Հետաձգում են…

Խոստովանենք, թե ոչ, համակերպվենք այդ մտքի հետ, թե ինքներս մեզ հետ կռիվ տանք, փաստը մնում է փաստ, որ Հայաստանում ամենաքաղաքականցված, իսկ ավելի ճիշտ՝ կուսակցականացված ոլորտներից մեկը կա ու շարունակում է մնալ կրթության ոլորտը. բոլոր գլխավոր բուհերի ուսումնական խորհուրդները կուսակցականացվածության գերբարձր մակարդակ ունեն, և դա անհերքելի իրողություն է:

Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում կուսակցականացվածության երևույթը, պետք է խոստովանել, տասնամյակների պատմություն ունի. ինչպես հայտնի է, դեռևս Կոմունիստական կուսակցության հեգեմոնիայի տարիներին էր նմանատիպ ոչ բարի ավանդույթ ձևավորվել, որն էլ իներցիայի օրենքով այսօր ժառանգվել է մեզ, ու բուհերն, ազատամտության օջախներ, ինտելեկտուալ դիսկուրսների հարթակներ լինելու փոխարեն, այսօր վերածվել են յուրատեսակ կուսակցական շտաբների, ուր այլախոհությունը, մեղմ ասած, այնքան էլ չի խրախուսվում:

Երբ Լևոն Մկրտչյանը նոր-նոր էր ստանձնում ԿԳ նախարարի պաշտոնը, շատերը կհիշեն՝ ամեն գնով փորձում էր աշխուժություն դրսևորել. նոր մտահղացումների մասին էր բարձրաձայնում, փորձում էր խոսել վաղուց ոլորտում իրենց զգացնել տվող, բայց չբարձրաձայնվող խնդիրներից և այլն: Մի խոսքով՝ փորձում էր ապացուցել, որ ինքն աշխարհի ամենալավ ԿԳ նախարարն է: Այդ մտահղացումներից մեկն էլ, պետք է նկատել՝ Հայաստանի գերկուսակցականացված բուհական համակարգի բարեփոխելն էր. Մկրտչյանը սեփական նպատակներից մեկն էր հայտարարում բուհերի ապակուսակցականացումը:

Եվ ահա պարզվում է՝ արդեն իսկ կառավարությունում է գտնվում «Բարձրագույն կրթության մասին» օրենքի նախագիծը, որի՝ ԱԺ քննարկմանը ներկայացնելու ժամկետները, սակայն, դեռևս մինչև վերջ հստակեցված չեն: Այլ կերպ ասած՝ այդպես էլ դեռևս հայտնի չէ, թե երբ է այն ընդունվելու, վավերացվելու: Նշենք, որ այս օրենքում խոսք է գնում նաև բուհերի ապակուսակցականացման անհրաժեշտության մասին ու ընդունվելու դեպքում կարող ենք ասել, որ այս ասպարեզում գոնե ինչ-որ առաջընթաց քայլ, այնուամենայնիվ, տեղի կունենա:

Հասկանալու համար, թե հատկապես ինչի հետ է կապված սույն օրենքի ընդունման ձգձգումները կամ ինչու է ԿԳ-ն ամեն կերպ հապաղում ապակուսակցականացնել ԲՈւՀ-երը, թերևս, այնքան էլ դժվար չէ կռահել. առնվազն պետք է կույր լինել՝ չտեսնելու, որ այս ձգձգումների պատճառը Հայաստանում սկիզբ առած նախընտրական սեզոնն է: Ինչ էլ Լևոն Մկրտչյանի մտքով անցնի, ինչպիսի վեհ նպատակներ էլ դաշնակցական նախարարը հետապնդի, ակնհայտ է, որ նա չունի գործելու այն ազատությունը, որը միգուցե կցանկանար ունենալ. ապակուսակցականացնել բուհերը, թե՝ ոչ, կամ՝ թե հատկապես որ կուսակցությանը նախապատվություն տալ, Լևոն Մկրտչյանը չէ, որ որոշելու է: Եվ հետո՝ ինչո՞ւ գնալ որոշ ուժերի հետ հակամարտության ճանապարհով, երբ ընդունված խաղի կանոնները կարելի է ծառայեցնել և սեփական կուսակցության օգտին ու, ասենք, ձեռքի հետ դաշնակցականացնել դպրոցները՝ տնօրենների պաշտոններում հաստատելով Դաշնակցության նկատմամբ առանձնակի ջերմ զգացմունքներ տածող թեկնածուներին. այսկերպ գոհ կմնան բոլորն՝ առանց բացառությունների. թքա՛ծ, թե դրանից չի տուժի կրթական համակարգը կամ կրթության որակը:

Ցավոք, Հայաստանում որոշումներ ընդունելու, դրանք կյանքի կոչելու նախապայմանը կա և մնում է չոր քաղաքականությունն, ու ամեն մի որոշում կամ նախաձեռնություն, որքան էլ կառուցողական բնույթ այն կրի, երբեք կյանքի չի կոչվում, եթե քաղաքականապես ձեռնտու չէ. սա է մեր իրականությունը, որից ոչ ոք ոչ մի տեղ չի կարող փախչել. նախ՝ քաղաքականությունը ու  հետո միայն մնացյալը:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ