Բլինքենը ցույց է տալիս Ալիեւին, որ հայերի զանգվածային սպանությունների համար նրան որեւէ հետեւանք չի սպառնում. Washington Examiner

Ջո Բայդենի արտաքին քաղաքական թիմն անփութությամբ եւ ցինիզմով այժմ ղեկավարում է ավելի լայն եւ ավելի ավերիչ խնդիր՝ աշխարհի խարդախների մոտ աճող զգացումը, որ ցեղասպանությունը գործում է, Washington Examiner-ի իր հոդվածում գրում է Մայքլ Ռուբինը:

«Ոչ մի տեղ Բայդենի վարչակազմն այնքան բան չի արել, որ կանաչ լույս վառի, որքան հայերի եւ քրդերի նկատմամբ ցեղասպանության համար։

Բայդենը կոտրեց դիվանագիտական հողը, երբ երկու տարի առաջ ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը, սակայն Բլինքենի ցինիկ երկկողմանի մոտեցումը համոզում է Ադրբեջանի առաջնորդ Իլհամ Ալիեւին, որ հայերի զանգվածային սպանությունների համար նրան որեւէ հետեւանքի չի սպառնում: Պատահական չէ, որ ադրբեջանական եւ թուրքական հատուկ ջոկատայինները հարձակվեցին հայաբնակ Լեռնային Ղարաբաղի վրա՝ անկախ Հայաստանի վրա օսմանյան հարձակման 100-րդ տարելիցին: Այն փաստը, որ Բայդենը շարունակում է հավանության արժանացնել Ադրբեջանին զենքի վաճառքը, երբ Ալիեւը խոստանում է գրավել Երեւանը, հաստատում է հայերի եւ թուրքերի այն հավատը, որ օսմանյան եւ թուրքական իշխանությունների կողմից ավելի քան մեկ դար առաջ սկսված ցեղասպանությունը կարող է ավարտին հասցվել:

Բայդենն ու Բլինքենը նաեւ չեն կարող ձեւացնել, թե Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը չի հասկացրել Սիրիայի հյուսիսում քրդերի կողմից վերահսկվող եւ բնակեցված տարածքները վերացնելու եւ էթնիկական զտումներ անելու իր ցանկության մասին: Պարզապես անամոթություն է, որ Բայդենը շարունակում է պնդել Թուրքիային F-16-ների վաճառքն այն ժամանակ, երբ Էրդողանը հրամայում է ռմբակոծել քաղաքացիական քաղաքներն ու գյուղերը:

Դիվանագիտությունը պարզապես մեծ տերությունների մրցակցություն չէ, եւ այն չպետք է բանագնացների կամ Պետդեպարտամենտի աշխատակիցների համար պարզապես կառավարության հաշվին աշխարհ տեսնելու միջոց լինի: Շատ բան կարելի է անել ցեղասպանությունը կանխելու համար, եթե միայն կամք լինի։ Սակայն ամբողջ աշխարհի բռնապետները հայտնաբերել են, որ երբ խոսքը վերաբերում է զանգվածային սպանություններին, Սպիտակ տունը, պարզվում է, թղթե վագր է: Դա պարզապես չի հետաքրքրում: Բայդենն իրեն արտաքին քաղաքականության հանճար է համարում։ Եթե նրա վարչակազմը շարունակի այսպես աշխատել, նրան կարող են հիշել ինչպես Հենրի Քիսինջերին, բայց բոլորովին ոչ ճիշտ պատճառներով»։