Պատասխանատու են բոլորը...

Մեր երկրում անցկացվող քաղաքական ընտրությունների, ինչ մասշտաբներ էլ դրանք կրեն, թիվ մեկ տհաճ առանձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ դրանց արդյունքները շատ հաճախ հասարակության ու քաղաքական ուժերի գերակշիռ հատվածի կողմից մնում են մինչև վերջ այդպես էլ անընդունելի ու ոչ լեգիտիմ. որպես կանոն մեզանում անցկացվող ընտրությունները վստահություն չեն վայելում:

Այն, որ 2017-ի խորհրդարնական ընտրությունները ևս, մեղմ ասած, առնվազն ենթարկվելու են կեղծման ռիսկի, ոչ ոք առանձնապես չի կասկածում:Դրանում համոզվելու համար անհրաժեշտ է ընդամենն ուսումնասիրել անցյալը, որպեսզի պարզ դառնա՝ այս իմաստով մեր երկրի փորձը բացառապես բացասական է:

Սովորաբար ընդունված է համարել, որ ընտրակեղծիքների ու դրանց լեգիտիմացման հարցում ամենամեծ դերակատարում ունեցողներն իշխանություններն են: Այս նկատառումը, հանուն արդարության՝ պետք է նկատենք՝ միանգամայն արդարացի է ու իրականությանը համապատասխանող: Բայց հանուն արդարության՝ պետք է շեշտել նաև այն, որ հարցն այս՝ մեկ այլ, հակառակ կողմ էլ ունի. ոչ ոք չի կարող ժխտել, որ իշխանությունների մեղավորությունը չի նվազեցնում այլ քաղաքական ուժերի պատասխանատվության բեռը, որ կրում են այդ ուժերն իրենց ուսերին՝ ընտրակեղծիքների կանխման հարցում:

Անկասկած է, որ իշխանությունների վերարտադրության պրոցեսը, որին էլ հենց միտված են ընտրակեղծիքները, չի կարող ընթանալ նախատեսվածի պես սահուն ու հարթ, եթե նույն այդ իշխանություններին գաղտնի աջակցություն ցույց չտան «ընդդիմադիր»-ի անվան ներքո հանդես եկող որոշ ուժեր, որոնք, նախապես շատ լավ տեղյակ լինելով կոնկրետ տեխնոլոգիաներից, գաղտնի համաձայնությունների մեջ են մտնում իշխանական կուսակցության հետ ու կորզելով իրենցը՝ մեծ սիրով աչք փակում ամեն ինչի վրա ու դեռ մի բան էլ հստակորեն օժանդակում «հակառակ» թևին: Որպես ասվածի անկրկնելի օրինակ՝ կարելի է բերել ամիսներ առաջ Վանաձորում առաջացած կազուսային իրավիճակը՝ քաղաքի ավագանու շարքերում:

Եվ ուրեմն՝ ի՞նչ է այս ամենը նշանակում կամ ի՞նչ հետևություններ է պետք այս ամենից անել: Մեկ բան պետք է հստակ պարզ լինի բոլորին. 2017-ի ընտրությունների վերջնարդյունքների համար՝ իշխանությունների հետ մեկտեղ պատասխանատվություն են կրելու նաև քաղաքական ուժերն, ու դրանցից յուրաքանչյուրի պարտքն է լինելու «տիրություն անել» իրենց քվեներին: Իսկ սա իր հերթին նշանակում է, որ քաղաքական ուժերի թիվ մեկ խնդիրը լինելու է ինքնակազմակերպվածության հարցը, ընտրատեղամասերում հավատարիմ ու գաղափարական ներկյացուցիչներ ունենալու խնդիրը, քանի որ եթե այս անգամ էլ չկարողացան հավատարիմ մարդկանց իրենց շարքերը ներառել, բախվելու են լրջագույն խնդրի՝ փաստի առաջ կանգնեցնելով նախևառաջ ժողովրդին:

Թե ինչպես կանցնեն ընտրությունները, ցույց կտա ապրիլի 2-ը, բայց եթե այս անգամ էլ մեզ չհաջողվի հանրային վստահության կրիտիկական աստիճան ապահովել՝ հանդեպ ընտրությունները, վերջը լավ չի լինելու. սա խնդիր է, որի լուծման պատասխանատվության տակ պետք է մտնեն բոլորն՝ անկախ այն հանգամանքից՝ ով որ դաշտում է գործում:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ