«Արկածախնդրության» ծանրագույն հետևանքները. այսպիսի՞ «ապագա» ենք պատկերացնում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Բազմաթիվ փորձագետներ Փաշինյանի իշխանության կողմից Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները փչացնելու «քաղաքականությունը» որակում են արկածախնդրական: Ընդ որում՝ որակում են փաստերով: Փաշինյանն ինքն էլ հրաշալի հասկանում է, որ «նստել երկու աթոռի վրա» չի ստացվի: Բայց համառորեն շարունակում է իր արկածախնդրական «գիծը», որն ում ասես ձեռնտու է, միայն թե ոչ Հայաստանին ու հայ ժողովրդին:

Մայիսի 4-5-ը Երևանում նախատեսված է Եվրոպական քաղաքական համայնքի համաժողով և Հայաստան-ԵՄ գագաթաժողով: Այդ օրը Երևանի կենտրոնը փակ է լինելու, նույնիսկ լրացուցիչ «հանգստյան օր» է սահմանվել: Բայց դա անկարևոր մանրուք է՝ համեմատած այդ իրադարձության հեռագնա հետևանքների հետ:

Նախընտրական դիվիդենտները, որոնք ակնկալում է ստանալ Փաշինյանը, այդ հետևանքների շարքում խամրում են, եթե նկատի ունենանք այն, որ դա առավել քան կոնկրետ ազդակ կլինի առ այն, որ Հայաստանը սրընթաց շարժվում է Ռուսաստանի ու ԵԱՏՄ-ի հետ կապերը խզելու ուղղությամբ:

Դրանից Հայաստանը բացարձակապես ոչինչ չի շահելու: Ժամանակակից ԵՄ-ին ընդհանրապես հետաքրքիր չէ, թե ինչ կլինի Հայաստանի, երկրի տնտեսության ու ժողովրդի հետ: Նրանց համար առանցքայինն ու գլխավորը այն է, որ Ռուսաստանի համար վատ լինի: Այսինքն, եթե դա «խաղ» է, ապա ակնհայտորեն մեր խաղը չէ: Իսկ ովքե՞ր են մայիսի 4-5-ը Երևան գալու: Եվրոպական այն երկրների ներկայացուցիչները, որոնք ռուս-ուկրաինական պատերազմի վրա բենզին լցնողներն են: Իրենց ֆինանսավորմամբ, բայց Ուկրաինայի հաշվին:

Եվրոպական երկրների այդ խումբը «Ցանկացողների դաշինք» անվանումն է ստացել և ներառում է Ֆրանսիան, Գերմանիան, Լեհաստանը, Բալթյան երկրները, Սկանդինավիայի պետությունները, որոնք գործնականում հովանավորում են պատերազմը Ռուսաստանի դեմ։

Ու ահա, այդ երկրների ղեկավար-ներկայացուցիչները գալիս են Հայաստան, Փաշինյանի հետ քննարկելու համար... ի՞նչ:

Առավել ևս, որ առկա աշխարհաքաղաքական իրավիճակում՝ հայ-ռուսական փչացած հարաբերություններ, ռուս-ուկրաինական հակամարտություն, ԱՄՆ-Իրան պատերազմ, նշված «եվրամիջոցառումը» խնդրահարույց «մեսիջ» է մեր հարևաններին՝ Իրանին, Վրաստանին ու ավանդական գործընկերներին, առաջին հերթին՝ Ռուսաստանին:

Հասկանալի է՝ Փաշինյանը ուզում է քարոզարշավի «հոգեցունց» մեկնարկ ունենալ: Բայց թե դա ի՞նչ արտաքին-քաղաքական խնդիրներ կհարուցի, նրան ու ՔՊ-ին չի հետաքրքրում:

Պարզ է, չէ՞, որ Ռուսաստանը, մանավանդ առկա իրավիճակում, համապատասխան արձագանք է դրսևորելու: Ըստ որում, շատ հնարավոր է, որ ռուսական արձագանքը նախ առևտրատնտեսական լինի: Ի՞նչ են անելու ռուսական շուկայի միջոցով աշխատող տնտեսվարողներն ու նրանց հազարավոր աշխատակիցները: Փաշինյանին ու ՔՊին դա ևս չի հետաքրքրում: Նրանք Հայաստանի անվտանգության երաշխավոր են տեսնում Ադրբեջանին ու Թուրքիային: Իսկ դա նշանակում է, որ իշխանության մնալու դեպքում կխզեն առևտրատնտեսական ու քաղաքական հարաբերությունները Ռուսաստանի, նաև Իրանի հետ:

Դժվար չէ ինքնուրույն ծանրութեթև անել, թե դա ինչ ծանրագույն, աղետալի հետևանքներ կունենա: Մասնավորաբար, կստանանք «եվրոգնով» գազ, ինչի արդյունքում գրեթե ամեն ինչ կթանկանա մեր երկրում, լուրջ բարդություններ առաջ կգան հայկական արտադրանքի՝ ԵԱՏՄ և հատկապես ռուսական շուկայում իրացման հարցում՝ համապատասխան հետևանքներով (տնտեսվարողների գործունեության կրճատում կամ փակում, աշխատատեղերի կրճատում, աղքատության խորացում և այլն): Սարսափելի ծանր վիճակում կհայտնվի գյուղատնտեսությունը: Հնարավոր է նաև վիզային ռեժիմի սահմանում, ինչը կնշանակի էական բարդություններ հատկապես արտագնա աշխատանքի մեկնողների համար, և սա այն դեպքում, երբ երկրում համապատասխան ծավալի աշխատատեղեր պարզապես չկան: Էապես կնվազեն Հայաստան մտնող տրանսֆերտները: Հավանական է նաև օդային փոխադրումների արգելքը, ինչն արդեն ԵՄ պահանջ կլինի: Սրանք միայն հավանական հետևանքների մի չնչին մասն են, ու դժվար է հավատալ, որ հայ մարդն իր ու իր երեխայի համար հենց այսպիսի «ապագա» է պատկերացնում...