Նախարարի «հանճարեղ» գաղափարը...

Վերջերս ՀՀԿ քարոզարշավներից մեկի ժամանակ Մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանը հանդես եկավ մշակույթի նախարությունը Գյումրի տեղափոխելու առաջարկով, վարչապետն էլ իր հերթին խոստացավ՝ հաղթանակի դեպքում ի կատար ածել այդ ծրագիրը: Այն, որ կառավարությունը որոշել է ինչ-որ կերպ բեռնաթափել Երեւանը, կարելի է համարել իրատեսական ցանկություն եւ նույնիսկ հնարավոր, քանի որ արդեն բավական խնդրահարույց է դառնում մարզերի դատարկումն ու Երեւանի ծանրաբեռնվածությունը, որն էլ իր հերթին առաջացնում է մարզաբնակների դժգոհությունն ու բողոքը:

Իհարկե, կառավարության այդ որոշումն ու գործնական քայլը կարելի է դիտել որպես ձայն կտրելու եւ աճող դժգոհությունները մեղմացնելու տարբերակ: Թերեւս սրանով գյումրեցիների սիրտը չես շահի, քանի որ այդ գերատեսչությունները Գյումրի տեղափոխելով՝ գյումրեցու կամ շիրակցու հանապազօրյա խնդիրները չեն լուծվի:

Կարծում եմ' նույնիսկ ընդհակառակը, առաջ կգա այլ մարզերի համապատասխան ենթակառույցների աշխատակիցների նախարարություն գնալ-գալու եւ նման այլ տեսակի խնդիրներ, իսկ տրանսպորտային փոխադրամիջոցներով Գյումրի գալն ու վերադառնալը ավելորդ ծախսեր կառաջացնեն նախարարության համար, չհաշված ժամանակի վատնումը: Դա միայն աշխատանքային անարդյունավետություն կառաջացնի:

Թերեւս, կառավարությունը ստիպված կլինի ավելացնել այս նախարարություններին հատկացված բյուջեն եւ, մյուս կողմից՝ գումարներ փոշիացնելու հնարավորություն կընձեռի նախարարներին եւ նրանց աշխատակազմին: Ի՞նչ կտա գյումրեցուն: Թերեւս մեկ-երկու աշխատատեղ եւ երեւի թե նվազագույն աշխատավարձից մի տասը հազար դրամ էլ պակաս աշխատավարձ:

Թեեւ չի կարելի բացառել, որ մեկ-երկու մշակույթի օջախներ վերակառուցվեն եւ նախարարություններին տրամադրվեն շենքեր, թերեւս դեռ հայտնի չեն, թե որ շենքերն են այդ պատվին արժանանալու, սակայն գոնե դրանք ինչ-որ հարդարում կամ վերանորոգում ունենան' համապատասխանելու նախարարությունների աշխատանքային պայմաններին. կարծում եմ' ընդամենը այդքանը:

Սա, փաստացի, ընդամենը կառավարության եւ իշխանությունների հերթական «գլուխազատելոցին» է, այն էլ՝ էժան կերպով:

Հարցն ավելի շատ կապված է կարծրատիպերի վերանայման հետ…

Հայ հասարակությունը համակերպվել է այն մտքի հետ, որ բոլոր նախարարությունները, պետական նշանակության կառույցները գտնվում են մայրաքաղաքում: Երեւանը վերածվել է քաղաք-պետության: Միաբևեռությունը խոչընդոտում է մարզերի բնականոն զարգացմանը…Մի պահ պատկերացնենք, որ մշակույթի, սպորտի եւ երիտասարդության հարցերի նախարարությունները տեղափոխվել են Գյումրի, ի՞նչ փոփոխություններ տեղի կունենան, դա ի՞նչ կտա տվյալ նախարարություններին:

Գյումրին ունի սպորտային ու մշակութային մարդկային մեծ ներուժ, այն հումուսը, որից կարելի է ձեւավորել ամենակամային մարզիկին ու ամենազգայուն արվեստագետին: Ճիշտ քաղաքականության դեպքում մենք կտասնապատկենք ձեռքբերումները սպորտի, ինչպես նաեւ գեղանկարչության, երաժշտության, թատերական արվեստի բնագավառներում: Իսկ դրա համար հարկավոր է ենթակառուցվածքներ ստեղծել Գյումրիում:

Քաղաքը չունի պատկերասրահ, սպորտային դահլիճներ, ֆիլհարմոնիա: Թանգարանները հնաոճ են ու ֆիզիկապես մաշված: Միգուցե նախարարությունների տեղափոխումը կնպաստի՞ այս ամենի ստեղծմանը: Այլ խնդիր է, թե կուզենա՞ն հարգարժան նախարարությունների աշխատակիցներն իրենց հարմարավետ ու հանգիստ կյանքը փոխարինել ճանապարհների ու բազում խնդիրներ ունեցող քաղաքի դժվարին հեռանկարի հետ…

Ստելլա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ