Կառավարության «պրիմիտիվ գողությունը»՝ հանուն քվեների

Երբ ուսումնասիրում ենք Կարեն Կարապետյանի կառավարության առաջին քայլերը, նկատում ենք, որ գործ ունենք ոչ թե տնտեսության երկարաժամկետ զարգացման օրակարգի, այլ պոպուլիզմի հաշվին առաջիկա ընտրություններում քվեների ակնկալիք ունեցող թիմի հետ: Օրինակ, ակնհայտ է, որ գազը կարող էր էժանանալ ավելի վաղ, սակայն դա տեղի է ունենում միայն այսօր՝ նախընտրական տրամաբանության մեջ: Բնականաբար, որևէ իշխանավոր չի պատժվելու, որ չհիմնավորված բարձր սակագնի պատճառով ժողովուրդը տարիներ շարունակ թալանվել է: Երբ մարդիկ տեսնում են, որ կառավարության «հումանիզմը» բռնում է ընտրություններից առաջ, կարող է նույնիսկ հակառակ էֆեկտն առաջանալ: Շատ ընտրողներ պարզապես չեն սիրում, երբ իրենց փորձում են կաշառել: «Կարմիր գծերի» թեման բազմիցս է արծարծվել, հատկապես այն համատեքստում, որ բարձրաստիճան իշխանավորները և նրանց հարազատները դրանց շնորհիվ գերշահույթներ են ստանում՝ առանց ներդրումների ու ջանքերի:

Սերժ Սարգսյանը երեկ այնպիսի տպավորություն ստեղծեց, որ հենց նոր է իմացել  «կարմիր գծերի» ստվերի մասին: Սա նույնպես նախընտրական PR է, ընդ որում՝ բավականին ցցուն և տգեղ: Մյուս կողմից՝ եթե գազի գնի էժանացման շնորհիվ աշխուժանալու են տնտեսության որոշակի ճյուղեր կամ «կարմիր գծերի» փողերն ուղղվելու են բյուջե, ինչո՞ւ է հաջորդ տարվա համար խոստացվում խղճուկ տնտեսական աճ, կամ ինո՞ւ է բացառվում աշխատավարձերի և կենսաթոշակների բարձրացումը:

Ֆինանսների նախարար Վարդան Արամյանն ուզում է, որ մենք գնահատենք կառավարության անկեղծությունը և տպավորություն է ստեղծվում, թե մի բան էլ շնորհակալություն պետք է հայտնենք, որ կառավարությունը անկեղծորեն խոստովանում է մեր կյանքը բարելավելու անկարողությունը: 

Անկեղծ ասած՝ ինձ թվում է՝ կառավարության գործնեության գնահատման չափանիշը ոչ թե նախարարների անկեղծությունը պետք է լինի, այլ ճգնաժամը հաղթահարելու կարողությունը: Ոչ թե պետք է ուրախանանք, որ նոր գյուղնախարարն առայժմ չի տիրապետում լոլիկի շուկայում իրոք տիրող խայտառակ վիճակին, այլ խայտառակություն համարենք նման նախարարի պաշտոնավարումը: Մեզ չպետք է ոգևորի գազի էժանացումը, այլ պետք է մտահոգի այն, որ վերադառնում ենք ընդամենը 2013-ի մակարդակին, և որևէ մեկը պատասխան չի տալիս չհիմնավորված թվերի պատճառով տարիներ շարունակ տեղի ունեցած թալանի համար: Գլոբալ իմաստով՝ մեզ պետք է մտահոգի այն հանգամանքը, որ կառավարության դարդուցավը ոչ թե տնտեսության զարգացումն է, այլ քվեներին տիրանալը՝ «պրիմիտիվ գողության» տրամաբանությամբ:

Սարգիս Հակոբյան