«Եղե՛ք պոզիտիվ և հավատացե՛ք, որ ամեն ինչ ձեր ձեռքերում է». հարցազրույց Անդրե Սիմոնյանի հետ

Հոկտեմբերի 21-ին Տիկնիկային թատրոնում կկայանա The Beautified Project հայկական ռոք խմբի «United we fall» խորագիրը կրող ձայնասկավառակի շնորհանդեսը: Խմբի երկրպագուներին սպասվում է համերգային գեղեցիկ ծրագիր, որտեղ կենդանի կատարմամբ կհնչեն ձայնասկավառակի նոր երգերը: Իսկ մինչ այդ մենք ձեզ կներկայացնենք մեր beautified հարցազրույցը, ինչպես արդեն հասկացաք խմբի հիմնադիր, մենակատար Անդրե Սիմոնյանի հետ:
I’m tendency-ի փորձել է պարզել՝ միթե՞ «բոլորս միասին ընկնում ենք»…..

-Անդրե՛, մի փոքր կպատմե՞ս ձայանսկավառակի մասին. ինչպե՞ս այն ստեղծվեց և ինչո՞վ է տարբերվում ձեր խմբի նախորդ երկու ձայնասկավառակներից:

- Նախ ասեմ, որ պրոֆեսիոնալ առումով սա հենց այն ձայնասկավառակն է, որի մասին միշտ երազել էինք: Բավականին խորացել ենք թե բառերի, թե երաժշտության և թե գործիքավորման մեջ: Նրանում փորձել ենք ներդնել հենց «արվեստ մաս», առանց մտածելու դա լսարանին դուր կգա թե ոչ, որովհետև դա առաջին հերթին մեզ է դուր եկել… Առաջին ալբոմը թողարկելուն պես, այն միանգամից սիրվեց և ընդունվեց, և մենք, երկրորդ ալբոմը ձայնագրելիս, առաջնորդվում էինք այն մոտեցմամբ, որ սա էլ պետք է առաջինի նման սիրվի, արդյունքում ստացվեց այնպես, որ երկրորդ ալբոմը դարձավ առաջինի շարունակությունը և գուցե ավելի շատ սիրվեց, այսինքն հասավ այն նպատակին, որը մենք ի սկզբանե դրել էինք: Իսկ ինչ վերաբերում է երրորդ ալբոմին, պետք է ասեմ, որ այն ամենևին էլ երկրոդի շարունակությունը չէ: Այս ալբոմը կյանքի այն «հատվածում է գտնվում», որում մենք ներկայացնում ենք, այն ինչ զգացել ենք, որպես երաժիշտ և որպես արվեստի մարդիկ:

- Իսկ ինչու՞ «United we fall», այսինքն բոլորս միասին ընկնում ենք, բոլորս միասին պարտվեցինք:

-Նախորդ տարի, երբ 4-5 ամսով ճամփորդում էի՝ Ասիա, Եվրոպա, Ամերիկա, որ երկիր գնում էի, բոլորը բողոքում էին իրենց ֆինանսական վիճակից, ճգնաժամից… իսկ հետո զգացի այն ճեղքը, որը բացվել էր հարուստների և աղքատների մեջ և ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաև ամբողջ աշխարհում այն գնալով մեծանում է, ու դա պատճառ է դարձել, որ բոլոր խավերը թախիծ են ապրում, թե աղքատները և թե հարուստները, որովհետև նրանք էլ այնքան են հարստացել, որ չգիտեն ինչ անել: Ալբոմի նկարը 21-րդ դարի Եվան է՝ խնձորը գլխին, ով վտարվել էր դրախտից և ուղղարկվել էր այս աշխարհ, որպես պատիժ, բայց այստեղ էլ նա իրեն լավ չպահեց, այսինքն այստեղին էլ նա արժան չէ…

-Կարծում եմ ամեն մարդ յուրովի կընկալի 21-րդ դարի Եվային, դա թողնենք հետագային… բայց քանի որ խոսեցինք համատարած թախծոտ դեմքերից, ինձ հետաքրքրեց, թե արդյոք դու ինքդ քեզ համարում ես երջանիկ մարդ:

-Ո՛չ:

-Այդ դեպքում ի՞նչն է քեզ պակասում երջանիկի լինելու համար:

-Մարդու տեսակի, զգայարանների սահմափակ լինելը: Ինձ համար մարդ արարածը շատ փոքր է ու սահմանափակ, նա իր 5 զգայարաններով շատ քիչ բան է կարողանում անել: Անկեղծ ասած, ես խղճում եմ այն մարդկանց, ովքեր հագեցած չեն կյանքով…

- Քո երջանկությունը ինչի՞ մեջ ես տեսնում:

-Բավարարվածության: Այո՛, ես բավարարված չեմ… տվե՛ք ինձ մեկ միլիոն դոլար և ես էլի չեմ բավարավի: Ես դեռ փնտրում եմ իմ բավարավածությունը, ես դեռ չգիտեմ, թե այս կյանքում ինչն է ինձ բավարարում…

-Ենթադրենք` պատկերում ենք քո էությունը. ո՞ր գույնը կգերակշռեր:

-Սև… այն իսկական գույն է, իսկ մնացած գույները ամենքս տարբեր ենք «տեսնում», զգում, իսկ սևը իրոք սև է:

-Տխուր բաներից ենք խոսում, իսկ որո՞նք ենք ամենահաճելի զգացողությունները, որ երբևէ ապրել ես:

- Ամենահաճելի զգացողությունը ինձ համար ընտանիքիս տեսնելն է, որովհետև իրենք Անգլիայում են ապրում և շատ քիչ եմ տեսնում նրանց: Իսկ երաժշտության ոլորտում, ամենահաճելի զգացողությունն այն է, երբ դու մեն-մենակ նստած ես տանը ու հանկարծ մի նոր երգ է ծնվում, հավատացե՛ք, այդ երգը ծնվելու պահը շատ-շատ ավելի հաճելի է, քանի որևէ մեծ համերգ կամ մրցանակ, որովհետև դու հասկանում ես, որ 7-8 միլիարդ ժողովրդի մեջ մի նոր երգ է ծնվել և այն միայն քոնն է:

-Այնուամենայնիվ դրական պահեր ապրում ես… Իսկ ի՞նչն է քեզ ներշնչում:

-Կյանքի ցավերը, կյանքի անիմաստ ընթացքը (կես-կատակ, կես-լուրջ)… բայց իմ ցավերի մասին չէ խոսքը, այլ ընդհանարապես մարդկային ցավերի մասին եմ խոսում:

-Ինքդ քո և դիմացին մեջ ի՞նչը երբեք չես ների:

-Ստախոսությունը, դավաճանությունը… չեմ ներում կեղծ երաժիշտներին, ովքեր երաժիշտ են՝ հեռուստատեսությունում հայտնվելու համար և հանուն դրա վաղը կարող եմ դառնալ որևէ այլ բան: Սխալ է այդպիսիներին երաժիշտ համարելը, եթե իրենց նպատակը ոչ թե արվեստն է, այլ այստեղ-այնտեղ երևալը և կարևոր չի թե դա ինչպես կլինի:

-Իսկ ո՞րն է քո նպատակը:

-Ստեղծել այնպիսի արվեստ, որը կաթի կյանք չունենա, այլ հիշվի տարիներ անց և դիտվի, որպես իրական արվեստ, այլ ոչ թե ինչ-որ ժամանակահատվածի պոպուլյար մի բան:

Մանրամասն` այստեղ: