Մեր որդիական պարտքն է՝ աննահանջ կերպով սատար կանգնել Վեհափառ Հայրապետին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հասարակության տարբեր շերտերում դեռևս առկա են հարցադրումներ, թե ինչու կանոնական շեղումներով և հնազանդության ուխտը դրժած ոչ բոլոր հոգևորականներն են Մայր Աթոռի կողմից անմիջապես կարգալույծ հռչակվում: Մասնավորապես, տարեսկզբին Վեհափառ Հայրապետի հրաժարականի պահանջով վարչապետի կեցավայր այցելած տասը բարձրաստիճան հոգևորականների մասին է խոսքը։

Հանրային քննարկումներում երբեմն շրջանառվում են տեսակետներ, թե Եկեղեցին սրանով փորձում է խուսափել լրացուցիչ լարվածությունից կամ ներքին նոր ընդդիմության ձևավորումից՝ պահպանելով իր հեղինակությունը որպես Համայն հայության Մայր Եկեղեցի: Ոմանք Եկեղեցու այս հանդուրժողականությանը վերաբերվում են որոշակի վերապահումով՝ կարծելով, թե խստագույն պատիժը՝ կարգալուծությունը, պետք է կիրառվի անխտիր բոլորի հանդեպ։ Պետք է անկեղծորեն խոստովանեմ, որ ժամանակին ես նույնպես ունեցել եմ նմանատիպ մոտեցում։ Սակայն, երբ փորձում ես ներհայեցողությամբ քննել սեփական մտքերդ, հասկանում ես, որ նման պահանջների ակունքում, բացի եկեղեցասիրությունից, հաճախ թաքնված են լինում նաև ժամանակավորապես անկառավարելի էմոցիաները։ Մինչդեռ եկեղեցական տնօրինությունները զերծ են էմոցիաներից և հիմնված են հայրական խնամքի ու կանոնական ճշգրտության վրա։ Այս համատեքստում հստակ երևում է, թե ինչու, օրինակ՝ Արման Սարոյանը (նախկին Գևորգ եպիսկոպոսը) արժանացավ կարգալուծության, իսկ այլոց պարագայում Եկեղեցին դեռևս սպասում է զղջման և դարձի։ Պատասխանը տրված է հենց կարգալուծության որոշման մեջ. նա գիտակցաբար վիճարկել էր Հայրապետական տնօրինությունը՝ առիթ ստեղծելով արտաքին անօրինական միջամտությունների համար և խաթարելով թեմական բնականոն կյանքը։ Սա մի հանգամանք է, որը որակապես տարբերում է նրա գործողությունները մյուսներից և ցույց է տալիս, որ Մայր Աթոռի յուրաքանչյուր որոշում կշռադատված է ու հեռու կամայականությունից։

Հաճախ մամուլում և սոցիալական հարթակներում հանդիպում ենք զանազան աղերսագրերի, հորդորների կամ նույնիսկ կտրուկ պահանջների՝ ուղղված Մայր Աթոռին ու անձամբ Նորին Սրբությանը՝ օր առաջ կարգալույծ հռչակելու բոլոր կարգազանց հոգևորականներին։ Ցանկանում եմ եղբայրաբար հիշեցնել Մայր Եկեղեցու բոլոր նախանձախնդիր հավատացյալներին, որ նմանատիպ կոչերը, անկախ իրենց ձևից՝ փափուկ թե կոշտ, ըստ էության անուղղակի ճնշման փորձեր են Մայր Աթոռի և Ամենայն հայոց կաթողիկոսի ազատ կամքի ու տնօրինության վրա։ Վստահ եմ՝ մտադրությունը բարի է, սակայն արդյունքում ստացվում է ներխուժում մի տիրույթ, որտեղ գործում է բացառապես հոգևոր իրավասությունն ու արդարադատությունը։ Մենք պետք է արձանագրենք կարևորագույնը. Հայ առաքելական սուրբ եկեղեցին, չնայած բոլոր արտաքին ու ներքին մարտահրավերներին, շարունակում է անթերի կերպով իրականացնել իր ազգանվեր ու աստվածահաճո առաքելությունը։ Ուստի անհրաժեշտ է անմնացորդ վստահությամբ լցվել Նորին Սրբության արդարամտության հանդեպ։ Այն, ինչ ոմանց համար կարող է թվալ զգուշավորություն կամ դանդաղկոտություն, իրականում Հայրապետական սիրո և քրիստոնեական մեծ հույսի դրսևորում է։ Դա այն հույսն է, որ նույնիսկ ամենամոլորյալ ուխտազանցը մի օր կարող է զղջալ, դարձի գալ ու փրկել իր հոգին։ Մեր որդիական պարտքն է՝ աննահանջ կերպով սատար կանգնել Վեհափառ Հայրապետին և Նորին Սրբության շուրջ համախմբված հավատարիմ և ուխտապահ հոգևորականությանը։ Մնանք անդավաճան նեցուկ հայ ազգի և Հայ առաքելական սուրբ եկեղեցու շահերին՝ գործով և աղոթքով պաշտպանելով Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի անսասանությունը։

ԳԵՆԱԴԻ ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ