Արայիկին` սատանիստ դարձնելուց հետո հիմա էլ առիթը բաց չեն թողնում «հայոց ոսկեղենիկը արգելող» ներկայացնել. Արսեն Խառատյան

Նիկոլ Փաշինյանի նախկին խորհրդական Արսեն Խառատյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Բուհերում Հայոց լեզվի դասավանդման ու դրա շուրջ մանիպուլյացիաների մասին

1998-2005 թթ. սովորել եմ ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետում: Մեր ֆակուլտետը լեզվական խորը ուղղվածություն ունի, որտեղ` կախված ամբիոնից, արաբերենը, պարսկերենն ու թուրքերենը սովորում են որպես հիմնական մասնագիտական առարկաներ, ռուսերենը, անգլերենն ու ֆրանսերենը որպես օտար լեզու, զուգահեռաբար 3 տարի դասավանդվում է նաև հայոց լեզու առարկան: Եւս մեկուկես տարի պարտադիր գրաբար է ուսուցանվում:

Իմ սովորելու տարիներին բուհական կրթության եռաստիճան համակարգը նոր էր ներդրվել, այսինքն` նախկինում եղած 5 տարին փոխարինվել էր 4+2, բակալավրիատ ու մագիստրատուրա մոդելով: Ձևը ներդրվել էր, բայց բովանդակություն, այս պարագայում առարկաների ծանրաբեռնվածություն չկար: Եւ ի՞նչ տեղի ունեցավ, այն, որ մագիստրատուրայի առաջին կիսամյակում մենք կրկին սկսեցինք սովորել անգլերեն, ռուսերեն ու հայոց լեզու:

Իմ օրոք մեր ֆակուլտետի շրջանավարտների դիպլոմում որպես մասնագիտություն գրվում էր հետևյալը. Արևելագետ, արաբագետ (իրանագետ, թուրքագետ), հայոց լեզվի ուսուցիչ: Վստահ չեմ թե սա համապատասխանում է նրան ինչ մենք ուսանում էինք բոլոր 4 կամ 6 տարիների ընթացքում, ավելին` չեմ ճանաչում մեր շրջանավարտներից և որևէ մեկի, ով ներկայում աշխատում է որպես հայոց լեզվի ուսուցիչ:

Ի դեպ ասեմ, որ ես ու մեր ֆակուլտետի շատ ընկերներ, այդ թվում նաև ՀՀ կրթության նախարար Arayik Harutyunyan-ը բարձրաձայն քննադատում էինք այս անիմաստ երևույթը: Մասնավորապես այն, որ բավարար այլ առարկաներ չունենալու պատճառով բերում էին արդեն 14 տարի սովորած լեզուներն ու դասավանդում մագիստրատուրայում:

Մյուս բուհերի պարագայում չգիտեմ, բայց ԵՊՀ-ի դեպքում, հայ բանասիրության ֆակուկտետի` մասնավորապես հայոց լեզվի ամբիոնը, այլ ֆակուլտետներում լեզվի դասավանդման պարտադիր լինելու արդյունքում նաև կոռուպցիոն լուրջ խնդիրներ է ունեցել իմ օրոք: Հատկապես այն դեպքերում, երբ ուսանողները ռուսական կրթությամբ, կամ սփյուռքի տարբեր օջախներից էին լինում, հայերենի քննություն հանձնելու հետ կապված լուրջ խնդիրների առաջ էին կանգնում, ուստիև` դրանք ոչ ֆորմալ ճանապարհով լուծելու ուղիներ փնտրում: Ներկայում չեմ կարող պնդել, թե սա շարունակվում է, սակայն այն փաստը, որ ԵՊՀ հայ բանասիրության ֆակուլտետի ազդեցությունն այլ ֆակուլտետներում նվազելու է հայերենի ոչ պարտադիր լինելու արդյունքում` ակնհայտ է, ուստիև անենք մեր հետևությունները, թե ով և ինչից է անհանգստանում:

Ինչ խոսք կա նաև քաղաքական կոնյուկտուրա: Այս օրերին պարզունակ մանիպուլյացիաներով դեմոնիզացիայի պակաս չեղավ: Արայիկին` սատանիստ դարձնելուց հետո հիմա էլ առիթը բաց չեն թողնում «հայոց ոսկեղենիկը արգելող» ներկայացնել: Նախարարին այո՛ կարելի է քննադատել ու չհամաձայնել օրինակ ինձ համար դեռևս անհասկանալի այդ խոշոր նախարարության վարած կոնկրետ քաղաքականությունների հետ, բայց հատկապես մայրենի լեզվի հարցում Հարությունյանը պայքարի շատ կոնկրետ ուղի ունի:

Շատերն են հիշում ռուսերենը երկրորդ պաշտոնական լեզու դարձնելու շուրջ քննարկումների ժամանակ, դրա դեմ նրա անմռունչ պայքարը: Դե ու հանգիստ կարող եմ ասել նաև, որ 10 տարուց ավելի իմ աչքի առաջ հետևողականորեն կռիվ է տվել իրեն «car u naxandz» համարող ցանցում տրանսլիտով գրող սիրելի օգտատերերի հետ»: