«Նոա»-ի մեծ հաշվարկը կարող է ձախողվել․ ով է լինելու ՀՖՖ նոր նախագահը

Հայկական ֆուտբոլում ՀՖՖ–«Նոա» հակամարտությունը շարունակում է խորանալ և հասել է նոր՝ շատ ավելի լուրջ փուլի։ Եթե մինչ այս կողմերի տարաձայնությունները հիմնականում հրապարակային հայտարարությունների, կանոնակարգերի և լեգեոներների սահմանափակման շուրջ վեճերի մակարդակում էին, ապա այժմ հարցը տեղափոխվել է նաև դատարան։

Մեր տեղեկություններով՝ «Նոան» արդեն դիմել է դատարան՝ վիճարկելով ՀՖՖ-ի կողմից սահմանված լեգեոներների սահմանափակման կարգավորումները։ Խոսքը, մասնավորապես, 15 լեգեոներների սահմանափակման մասին է։ Ավելին՝ «Նոան» փորձել է այս գործընթացում ներգրավել նաև այլ ակումբների։ Սկզբնական փուլում մի քանի ակումբներ համաձայնել են միանալ նախաձեռնությանը, սակայն դատարան դիմելու պահին նրանք հետ են վերցրել իրենց ստորագրությունները։

ՀՖՖ-ն «Նոայի»՝ դատարան դիմելու վերաբերյալ մեր հարցերին չի պատասխանել, բայց մեր տեղեկություններով, ֆեդերացիան պատրաստվում է իրավական հակաքայլի և կարող է ներկայացնել հակընդդեմ հայց։ Այս պատմության մեջ ամենակարևորն այն է, որ կողմերի հակասությունը միայն այն հարցի շուրջ չէ, թե քանի լեգեոներ կարող է ունենալ հայկական ակումբը։ ՀՖՖ-ի տրամաբանությունը տարիներ շարունակ եղել է այն, որ Հայաստանի առաջնությունում հայ ֆուտբոլիստները պետք է ունենան բավարար խաղաժամանակ, որպեսզի հետագայում պատրաստ լինեն ազգային և երիտասարդական հավաքականներում հանդես գալուն։ «Նոայի» դիրքորոշումը, սակայն, ակնհայտորեն հակասում է այս մոտեցմանը։

ՀՖՖ-ում կարծում են, որ «Նոան» դեմ է հայ ֆուտբոլիստների խաղալուն, դեմ է նրան, որ հայ ֆուտբոլիստները խաղաժամանակ ստանան։ «Նոան», իր հերթին, կարծում է, որ ՀՖՖ-ում խանգարում են իրեն՝ ակումբի բիզնես մոդելն առաջ տանել, խաղացողներ գնել, որակյալ լեգեոներներ պատրաստել ու վաճառել այլ ակումբների։ Հաջորդ նախագահը․

«Նոան» թեկնածու չունի՞.

ՀՖՖ–«Նոա» հակամարտության խորացման ֆոնին առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ստանում նաև ՀՖՖ նախագահի առաջիկա ընտրությունը։ Արմեն Մելիքբեկյանը հայտարարել է, որ չի առաջադրվելու նոր ընտրություններում։ Թվում էր՝ սա պետք է թուլացնի նրա դիրքերը և հնարավորություն տա տարբեր խմբերի արագորեն առաջ մղել սեփական թեկնածուներին, սակայն իրավիճակն այնքան էլ պարզ չէ։ Ֆուտբոլային շրջանակներում վաղուց գաղտնիք չէ, որ «Նոային» ցանկալի է ունենալ իր համար ընդունելի թեկնածու ՀՖՖ նախագահի պաշտոնում։

Այդ համատեքստում երկար ժամանակ շրջանառվում էր ակումբի սիրելի Սիսակ Գաբրիելյանի անունը, բայց Գաբրիելյանը հրաժարվել է առաջադրվելու մտադրությունից։ Հետաքրքիր է, որ հայկական մյուս ակումբներն այս թեմայով ակտիվ քննարկումներ չեն ծավալում, սակայն, ըստ մեր տեղեկությունների, դեմ են «Նոայի» թեկնածուին։ Եվ այստեղ «Նոայի» համար առաջանում է բավական լուրջ խնդիր․ այս պահին ակումբը այլ՝ հստակ ձևավորված և իրեն լիարժեք ընդունելի թեկնածու չունի։

Այսինքն՝ եթե «Նոան» իսկապես ցանկանում է ազդեցություն ունենալ ՀՖՖ-ի ղեկավարության ձևավորման վրա, ապա ժամանակը նրա օգտին չի աշխատում։ Նախընտրելի թեկնածուն չկա, իսկ ընտրությունները մոտենում են։ Բայց քաղաքականության և ֆուտբոլի այս խառնուրդում դատարկ տեղ երկար չի մնում։

Վերջին շրջանում որպես հնարավոր թեկնածու ավելի ակտիվորեն սկսում է շրջանառվել Ռուբեն Նազարեթյանի անունը։ Նազարեթյանի շուրջ ամենահետաքրքիր դետալը, սակայն, միայն նրա ֆուտբոլային կենսագրությունը չէ։ Ֆուտբոլային և քաղաքական շրջանակներում վաղուց խոսվում է նրա և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի շատ ջերմ, նույնիսկ ընտանեկան մակարդակի մտերմության մասին։

Այդ հանգամանքը նրան անմիջապես դարձնում է ոչ միայն ֆուտբոլային, այլև քաղաքական առումով հետաքրքիր թեկնածու։ Ամեն դեպքում, Նազարեթյանն, այս պահին, հստակ պատասխան չունի նախագահի թեկնածու լինելու հարցում։ Ավելին՝ նա այս պահին չունի աջակցություն ֆուտբոլով զբաղվող իշխանական օղակներին։ Սակայն այստեղ ևս ամեն ինչ այնքան էլ միանշանակ չէ։ Մեկ այլ անուն, որն ակտիվորեն շրջանառվում է, Մխիթար Հայրապետյանն է։

Եվ նրա պարագայում նույնպես կա մի կարևոր գործոն՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վստահությունը նրա նկատմամբ։ Հայրապետյանը քաղաքական համակարգում արդեն երկար ճանապարհ անցած մարդ է, իսկ նրա անունը ՀՖՖ նախագահի պաշտոնի հնարավոր թեկնածուների շարքում հայտնվելը ցույց է տալիս, որ ապագա ընտրությունը կարող է դուրս գալ զուտ ֆուտբոլային շրջանակից։

Այսպիսով, մի կողմից՝ Նազարեթյան, մյուս կողմից՝ Հայրապետյան, իսկ երրորդ կողմում՝ «Նոայի» համար այս պահին հստակ թեկնածուի բացակայություն։ Ու հենց այստեղ պատմությունը սկսում է ավելի հետաքրքիր դառնալ։ Առաջին հայացքից գործող նախագահի հայտարարությունը, թե ինքը չի առաջադրվելու, պետք է նշանակեր նրա ազդեցության նվազում, բայց իրականում իրավիճակն այլ է։