Գողը գողից գողացավ, Աստված վերից զարմացավ

Վանաձորի Վ. Տերյանի անվան թիվ 5 ավագ դպրոցում կրքերը թեժացել են: Թվում է՝ մարդը, ով 27 տարի զբաղեցրել է դպրոցի տնօրենի պաշտոնը, հանգիստ պետք է հեռանար: Առանց աղմուկի և սկանդալի: Սակայն ՀՀԿ անդամ Լյովա Բարոյանը համարում է, որ պաշտոնանկ է արվել քաղաքական դրդապատճառներով և հենց այդ հիմքերով էլ պայմանավորում է դաշնակցական տնօրենի նշանակումը:

Ըստ ամենայնի՝ Բարոյանն այն մարդկանցից է, ով համարում է, թե պաշտոնն իրեն տրված է ցմահ ու չեմ էլ բացառում, որ նա պաշտոնավարման երեք տասնամյակների ընթացքում կուսակցություններ է փոխել՝ հարմարվելով իշխանությունների ճաշակին ու ցանկություններին:

Սակայն այս ամենը չի արժեզրկում այն, ինչ Բարոյանն ասել է լրագրողներին՝ հրապարակայնացնելով տխուր իրականությունը, որում ապրում ենք: Հեռացող կամ ԿԳ նախարարի որոշմանն ընդդիմացող տնօրենը պնդում է, որ իրեն փոխարինում են դաշնակցական կադրով, որպեսզի ՀՅԴ-ն խորհրդարանի ընտրություններում շատ ձայն ստանա: Բարոյանը պնդում է նաև, որ դպրոցն այսօր ամենաքաղաքականացված կառույցն է: Պետք չէ զարմանալ. մարդը բարձրաձայնում է այն, ինչով հենց ինքը զբաղվել է տարիներ շարունակ:

Ի հեճուկս օրենքի և կրթության որակի հաշվին՝ ընտրական համակարգը հետևողականորեն հանրապետականացվել է. տնօրեններին և մանկավարժներին ստիպել են ՀՀԿ անդամ դառնալ: Ընդ որում՝ ո՛չ միայն իրենց և ընտանիքի քվեներն ընտրությունների ժամանակ ՀՀԿ-ին տալու, այլ նաեւ ընտրական կեղծարարության արատավոր համակարգի մասը դառնալու համար:

Անհնազանդ տնօրեններն ու մանկավարժները մեկուսացվել են, հեռացվել դպրոցից: Երևի մի քանի նման «անհնազանդի» էլ նույն Բարոյանն է աշխատանքից հեռացրել: ՀՀԿ-ն կրթական համակարգից պահանջել է ոչ թե կրթության որակ, այլ քվեներ:

Սա է եղել ՀՀԿ քաղաքականությունը, որին այսօր զոհ է գնում հանրապետական տնօրենը: Կրթության ոլորտը կոալիցիոն քվոտայով տրվել է ՀՅԴ-ին, դարձյալ ոչ թե համակարգում նոր որակ ստեղծելու, այլ ավանդական կուսակցությանը քվե ապահովելու նպատակով:

Լևոն Մկրտչյանը փոխել է Բարոյանին, գերադասելով ոչ թե նրա հնարավոր «հավատափոխությունը», այլ «հավատարիմ ընկերոջը», ով զենքով երդվել է ծառայել ՀՅԴ-ին:

Սարգիս Հակոբյան