Աղքատ պատգամավորի օրն էլ օր չի

Եթե որևէ մեկին թվում է, թե պատգամավոր դառնալը նախանձելի մի բան է, կարող է գնալ ու մի բաժակ կամ ավելի լավ է մի շիշ օղու շուրջ զրույցի բռնվել Էդմոն Մարուքյանի հետ: Էդմոն Մարուքյանն էն տղեն էր, որ կարողացավ պարտության մատնել Ազգային ժողովի «հենասյուներից մեկին»՝ Վիկտոր Դալլաքյանին: Ու թվում էր, թե Մարուքյանից ավելի բախտավոր մարդ չէր կարող լինել. մարդը ջահել-ջահել էդպիսի հաղթանակ էր տարել, էլ ի՞նչ կարող էր երազել: Բայց դա միայն առաջին հայացքից:

Պարզվում է, Մարուքյանի «դժբախտությունները» հենց այդ օրից էլ սկսվեցին: Այսօր արդեն պատգամավորը չդիմացավ ու բողոքի նոտա հղեց կառավարությանը: Առանց այդ էլ այս տղան ամենաաղքատ պատգամավորների շարքին էր դասվել, դա քիչ էր, հիմա էլ պարզվում է, որ կառավարությունն է վայիս լինում նրա եղածին: Մարուքյանը 2013թ. պետական բյուջեի քննարկման ժամանակ ձայն խնդրեց և դիմեց գործադիրի ղեկավարներին՝ թվարկելով իր դարդերը, որ ուղղակի չի կարողանում տեղավորվել ամսական կտրվածքով հատկացվող 15 000 դրամի մեջ (թյուրիմացության մեջ ընկնել պետք չէ. սա աշխատավարձից զատ տրվում է ընթացիկ ծախսերի համար), չի կարողանում 48 000 դրամով վարձով տուն գտնել Երևանում, որ ապրի ու աշխատի, և այսպես շարունակ՝ ինչպե՞ս գնա հասնի իր Վանաձորը, ինչպե՞ս հանդիպի, ի՞նչ անի, չգիտի: Մի խոսքով, բոլորը միանգամից սկսեցին հասկանալ, թե ինչ ասել է աղքատ պատգամավոր, հասկացան, թե ի՜նչ ծանր է պատգամավորի բեռը, հատկապես, երբ Մարուքյանն իր խոսքը եզրափակեց աղեկտուր՝ «ի՞նչ է, միայն միլիոնատերերը պետք է գան խորհրդարան»-ով:

Կառավարությունը խառնվեց իրար: Սկզբում նրանք էլ մի տեսակ ընկան ընկճախտի մեջ: Մեկ էլ՝ հլը սպասե՛ք, բայց մենք 100 000 ենք տալիս, է՞, ի՞նչ 48 000: Ներքին կարգով, թե ինչպես, արդեն մի քանի տարի է, ինչ շրջանների պատգամավորներին՝ Երևանում բնակվելու, տուն վարձելու համար տրվում է ոչ թե 48 000, այլ 100 000 դրամ: Ի դեպ, գավառներից եկած բոլոր պատգամավորներն անխտիր՝ անգամ սուպեր միլիոնատերերը, վերցնում են այդ 100 000-ները՝ անկախ նրանից, թե Երևանում քանի առանձնատուն կամ էլիտար շենք ունեն, բայց սա մի քիչ ուրիշ թեմա է:

Հիմա վերադառնանք մեր խեղճուկրակ պատգամավորին ու տեսնենք, թե 15000-ի հետ կապված ի՞նչ կա: Պարզվում է, նշված թաղամասերը՝ Շահումյան, Գուգարք, բոլորովին էլ ինչ-որ անմատչելի տեղանքում չեն գտնվում, հակառակը՝ Շահումյանը հենց Վանաձորի թաղամասերից մեկն է և այնտեղ գնալը հավասարազօր է Ազգային ժողովից «Երրորդ մաս» գնալուն, այսինքն՝ կռիվը մի մարշուտկայի փողին էր վերաբերվում, իսկ մյուսը՝ Գուգարքը, նույնպես Վանաձորին կպած մի բան է և էլի 100 դրամի կռիվ էր: Բայց պատգամավորի պարագայում այդ 200 դրամն էլ կարելի է խնայել՝ հաշվի առնելով, որ քաղաքային իշխանություններն աջակցում են օրենսդիրներին՝ ընտրողների հետ հանդիպումներ կազմակերպելու համար՝ դրա համար տրամադրելով աշխատասենյակ կամ դահլիճ, հարկավոր է ընդամենը նախապես զանգահարել և պայմանավորվել՝ դա էլ երևի թե էլի մի 100 դրամի «բազար է»՝ կախված նրանից, թե ազգընտիրը բջջային որ օպերատորից է օգտվում: Իսկ 15 000 դրամը տրամադրվում է իրականում պատգամավորին ընդամենը թուղթ ու գրիչ առնելու համար, ինչը, սակայն, Ազգային ժողովն էլի անվճար կարգով տալիս է իր աշխատողներին: Այլ հարց է, որ պատգամավորները կարող են «պալոժ չհամարել»՝ օգտվել խորհրդարանի եղածից: Օրինակ, ԲՀԿ-ական երիտասարդներից էլ Տիգրան Ուրիխանյանն իր հերթին կռիվ էր տալիս, թե Ազգային ժողովը միակ հիմնարկն է, ուր սեղան-աթոռը, տպիչն ու համակարգիչը պիտի հետդ բերես: ԱԺ-ականները սրա վրա էլ ահագին զարմացան, հատկապես նրանք, որ տարիներ շարունակ ԱԺ-ի տված սեղան-աթոռներով ու համակարգիչներով են օրենքներ գրել: Սակայն արդարության դեմ չմեղանչելու համար պետք է ասել, որ այստեղ միանշանակ մեղավորը կառավարությունն է, որ անշրջահայացություն է հանդես բերել և հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ գործ ունի ծառուկյանական կոնտինգենտի հետ, իսկ ծառուկյանական կոնտինգենտը կարող է նստել միայն ծառուկյանական բազկաթոռներին, այլ ոչ թե ՀՀԿ-ական կամ դաշնակցական աթոռների: Սակայն ամեն ինչ կորած չէ, քանի որ պետբյուջեն դեռ քննարկման փուլում է և կարծում ենք կառավարությունն այնքան խոհեմ կգտնվի, որ հատկապես նախագահական ընտրություններին ընդառաջ լրացում-փոփոխություն կմտցնի ֆինանսական փաստաթղթի մեջ և բոլոր քայլերը կձեռնարկի՝ թեկուզ մի քիչ ավելի էժան լինելու համար Դուբայից ոսկեզօծ կահույք ներկրելու, բնականաբար, հատուկ ԲՀԿ–ական ջահելների համար, մյուս ֆրակցիաների ջահելներն ու ահելները դեռ կարող են սպասել: Թեև մի կոմպլեկտ էլ կարելի է Էդմոն Մարուքյանին տալ:

Լուսինե Կեսոյան