Իրավաչափ, բայց անմարդկային

Հանրահայտ ճշմարտություն է՝ ցանկացած երկրի, հասարակության կամ նույնիսկ ողջ աշխարհի ապագան երիտասարդներն են, որոնց հետագա գործունեությունից է կախված լինելու բառացիորեն ամեն բան: Եթե ցանկանում եք իմանալ, թե այս կամ այն պետության հետագան ինչպիսին է լինելու, խորհուրդ կտայինք խոշորացույցի տակ առնել տվյալ երկրի երիտասարդությանը կամ կառավարության կողմից իրականացվող երիտասարդական քաղաքականությունը:

Ինչ վերաբերում է մեր երկրին, պետք է ցավով ասենք, որ այն երբեք էլ աչքի չի ընկել երիտասարդ սերնդի նկատմամբ իր առանձնակի հոգածությամբ. ինչ էլ վերջին տարիներին արվում է, ավելի շատ կրում է պրիմիտիվ պրոպագանդիստական բնույթ, քան՝ իրական:

Համաձայնե՛ք՝ ոչ մի ոլորտ այնքան սերտորեն չի առնչվում երիտասարդությանը, որքան կրթականը. այստեղ է կերտվում վաղվա քաղաքացին, մասնագետն ու պարզապես մարդը, ով պետք է իր հետագա գործունեությամբ ծաղկեցնի կամ ավերի երկիրը: Բուհական համակարգում տիրող կոռուպցիայի, կաշառակերության, բառիս բուն իմաստով դրամատիրական կարգերի մասին, թերևս, խոսվել է բազմիցս, անհամար անգամներ, բայց համաձայնե՛ք, որ նմանատիպ երևույթներին անմիջականորեն առերեսվելիս ես միայն հասկանում, թե ինչի հետ իրականում գործ ունես:

Այսպես՝ մամուլում ընթերցեցինք օրերս տեղի ունեցած մի դեպքի մասին, որ տեղի էր ունեցել նույն ԵՊՀ-ում. պատմում են, որ օրեր առաջ ԵՊՀ ուսանողներից մեկի մայրը մեկը մյուսի հետևից բախում էր բուհի ղեկավարների դռները՝ խնդրելով մի քիչ էլ ժամանակ տրամադրել, որպեսզի կարողանա հայթայթել անհրաժեշտ գումարը: Այստեղ նրան կա՛մ ընդունելության չէին արժանացնում, կա՛մ կոպիտ տոնով պատասխանում էին, որ վարձավճարի կեսը գոնե պետք է վճարել, ընդ որում՝ շատ շտապ, այլապես հեռացման հրամանն արդեն պատրաստ է:

Միգուցե ոմանք կարող են ասել, որ այս դեպքը բնավ էլ արտառոց չէ և իրավաչափ է, բայց մենք կոչ կանեինք խնդրին նայել մեկ այլ կողմից՝ հումանիստական: Որքանո՞վ է նկարագրված դեպքը պատիվ բերում «մայր բուհի» համարում ունեցող կառույցի ղեկավարությանը, ասենք նույն Արամ Սիմոնյանին, ում կուտակած հարստության մասին առասպելներ են պտտվում համապատասխան օղակներում:

Թերևս հաճախ կարող ես հանդիպել ուսանողների, որոնք, հանդիսանալով մայր բուհի սաներ, ուղղակի նողկանքով են արտահայտվում թե՛ առանձին դասախոսների, թե՛ հենց բուհի ղեկավարության հասցեին: Շատ ուսանողների վկայությամբ՝ ԵՊՀ-ում որևէ բան այնքան չի կարևորվում, որքան՝ փողը: Եթե նույնիսկ կատարյալ ապուշ ես, բայց ունես համապատասխան ֆինանսական միջոցներ՝ ժամանակին ուսմանդ վարձավճարը մուծելու համար, ապա հոգ չէ, քեզ կներեն միանգամայն անբավարար առաջադիմությունդ ու դու իրավունք կստանաս, ասենք 2-րդ կուրսում «լիկվիդ» ընկած առարկայի քննությունը վերահանձնել անգամ 4-րդ կամ 5-րդ կուրսերում, իսկ այ եթե փորձես մի փոքր ուշացնել ուսմանդ վարձավճարի մուծումը, ապա կարող ես ընդմիշտ հրաժեշտ տալ պայծառ ապագայի մասին քո երազներին: Համաձայնե՛ք, որ անարդարացի է, անարդարություն, սակայն, որը ճիշտ և ճիշտ համապատասխանում է դարիս ոգուն:

Վստահ ենք, սակայն, որ ԵՊՀ-ում հաստատված նման բարքերի մեղավորը ոչ այնքան դարն է, որքան բարձրագույն ղեկավարությունը՝ ի դեմ նույն Արամ Սիմոնյանի, ում թողտվության ու անտարբերության հետևանքով է, որ բուհում հաստատվել են նման բարբարոսական բարքեր. սովորել ցանկացող, բայց միգուցե անվճարունակ երիտասարդին դուրս են շպրտում համալսարանից՝ «փող չունես՝ մարդկությանը պիտանի չես» քայքայիչ լոզունգով ներշնչված…

Դավիթ Բաբանով