Երևանի ավագանու անդամը կիսվել է ձմեռվա վերջին օրը ցրտին կարճաթև զբոսնելու փորձով

Երևանի ավագանու անդամ Էդուարդ Ավետիսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում կիսվել է ձմեռվա վերջին օրը ցրտին կարճաթև զբոսնելու փորձով և տպավորություններով։

Նա մասնավորապես գրել է․

«Նախ, ամենահաճախ տրվող հարցը` «չես մրսու՞մ էս ցրտին կարճաթևով»։ Հակառակ մի հարց` իսկ ի՞նչ է առհասարակ մրսելը։ Մրսելը ազդակ է ուղեղին, որ մարմինը դիսկոմֆորտ է ապրում և ուզում է շրջապատված լինել մարմնի ջերմաստիճանին մոտ ջերմաստիճանով։ Թեև մարմինը ցրտից դիսկոմֆորտ է ապրում, այն ունակ է շատ ավելիին քան թվում է։ Կարելի է աստճանաբար ընդլայնել կոմֆորտի սահմանները և այդպիսով կոփվել։

Ինքս մրսկան եմ։ Եթե սենյակում 23ºից ցածր է լինում, նստած պայմաններում վերջույթներս սկսում են սառել։ Ոգեշնչվել եմ մի տեսանյութից, որը տեղադրում եմ մեկնաբանություններում։ Սկսեցի կարճաթևով դուրս գալ սկզբից մի քանի րոպեով։ Առաջին զգացողությունները սուր են, թվում է, թե հեսա կմահանաս։ Բայց հետո սկսում ես խորը շունչ քաշել, չմտածել ցրտի մասին ու թողնում ես, որ մարմինը ինքնապաշտպանվի։ Մի քանի րոպե անց ադրենալինդ բարձրանում է ու զգում ես, որ մարմնիդ մեջ արյունը եռում է, կարծես թե կրակ է երակներովդ հոսում։ (father of dragons, you know?)

Ամենակարևորը աստիճանաբար անելն է, շարժվելը և խորը շնչելը։ Սկզբից կարճ ճանապարհով` մի քանի անգամ թեթև հագնված խանութ գնալ (5 րոպե)։ Հետո մի քանի խաչմերուկ տենց քայլել(10 րոպե)։ Հետո մի քանի կանգառ քայլել (20 րոպե)։ Հետո արդեն սովորական բան է դառնում, երբեմն էլ ուզում ես դուրս գալ ցրտին, մարմնիդ ամեն միլիմետրը զգալ ու թարմանալ։

Երկու շաբաթ առաջ արշավ էի գնացել։ Իհարկե ուզեցի «էքսպերիմենտս» այնտեղ շարունակել։ Հենց մեքենայից իջանք, նայեցի ժամին, որ հաշվեմ, թե քանի րոպե կդիմանամ կարճաթևով։ Անցավ կես ժամ, մեկ ժամ, երկու ժամ, դեռ նույն զգացողություններն էին։ Վերջը 6-ժամանոց արշավը ամբողջությամբ այդպես քայլեցի։ Օդի ջերմաստիճանը 0º էր, որոշ տեղերում` ուժեղ քամի։ Քայլելուց մեկ մեկ գժություն էի անում, ձյունը քսում բաց ձեռքերիս։ Վերջում անասելի շատ էներգիայով էի լցված։

Կհարցնեք` կարճաթևով զբոսնելու այս երկու ամիսներին չե՞մ հիվանդացել։ Չէ։ Հակառակը, ավելի առողջ եմ ինձ զգում քան երբևէ։ Մեկ մեկ առավոտյան որ կոկորդս ցավում է, 10 րոպե ցրտին քայլում եմ, անցնում է։ Առհասարակ էնքան մրսկան մարդ եմ, որ թեթև միջանցիկ քամուց կարող եմ հիվանդանալ։ Եթե տաք եմ հագնված ու վիզս բաց է, նորից` կարող եմ հիվանդանալ։ Բայց երբ ամբողջովին եմ ցրտի ազդեցության տակ, ոչ մի բան չի լինում։

Սենց բաներ։ Խորհուրդ եմ տալիս փորձել միայն էքստրիմի սիրահարներին` զգուշությամբ ու պատասխանատվությամբ։ Եվ նորից, ամենակարևոր կանոնները` ցրտին տրվել աստիճանաբար, շարժվել և խորը շնչել։

Առողջություն բոլորիս»