Հոկտեմբերի 27. Երրորդ հանրապետության վախճանը

Այսօր լրանում է 1999թ.-ի հոկտեմբերի 27-ի աննախադեպ ոճրագործության 17-րդ տարելիցը: Մեր պատմության այս ողբերգական դրվագի մասին շատ է գրվել: Տեղի ունեցածը վերլուծվել է բազմաթիվ դիտանկյուններից: Մեծ իմաստով՝ հենց 17 տարի առաջ այս օրը կորցրեցինք երրորդ հանրապետությունը՝ չգիտակցելով ո՛չ պետական մեր ընթացքի ողբերգականությունը:

«Հոկտեմբերի 27»-ը կոնկրետ օրով չվերջացավ և շարունակվում է մինչև այսօր, որովհետև զազրելի այս ոճիրը բացահայտված չէ ո՛չ կազմակերպիչների, և ո՛չ էլ պետությանը սպառնացող ներքին և արտաքին մարտահրավերների հստակեցման աումով: Քանի դեռ ոճրագործությունը բացահայտված չէ, անկարելի է խոսել երկրի զարգացման, մեզանից յուրաքանչյուրի անհատական և բոլորիս հավաքական արժանապատվության մասին: «Հոկտեմբերի 27»-ը շարունակվում է, որովհետև 17 տարի աաջ երկրում հիմք դրվեց կրակոցների և ահաբեկչության միջոցով քաղաքական խնդիրներ լուծելու արատավոր պրակտիկային: Հետագայում իշխանությունները «լեգիտիմացրեցին» բռնությունն ու կրակոցները՝ այդ ճանապարհով իշխանության խնդիր լուծելով 2004թ.-ի ապրիլի 12-ին, 2008թ.-ի մարտի 1-ին: Ընդ որում՝ ուղղակի է 1999թ.-ի հոկտեմբերի 27-ի և 2008-ի մարտի 1-ի պատճաահետևանքային կապը. առաջին դեպքում դավադիր կրակոցներին զոհ դարձան ընտրված աաջնորդները, երկրորդ դեպքում՝ իրենց ընտրությունը պաշտպանող Հայաստանի քաղաքացիները:

«Հոկտեմբերի 27»-ը շարունակվում է, որովհետև դրա դրսևորումը դարձավ քրեաօլիգարխիայի հաստատումը՝ ներքին և արտաքին քաղաքականության ձևախեղումը, պետական արատավոր մոդելի ներդրումը: «Հոկտեմբերի 27»-ի մահաբեր վիրուսը շարունակում է խժռել այն, ինչ հիշեցնում է պետությանը՝ նրան բնորոշ մտածողությամբ ու արժեհամակարգով: Մեզ պետք է նոր հանրապետություն, որին հասնելու բանալին 1999թ.-ի հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության լիարժեք բացահայտումն է: Իսկ առայժմ, մեր պետությունը կուչ է եկել` մեր վստահության հետ ամփոփվելով ընտրված աաջնորդների շիրիմներում:

Խոնարհում նրանց հիշատակին՝ նոր հանրապետությունը կայացնելու բարոյական պատասխանատվությամբ:

Սարգիս Հակոբյան