Ո՞րն է խանգարող գործոնը

Կառավարությունը վերջապես հաստատեց առաջիկա հինգ տարիների իր գործունեության ծրագիրը, ու այն շուտով քննարկվելու է Ազգային ժողովում: Իհարկե, այնտեղ առաջին հերթին աչքի են ընկնում հիմնական ցուցանիշները, թե գործադիրը մինչև 2022թ. ինչ խոստումներ է տալիս կամ ինչ է պատրաստվում իրականացնել:

Ու ինչպես սպասվում էր, այդ ծրագրի հիմնական ցուցանիշներն ու նպատակադրված խնդիրները պետք է համապատասխանեին Սերժ Սարգսյանի՝ մայիսի 18-ին Ազգային ժողովում հնչած ուղերձի ցուցանիշներին: Եվ այդ առումով՝ թիվ մեկ ցուցանիշը տնտեսական աճի համար նախատեսված 5 տոկոսն է, հաջորդը ՀՆԱ-ի նկատմամբ արտահանման 40 տոկոս մակարդակի ապահովումն է: Ս. Սարգսյանի ուղերձի և կառավարության ծրագրի այլ համապատասխանություններ ևս կան, ինչը մի կողմից սպասելի էր, քանի որ դա ՀՀԿ-ի կառավարության ծրագիրն է, իսկ այդ կուսակցության նախագահը Ս. Սարգսյանն է: Բայց մյուս կողմից էլ, խորհրդարանին ուղղած իր ելույթի տնտեսական հատվածով և դրանք այս ծրագրում ներառելով՝ Ս. Սարգսյանը կարծես թե մեկ այլ խնդիր է լուծում՝ հասկացնել է տալիս, որ առաջիկա հինգ տարիներին էլ ինքը որոշողի դերում է լինելու: Իսկ դա կարող է ենթադրել վարչապետի պաշտոնը՝ 2018թ.: Այսինքն՝ սա Կ. Կարապետյանի կառավարության ծրագիրն է` ընդամենը մինչև 2018թ. ապրիլը:

Արդեն հայտնի է, որ 2018 թվականի ապրիլին կառավարությունը  իր լիազորությունները վայր է դնում, Սերժ Սարգսյանի՝ նախագահի պաշտոնը թողնելուն զուգահեռ: Այստեղ արդեն մնում է հարցը՝ ինչ է անելու Սերժ Սարգսյանը, ինչ է լինելու Կարեն Կարապետյանի հետ, ով է լինելու նոր վարչապետը: Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն չեն հայտարարում, որ այն լինելու է Կարեն Կարապետյանը: Բացառված չէ, որ ընտրություններից առաջ Սերժ Սարգսյանից մի քանի անգամ բարձր վարկանիշ ունեցող գործող վարչապետ Կարեն Կարապետյանն այս անգամ փորձում է էական մասնակցություն ունենալ ավարի բաշխման գործընթացում և որոշակի ինքնուրույն քայլեր անել: Ինչը, բնականաբար, չի կարող գոհացնել երկիրը միանձնյա կառավարելու սովորություն ունեցող գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանին: Եթե Սերժ Սարգսյանը լուրջ նպատակներ ունի 2018թ.-ի ապրիլի 2-ից հետո մնալու բացարձակ իշխանության կրող, ապա նա պետք է հենց այսօրվանից աշխատի այդ իշխանության հիմքերի ձևավորման ուղղությամբ: Այն մասին, որ Սերժ Սարգսյանն առնվազն մտադրություն չունի իշխանությունից հեռանալու, հայտարարվել է թե՛ իր, թե՛ Հանրապետական կուսակցության տարբեր ներկայացուցիչների կողմից: Ահա այս իրավիճակում Կարեն Կարապետյանն օգնող գործոնից կարող է վերածվել խանգարող գործոնի, որին պետք է չեզոքացնել:

Հավանաբար հանրային աջակցության բարձր վարկանիշն ու որոշ մեծահարուստների աջակցությունը Կարեն Կարապետյանին մոտիվացրել են ինքնուրույն գործելուն և, ինչու ոչ, 2018թ.-ից հետո իշխանության մնալու: Կարեն Կարապետյանը սեփական կամքով օգտագործվեց ՀՀԿ-ի սահուն վերարտադրությունը կազմակերպելու գործում, և այժմ նրա քաղաքական ապագան ՀՀ բարձրագույն իշխանության կազմում կախված է Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ նրա լոյալության աստիճանից, եթե, իհարկե, Կարեն Կարապետյանը համարձակություն չունենա ձեռնոց նետելու Սերժ Սարգսյանին ու այս փուլում առնվազն հասնելու երկիշխանության: Ահա այսպիսի իրավիճակում, մեղմ ասած, անհավանական չէ այն, որ ընդամենը մեկ տարի անց Հայաստանը կարող է ունենալ բոլորովին այլ ծրագիր այն պարզ պատճառով, որ կունենա բոլորովին այլ կառավարություն: Ներկայացված ծրագիրը այնպիսինն է, որ դրա իրականացման համար անհրաժեշտ են նոր որակի իշխանություններ և նոր որակի քաղաքական համակարգ, որոնք այժմ չկան: Հետևաբար, կառավարությունը հանրությանը ներկայացնում է մի ծրագիր, սակայն իրականում գործունեությունը լինելու է բոլորովին այլ ծրագրով, կամ ինչպես պատահի, այսինքն՝ ինչպես կթելադրի ներիշխանական ուժերի հարաբերակցությունն ու շահերի գերակայությունը:

Ստելլա Խաչատրյան