Խմբագրական. Ստացանք «քաղբանտարկյալների» նոր խմբաքանակ

100-ամյակը անցավ վերջացավ, հետևաբար «100-ամյակը առանց ռեժիմի» կարգախոսն այլևս ակտուալ չէ, հետևաբար ռեժիմին հեռացնելու թեման էլ կարծես թե երկրորդական պլանում է, քանի որ ավելի կարևոր թեմաներ կան, օրինակ՝ «քաղբանտարկյալները»:

Ինչո՞ւ եմ չակերտներով գրում, որովհետև մեկ անգամ չէ, որ արդեն ասվել է, որ այն անձնիք, ում համառորեն «նորհայաստանցիները» ուզում են հռչակել «քաղբանտարկյալ», իրականում չեն համապատասխանում քաղբանտարկյալի չափանիշներին և դատապարտված են կոնկրետ արարքների, այլ ոչ թե քաղաքական հայացքների համար: Դա նորություն չէ, բայց դա լավ թեմա է, թեմա է նոր ակցիաներ անելու համար, գործունեություն ծավալելու, և որքան շատ լինեն «քաղբանտարկյալներ», այնքան՝ ավելի ձեռնտու:

Իսկ «նորհայաստանյան» չափանիշներով «քաղբանտարկյալ» դառնալն իրականում դժվար գործ չէ, ընդամենը պետք է մի բախում հրահրել: Օրինակ՝ այսօր մի քանի հոգով փողոց փակեցին, իրենք իրենց շղթայեցին... Մի քանի հոգով, այն դեպքում, երբ Երևանում մեկ միլիոնից ավելի մարդ է ապրում, և մարդիկ օգտվում են այդ փողոցներից, երթևեկում են, տեղաշարժվում: Ոչ ոք այդ մարդկանց չհարցրեց՝ հարմա՞ր է նրանց, կո՞ղմ են նրանք, որ սահմանափակվի իրենց տեղաշարժը, չէ՞ որ դա էլ մարդկանց ազատ տեղաշարժի իրավունքների ոտնահարում է...

Մի քանի հոգով շղթայվեցին, և բնական է՝ ոստիկաններն էլ մի քանիսին բերման ենթարկեցին, փողոցը բացել տվեցին: Այլ ելք սպասել չէր էլ կարելի, ցանկացած երկրում էլ այդ հարցը կլուծվեր նման կերպ, կամ շատ ավելի կոպիտ միջոցներով: Բայց այստեղ կարևորը հենց մի քանի հոգու բերման ենթարկելու փաստն է, որովհետև այդ մարդիկ նույնպես պոտենցիալ «քաղբանտարկյալներ» են, փաստորեն մենք ստացանք «քաղբանտարկյալների» նոր խմբաքանակ, նրանք ստացան բողոքելու նորանոր առիթներ, բողոքներն էլ միգուցե անհրաժեշտ են իրենց գործունեության համար: Նրանք հասան իրենց նպատակին:

Ցավալի է, բայց այլ եզրակացություն անելը շատ դժվար է, որովհետև նույնիսկ համապատասխան տեսանյութերի դիտումն է ստիպում նման կերպ մեկնաբանել տեղի ունեցածը, մանավանդ սա առաջին նման դեպքն էլ չէ:

Կարեն Վարդանյան