Ինչո՞ւ հանկարծ Դաշնակցությունը մնաց ԲՀԿ-ի և ՀԱԿ-ի ստվերում

Facebook սոցցանցի օգտատեր Տիգրան Աբրահամյանն իր էջում գրել է.

«Ո՞ւր է Դաշնակցությունը. Ինչո՞ւ երբեմնի ամենահեղինակավոր ուժերից մեկը, ով ուներ կայուն 10-15%-ոց (ըստ իրավիճակի՝ մինչև 20-25% պոտենցիալ) ընտրազանգված ու հստակ քաղաքական գիծ, հանկարծ մնաց ԲՀԿ-ի և ինչու չէ ՀԱԿ-ի ստվերում: Այն, որ ՀՅԴ-ի պատգամավորների աշխատանքը ԱԺ-ում ներկայումս էլ ամենաարդյունավետներից է՝ անհերքելի փաստ է, սակայն կուսակցությունը, մանավանդ, խորհրդարանական ընտրություններից հետո այդպես էլ իրեն չի վերագտնում: Որո՞նք են ՀՅԴ-ի նման իրավիճակում հայտնվելու հիմնական պատճառները:

1. Կուսակցությունը 2009 թվականի հայտնի դեպքերից հետո (հայ-թուրքական գործընթաց) կոալիցիայից դուրս գալուց հետո այդպես էլ չկարողացավ հիմնավորապես դիրքավորվել ընդդիմադիր դաշտում:

2. խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ, կուսակցությունն ակտիվ երկխոսության մեջ մտավ ոչ միայն ԲՀԿ-ի, այլ ՀԱԿ-ի հետ, որին առաջնորդում էր ՀՅԴ-ի վաղեմի «թշնամին»: (ՀՀՇ-ԼՏՊ-ՀՅԴ հարաբերությունները մանավանդ 90-ականներին ծայրահեղ լարված էին), ինչը կուսակցության շատ համախոհների համար անհասկանալի էր

3. ՀՅԴ-ի հայաստանյան ու դրսի կառույցներում մի շարք հարցերի շուրջ տարաձայնությունները խորացան, ինչը ենթադրում եմ ազդեց հայաստանյան կառույցի ֆինանսական իրավիճակի վրա: 4. Կոալիցիայից դուրս գալուց հետո ՀՅԴ-ի ազդեցության գոտիները նվազեցին, իսկ կուսակցությունը չկարողացավ «բավարարել» իր որոշ ազդեցիկ անդամների «ախորժակը», իսկ դրա հետևանքով կուսակցությունում լարվածություն ու հիասթափություն առաջացավ:

5. Կուսակցության մի շարք ներկայացուցիչներ, ովքեր տարբեր շրջանում պաշտոններ էին զբաղեցրել ու դեմ էին ՀՅԴ-ի՝ կոալիցիայի դուրս գալուն, այդպես էլ չեն համակերպվում իրենց ընդդիմադիր կարգավիճակին:

Հ.Գ. Այնպես չէ, որ ՀՅԴ-ն կորցրել է իր պատմական առաքելությունը, մանավանդ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցում նրա բոլոր կառույցների դերն անգնահատելի, սակայն ՀՅԴ-ն պետք է իր հստակ դերն ունենա նաև ՀՀ ներքաղաքական կյանքում, իսկ այսօրվա պահվածքը չի բխում ոչ Հայաստանի, և ոչ էլ ներքաղաքական դաշտի շահերից (շարունակելի)»: