հետևանքներով հանդերձ: Ի դեպ` հետևանքների մասին. դրանք, պետք է նկատել, լիովին տեղավորվում են ռեյտինգային ընտրակարգի տրամաբանության ծիրից ներս ու հետզհետե այնպիսի կոպիտ դրսևորումներ ստանում, որ մարդն ուղղակի ապշում է` և սա քաղաքականությո՞ւն է կոչվում:

Պարզվում է` Կարեն Կարապետյանը, ՀԷՑ-ի ուղղակի աջակցությամբ, բնակչության սիրտը շահելու մի չափազանց յուրատեսակ ձև է գտել. մամուլում հստակ տեղեկություններ են հայտնվել այն մասին, որ «էլեկտրիկները» համապատասխան թեկնածուի օգտին քվեարկողներին մասսայաբար 10.000 դրամանոց գիշերային հաշվիչներ են բաժանում:

Ինչ վերաբերում է Կարապետյանի ահեղ մրցակցին, ապա սա ևս փորձում է հետ չմնալ համընդհանուր տենդենցներից ու նախապես երաշխիքներ ստանալով առ այն, որ իրեն ընտրողները չեն խաբի, խոստանում է ձեռնունայն չթողնել սեփական համակիրներին, միայն թե ընտրողները պետք է կարողանան հստակորեն ապացուցել, որ հենց Համբարձումյանին են ընտրել, այլ ոչ թե փողը վերցրել ու «անամոթաբար» մեկ ուրիշին են քվեարկել: Ավելին՝ ասում են՝ Համբարձումյանը շատ կոնկրետ կերպով գործի է դրել նաև ձեռքի տակ ունեցած վարչական ռեսուրսն, ու հիմա ոչ այլ ոք, քան՝ Սպիտակ քաղաքի քաղաքապետն, ընկած կրթօջախներով` մանկապարտեզներով, դպրոցներով մեկ, քարոզչություն է իրականացնում Համբարձումյանի օգտին: Իսկ թե՝ ինչ էր ասել Լևոն Մկրտչյանը միառժամանակ առաջ, բոլորն են հիշում…

Այսքանից հետո հարց է առաջանում`սրանք ընտրություննե՞ր են, թե՞ խայտառակություն: Բանը հասել է նրան, որ նույնիսկ նախընտրական խոստումներ չեն հնչում, նույնիսկ հանրահայտ ու բոլորին զզվեցնող պոպուլիզմին են մարդիկ կարոտ մնում. միայն փող, փող ու էլի փող: Այս ամենն ընդամենը մեկ բան է փաստում` Հայաստանում պլուտոկրատիան այլևս բացարձականացվել է ու նույնիսկ դեգրադացվել` հասնելով ազգային անվտանգությանն ուղղված սպառնալիքի աստիճանի, ինչը, բնականաբար, չի կարող անհետևանք մնալ որևէ մեկի համար. նման տրամաբանությամբ քաղաքական համակարգ չեն կառուցում, նման ֆունդամենտի վրա շենքեր վեր չեն խոյացնում. կործանարար է…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ