Դուք, ինչպես բազմիցս եմ ասել, կիսագրագետ եք, իսկ դա շատ ավելի վտանգավոր է, քան տոտալ անգրագիտությունը․ Արսեն Բաբայան

2. Բարեկամական խորհուրդ։ Ի տարբերություն նախորդ աշխատանքի` վարչապետի մամուլի խոսնակի պարագայում սովորաբար չեն լինում պրոյեկտ մենեջերներ: Մամուլի խոսնակի խոսքը չի խմբագրվելու, այդ թվում տառասխալների համար: Այնպես որ` մեծացեք։

ԱՄՆ-ում, սովորաբար, երբ մարդ է մահանում, իր համար սգո սրահում կամ եկեղեցում ցերեկույթ են կազմակերպում: Էկրանին ցուցադրում են նկարներ ու երգեր և պատմում են մարդու կյանքի յուրահատուկ ճանապարհի ու ձեռքբերումների մասին։ Դա «celebrate life»-ն է։ Շատ նորմալ ու ընդունված արարողություն է, հատկապես բարձր խավի մոտ։

Լսել եք այդպիսի բան, ցանկացել եք յուրահատուկ լինել ու կրկին չի ստացվել։

Ցեղասպանության զոհերին, օրինակ` 1 տարեկան զոհերի կյանքի ի՞նչն է հնարավոր celebrate անել: Երկրորդ. մենք չենք ճանաչում ոչ զոհված 1.5 միլինին, ոչ էլ նրանց մեջ որեւէ հատուկ խումբ, որոնց կյանքը կարելի է «celebrate» անել։ Երրորդ. «celebrate» անում են կոնկրետ կյանքը, ոչ թե կյանքն ընդհանուր առմամբ։

Դուք, ինչպես բազմիցս եմ ասել, կիսագրագետ եք, իսկ դա շատ ավելի վտանգավոր է, քան տոտալ անգրագիտությունը:

Ցույց տվեք պաշտոնական հանրային ելույթի կամ գրավոր խոսքի մեկ օրինակ, որում Հոլոքոստի կամ ցեղասպանության կոնտեկքստում օգտագործված լինի «celebrate» բառը:

Այսպիսով.
Չի կարելի «celebrate» անել բռնի սպանվածի կյանքը: Այս կոնտեքստում դա անբացատրելի է։
Շատ մեծ վերապահումով գուցե հնարավոր է «celebrate» անել, օրինակ` Պոլսի 600 մտավորականների կյանքը, որոնց գիտենք, ծանոթ ենք նրանց կոնկրետ ձեռքբերումներին, բայց այդ դեպքում մենք քննարկման նյութ ենք դարձնում իրենց կյանքը, այլ ոչ այն, թե ինչի նրանք մահացան:

Այս թեման համրում եմ փակված և խորհուրդ եմ տալիս գոնե մեկ-մեկ ընդունել սեփական սխալները: Դա ձեզ մրցունակ կդարձնի:

Հ.Գ. անգլերենիս իմացությունն այդքան լավը չէ, բայց ճանաչում եմ մարդկանց, որոնք գրագետ են ու գիտեն լեզուն: Դուք էլ փորձեք շրջապատվել գրագետ մարդկանցով»: