Հոգուս խորքում ինչ–որ բան խեղդեց… մի բան սեղմեց կոկորդս. զոհված զինծառայողի մայր

Իմ անասելի կարոտ, իմ հավերժ զինվոր, իմ անհագ կարոտ: Այս մասին իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է 44-օրյա պատերազմում նահատակված զինծառայող Ժիրայր Մարգարյանի մայրը՝ Նաիրա Մարգարյանը:

«Հինգ տարի առաջ՝ հենց այս օրը, հենց այս ժամին զանգեցիր 22-ն էր…

Ասեցիր՝
«Մամ, հերթապահ եմ, առաջին անգամն է… գիշերը զանգեմ, ձայնդ լսեմ, կարոտել եմ»։
Ու ես մի պահ ուրախացա… Մտածեցի՝ ոնց որ շատ եմ լսելու ձայնդ, գիշերվա ընթացքում քեզ ավելի շատ մոտ կլինեմ։
Բայց հոգուս խորքում ինչ–որ բան խեղդեց… մի բան սեղմեց կոկորդս, մի անբացատրելի անհանգստություն։
Զանգեցիր… Խոսում էինք, մենակ կարոտից, հիշողություններից։ Բայց ես լսում էի ուրիշ մի բան… քո ձայնի մեջ մի թաքուն թրթիռ կար՝ կարծես մի բան ուզում էիր ասել, բայց չէիր ասում։
Կարծես հրաժեշտ էր… կամ մի վերջին գիշեր՝ մի վերջին հնարավորություն՝
միայն ասելու․
«Քրերիս լավ կնայես, մամ…
մամ, քեզ լավ կնայես…
մամ, ես քեզ սիրում եմ»։
Ու էդ «մամ, սիրում եմ»-ները ասեցիր մի քանի անգամ։

Ու ամեն անգամ սիրտս նորից սեղմվեց։
Զգացի… Էլի զգացի, բայց չհարցրի։
Չհարցրի, որովհետև վախեցա։
Վախեցա, որ կջղայնանաս։
Վախեցա, որ կասես՝ «հլը ես քեզ զանգում եմ, դո՞ւրս ես տալիս»,
ու էլ չզանգես։
Վախեցա… ու պահեցի հարցերս իմ մեջ։
Ու հենց էդ պահած հարցերն են ինձ մինչև հիմա կրծում։
Հարցեր, որ չտվի՝ որովհետև վախեցա, բայց սրտիս տակ միշտ վառվում էին։
Հարցեր, որ մինչ օրս մեջս մնում են լուռ, կուլ գնացած, սեղմված։
Բայց ինչ էլ լիներ՝ ես արդեն իմ սրտով գիտեի, որ դու զգացել էիր, որ ինչ–որ բան այն չէ…
Վերջին զանգդ եղավ լուսադեմին՝
6:15։
Հարցրի՝ «Պապան ու՞ր է»։
Ծիծաղելով ասի՝ «նորմալ մարդիկ դեռ էս ժամին քնած են»։
Ասեցիր՝ «ձեն տուր»։
Տվեցի հորդ։
Ու մենակ մի բան ասեցիր՝
«Պապ, էտեղ ամեն ինչ նորմալ է՞»։
Հայրդ էլ զարմացած պատասխանեց՝ «Հա»։
Ասեցիր՝ «Լավ» ու անջատեցիր։
Հենց այդ պահից ես ուղղակի խելագարվեցի։
Ինքս էլ չգիտեի՝ ինչ եմ զգում,
մի կողմից ուզում էի անմիջապես գոռալ, հասնել մոտդ,
մյուս կողմից՝ չգիտեի ինչից եմ վախենում։
Ու երբ 7:15–ին պարզվեց՝ պատերազմ է, ես արդեն սրտովս իմացել էի։
Քո այդ վերջին «լավը» վկայությունն էր։
Որ դու գիտեիր։
Ու դու զգացել էիր՝ որ դավաճանվել եք հենց սկզբից։
Մենք ապրում էինք Արցախում։ Միայն 80 կմ հեռու  քեզանից
բայց ոչ ոք ոչինչ մեզ չէր ասել։
Ոչ մի ազդանշան, ոչ մի հրաման, ոչ մի «հավաք»։
Ու դուք՝ մեր տղերք, ընդամենը 18 տարեկան, ընդամենը երկու ամսվա ծառայող դիմադրեցիք առաջին րոպեից

Իսկ այդ րոպեից զգացի,
որ ձեզ թիկունքից դավաճանել են…
նախապես»։