Հակասանիտարական վիճակ՝ Սուրբ Աստվածամայր բժշկական կենտրոնում. ինչ է պատմում փորձաշրջանի գնացած ուսանողուհին (լուսանկարներ)

Ֆեյսբուքյան օգտատեր Անի Խաչատրյանը իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.

«Բարի օր )
Մի քիչ տխուր թեմա եմ բերել քննարկման համար...
Դժբախտաբար պրակտիկաս հունվարի 29-31-ը պետք է անցնեի Սուրբ Աստվածամայր բժշկական կենտրոնում (կամ այսպես ասած՝ Ծերեթելիի մանկական հիվանդանոցում): Դեռ ներս չմտած հիվանդանոցի արտաքին տեսքը որոշակի ինֆորմացիա տվեց ընդհանուր վիճակի մասին... դե գիրքը կազմով չեն դատում... մտածեցի՝ լավ, գուցե աշխատողները լավը կլինեն... իսկ այստեղ եկեք մանրամասնեմ. մեզ ուղարկեցին նորածնային պաթոլոգիայի ու գաստրոէնտերոլոգիայի բաժին. դե մանկաբուժություն առարկան սովորելու համար պետք է, որ լավ շանս լիներ... ռեանիմացիայի դուռը, չգիտես ինչու, բաց էր. այսինքն՝ ով ուզեր, կարող էր հանգիստ մտնել, բուժքույրերը ֆորմայի վրայից կրում էին ժակետ կամ հենց իրենց սովորական հագուստի վրայից էին հագնում ֆորման, բժիշկները ավելի ալարկոտ էին գտնվել ու մենակ խալաթն էին հագել (շատերը հենց խալաթի վրայից վերարկուն հագած գալիս են աշխատանքի։ Ջեռուցման բացակայության ու պատերի անբարվոք վիճակի պատճառով երկար չմնացի, իսկ երբ պրակտիկայի մնացած մասնակիցների քննարկումները կարդացի, էդ ամենի նկատմամբ արձագանքս եղավ՝ (կներեք արտահայտությանս համար) ԲԼՅԱԾ, էս կարգի հետույքային վիճակ ամենավատ պատկերացումներումս էլ չկար։ Հաջորդ օրը որոշեցի մնամ, որ ինքս համոզվեմ ու անհրաժեշտության դեպքում ֆոտոներ անեմ. միանգամից գնացինք մանիպուլյացիոն (գաստրոէնտերոլոգիայի բաժանմունք),որ իբր մեզ սովորեցնեն, թե ինչպես արյուն հավաքենք անալիզների համար. սպիրտի անձեռոցիկների (սպիրտի շարիկ) մասին գաղափար չկար ընդհանրապես, ուղղակի բամբակը շատ թեթև թրջեց սպիրտով, ու, վուալյա. ահա ձեզ սպիրտի շարիկ. (երևի, որ ուսանողները չլինեին էդ էլ չէին անի) մի երկու անգամ թեթև ու արագ անցկացրեց երեխայի թևի վրայով ու սկսեց արյունը հավաքել։ Ամենասարսափելին հլը առջևում է. արյան անալիզի փորձանոթները (նկարը ստորև)բաց էին, որոնց տակ դարչնագույն նստվածք կար, բաժանմունքի տվյալները թղթի վրա գրեց ու մտցրեց փորձանոթի մեջ և ասաց, որ անալիզները միշտ պետք է արագ հասցնել լաբորատորիա. փորձանոթը 20ր-ից ավել մանիպուլյացիոն սենյակում էր:) շատ արագ են աշխատում, ինչ խոսք... ու նման կատաստրոֆիկ սխալների ու սարքերի բացակայության պատճառով էրեխեքին ինչ հիվանդություն ասես չեն ախտորոշում։ Անցնենք մանկական պաթոլոգիային. անտիբիոտիկի անոթների մեջ ասեղները ուղղակի դրված էին (ալարում են երևի ամեն անգամ ասեղ փոխեն, ինչա եղել որ, թող ըտենց բաց ու բրախ մնա, մեկ է իրենց ոչ մեկ դրա համար բան չի ասում ) աշխատանքը կատարվում էր առանց ստերիլ ձեռնոց, ստերիլ սեղանիկ չկար, աշխատողները՝ թափված մազերով, երկար եղունգներով, իսկ գործիքի ստերիլազացումը ամեն մանիպուլյացիայից հետո սահմանափակվում էր գործիքի վրա պրեսեպտ ցանելով ու սրբիչով չորացնելով: 
Շատ երեխաներ, հլը բուժքույրը չմոտեցած, վախից գոռում էին կամ վազում դուրս... առանց մեկնաբանության թողնեմ...
Երեխաների ձեռքերը բուժքրոջ անփույթ ներարկման պատճառով կարող էին կապտել. բուժաշխատողի նկատմամբ վախ ծնելու համար, ըստ իս, բավարար է։
Նորածիններից շատերի կաթետերը կարող էր 3-4 օրից ավել մնար ու եթե ծնողը չասեր, էլի կթողնեին ու ջհանդամը, թե խցանվածա։
Էդ սպանդանոցի մասին դեռ շատ կարող եմ խոսել, բայց անցնենք կարևորին.
փոսթս չի ենթադրում, որ էդ հիվանդանոցում բոլորը վատ մասնագետներ են. գուցե լավերը կան, բայց բազմաթիվ վատերի ֆոնին չեն երևում:
Եթե մի բանի անունը պետական է, չի նշանակում, որ պարտադիր պիտի հետույքային վիճակ լինի:
«Մարդիկ փող չունեն, գալիս են ստեղ, բա ի՞նչ անեն»... եթե մարդը գումար չունի, չի նշանակում, որ մյուսները կարող են իրենց վրա փորձեր անել, տեսնեն՝ սենց երկար կձգի՞, թե՞չէ... ոչ մեկը փորձադաշտ չէ մյուսի համար, բուժաշխատողի պարտականությունը բուժելն է, ոչ թե մարդկանց հերթով «էն աշխարհ» ուղարկելը։
Վերջիվերջո սովետական միությունում չենք ապրում ու մեր կարծիքը/պահանջը բարձրաձայնելու իրավունք ունենք։