Անահիտ Բախշյան. Ռոբերտ Քոչարյանն արյունով եկավ, արյունով գնաց (տեսանյութ)

Լուրեր.com–ի զրուցակիցն է «Ժառանգություն» կուսակցության ներկայացուցիչ Անահիտ Բախշյանը։

–Տիկի՛ն Բախշյան, Հոկտեմբերի 27-ն ամբողջությամբ բացահայտվե՞լ է։

Հոկտեմբերի 27-ի ահաբեկչությունն անգամ մասնակի չի բացահայտվել։ Այսինքն՝ Հոկտեմբերի 27-ի ահաբեկչության անմիջական կատարողները դահլիճում ձերբակալվել են և վերջ։ Այն հարցերը, որ կան հասարակության, յուրաքանչյուր քաղաքացու մեջ, թե ինչպես այդ ահաբեկիչները մտան Աժ, ինչպես զենքերը տարան, ով իրենց ներսից օգնեց, ով դրսից կազմակերպեց, ով այդ ամբողջ գաղափարը հղացավ, ինչու հղացավ, ում էր դա ձեռնտու՝ մե՞ր իշխանություններին, դրսի՞ քաղաքական ուժերին, պետություններին և այլն, ոչ մի հարցի պատասխանը չտրվեց։ Չնայած դատարանի դահլիճում, ովքեր հետևում էին դատավարության ընթացքին, պարզ տեսան, որ ինչ–որ շղարշով գործը ծածկվեց։ Դատախազի փոխվելուց հետո գործն ամբողջովին կոծկվեց։

–Ինչո՞ւ չի բացահայտվում Հոկտեմբերի 27–ը, և իշխանություններն ինչ-որ քայլեր ձեռնարկո՞ւմ են գործը բացահայտելու ուղղությամբ։

Չի բացահայտվում, որովհետև ձեռնտու չէ այսօրվա իշխանություններին։

–Կան տեսակետներ, որ զենքը մինչ այդ եղել է ԱԺ–ում։ Դուք ի՞նչ կասեք այս մասին։

Այո՛, դատավարության ընթացում Կարեն Դեմիրճյանի իրավահաջորդի փաստաբանն ու Վազգեն Սարգսյանի փաստաբանը բազմաթիվ միջնորդություններ արեցին։ Փաստաբան Սարգսյանը շատ կոնկրետ ասում էր, թե ինչպես են զենքերը բերել։ Նրա ուսումնասիրությունները բերել էին այն եզրակացության, որ զենքը բերվել է դահլիճի մոտի զուգարան, այնտեղ տեղ կա, ներս է եկել, ինչ մեքենայով է եկել, ինչպես է եկել, այդ բոլորը բարձրաձայնվել է դատարանի դահլիճում, բայց քանի որ այդ միջնորդություններից շատերը մերժվեցին և փորձաքննությունը պարզեց, որ այդ զուգարանի համապատասխան տեղում այդպիսի բան չէր կարող լինել, փակվեց։ Բայց միանշանակ է, որ այդ զենքերը նախապես բերված են եղել դահլիճ։

–Հոկտեմբերի 27–ն աշխարհաքաղաքական դրդապատճառներ ո՞ւնի։

Ես քաղաքական վերլուծությունների մասնագետ չեմ և ընդամենը հետևելով այսքան տարիների վերլուծություններին՝ կարող եմ ասել, այո՛, անպայման ինչ–որ աշխարհաքաղաքական շահեր կային։ Եվ այդ շահերի արդյունքում գտան այդ ծաղրածուին, այդ տականքին, որը շատ լավ մտածված կերպար էր և իրեն հռչակել էր բարեգործ, որը գալիս է իբրև թե ազգի արյունը քամողներին վերացնելու։

Այդ բոլոր պարամետրերը կան՝ և՛ դրսի շահեր, և՛ ներսի իշխանությանը ձեռնտու։ Ձեռնտու այն ժամանակվա գործող նախագահին, ով ընդամենը դրածո էր։ Որպես նախագահ՝ ինքն իր դիրքերում չէր։ Իրեն խանգարում էին Վազգեն Սարգսյանը, Կարեն Դեմիրճյանը, այսինքն մարդիկ, ովքեր ավելի լավ էին տիրապետում իրականությանը, քան՝ ինքը։ Ձեռնտու էր։

Դատավարության ժամանակ ակնհայտ դարձավ, որ այդ ահաբեկիչները լուռ չեն գործել։ Իրենք խոսել են դրա մասին, հայտարարել են, գնացել–եկել են տարբեր մարդկանց մոտ։ Այսինքն իրենք այդ ծրագիրը լուռ ու փակ չէին արել։ Եվ դա նշանակում է, որ Ազգային անվտանգությունն իր տեղում չի եղել։ Անվտանգությունը չի հետևել, թե Վազգենին այդ սարսաղը ինչ է ասել։ Այսինքն՝ ինքը չի հետևել, ու ոչ մեկը նրա ձեռքը չի բռնել։ Դա նշանակում է, որ լուռ հետևել են «տեսնես սրա վերջը ի՞նչ կլինի»։

Երբ ես այդ հարցը տվեցի ավելի պաշտոնավոր մարդկանց, տեսեք ինչ էին ասում, ասում են, «Վազգենին շատերն էին ուզում խփել, ո՞ր մեկին բռնեինք»։

Հիմա էլ են ուզում խփել։ Չարացած, սոված, իրավունքներից զրկված քաղաքացիներից շատերը այդպիսի հայտարարություններ են անում։
Նայեք, տեսեք Facebook-ում ինչեր են գրում։ Պարզ է, որ այդ ամեն ինչը շատ լավ վերահսկվում է հիմա։ Ես չեմ ուզում այդ ամենը կրկնվի։

Իմ թշնամու հետ էլ, ոչ մեկի հետ էլ չեմ ուզում կրկնվի այս դեպքը, հատկապես՝ պետության հետ։

–Ձեր կարծիքով՝ Հոկտեմբերի 27–ի ոճրագործության պես երևույթներ ծնող նախադրյալներ մեր երկրում կա՞ն, թե՞ ոչ։

Եթե պարզամտորեն նայենք, որ դա դժոհության հետևանք է, ապա դրանք այսօր էլ կան։ Բայց ակնհայտ այնտեղ դժգոհության հետևանք չէ։ Դա ավելի լուրջ՝ աշխարհաքաղաքական, ներսի իշխանությունների կողմից թույլատրելի գործողություն է։

–Մարտի 1-ն ու Հոկտեմբերի 27–ը ընդհանրություններ ունե՞ն։

Ես մեկ անգամ չէ, որ հրապարակավ հայտարարել եմ, այդ նախագահը՝ Ռոբերտ Քոչարյանը, արյունով եկավ, արյունով գնաց։ Նրա վերադարձն անթույլատրելի է։

Գայանե Համբարձումյան