Հանրապետականը խոստովանեց…

2017-ի ընտրություններն, առանց չափազանցության, ՀՀԿ-ի համար պետք է ամենաանհաջողը համարել. ժողովրդի շրջանում այս կուսակցության վարկանիշը, մեղմ ասած, խիստ ցածր է: Ընդ որում՝ այս հանգամանքը ոչ մի կերպ չեն մեղմում այն յուրատեսակ հոգեբանական թակարդները, որ կուսակցությունը բավական հմտորեն լարում է՝ հասարակության գոնե մի մասի՝ առավել զգացմունքային մասի, համակրանքը շահելու համար: Ասվածի վառ ապացույց հանդիսանում են այն բոլոր ուումնասիրություններն ու վիճակագրական տվյալները, որոնք որոնք վկայում են՝ չնայած ՀՀԿ-ի ունեցած հսկայական վարչաֆինանսական ռեսուրսներին՝ այս կուսակցությունը չի կարող հավակնել կազմելու մեծամասնություն՝ ձևավորվելիք խորհրդարանում:

Վերջերս ՀՀԿ ինտելեկտուալ թևի ներկայացուցիչների կողմից դաշտ է նետվել մի յուրատեսակ թեզ, որով, իբր, վերջիններս փորձում են հիմնավոր կերպով պատճառաբանել ՀՀԿ ապագա «հաջողություններն» ընտրություններում: Ըստ այդմ՝ համապատասխան թեորիայի հեղինակները խոստովանում են, որ չնայած ՀՀԿ-ն, որպես քաղաքական ուժ, իր վարկանիշով զգալիորեն հետ է մնում նույն «Ծառուկյան» դաշինքից, սակայն, ըստ նույն ՀՀԿ-ականների, սույն հանգամանքն ամենևին էլ չի նշանակում կուսակցության անխուսափելի պարտություն առաջիկա ընտրություններում՝ հիշեցնելով՝ իրականում ամենաթեժ ընտրական պայքարը մղվելու է տարածքային ընտրակարգով, ու հենց ռեյտինգայիններն են շատ իմաստներով որոշելու ընտրությունների ելքը: Ասել կուզի՝ ՀՀԿ-ում ուղղակի համոզված են՝ ռեյտինգայինների պայքարում բնության մեջ չի կարող լինել գեթ մեկն, ով կկարողանա ոտք մեկնել ՀՀԿ-ի հետ՝ չնայած համամասնական առումով կուսակցության դիրքերն այնքան էլ ամուր չեն:

Իհարկե, զանազան թեորիաներ, տեսակետներ կամ վարկածներ առաջ քաշելը յուրաքանչյուր բանական մեկի իրավունքն է, ու սույն իրողությունը ոչ ոք չի կարող հերքել, սակայն պետք է հասկանալ, որ մի բան է վարկածներ մոգոնելը, և բոլորովին այլ բան՝ դրանք հինավորելը:

Հետևաբար՝ հարց ՀՀԿ-ին. որքանո՞վ է հիմնավորված իրենց կողմից առաջ քաշված թեզն այն մասին, որ ռեյտինգային ընտրակարգի պարագայում այդ կուսակցության դիրքերը չափազանց ուժեղ են ու անսասան: Հատկապես ի՞նչն են հիմք ընդունել համապատասխանները, երբ մեջտեղ են բերել այս՝ ոչ մի ռացիոնալ քննադատությանը չդիմացող ու, ըստ էության, որևիցե հիմք չունեցող տեսակետը: Չէ՞ որ բավական է ընդամենը նույնիսկ ոչ այնքան մեծ ուշադրությամբ զննել ՀՀԿ ռեյտինգայինների կազմը, որպեսզի պարզ դառնա՝ դրանցում ընդգրկվածների բացարձակ մեծամասնությունը կա՛մ հանրության կողմից անճանաչելի դեմքեր են, կա՛մ, որ ավելի վատ է՝ հասարակության շրջանում, մեղմ ասած, ոչ այնքան մեծ սեր վայելող անհատականություներ: Ասենք՝ «Շմա՞յսն» է ՀՀԿ-ին իր հեղինակությամբ դիվիդենտներ պարգևելու, թե՞ «ՍԱՍ-ի Արտակն» ու «Դերժավայի Արկադին»…

Իսկ միգուցե ինտելեկտուալները փորձում են մեղմորեն ակնարկել իրենց կողմից գիտակցված այն իրողությունը, որ ՀՀԿ-ի ժողովրդականությունն այնքան ցածր է, որ հետ է մնում անգամ այսօրինակ ոչ պոպուլյար դեմքերի ժողովրդականության մակարդակի՞ց. ամենևին էլ բացառված չէ…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ