Մենք արժանի ենք Մովսես Գորգիսյանի երազած Հայաստանին. Գևորգ Սաֆարյանի նամակը՝ քաղաքացիներին

Գևորգ Սաֆարյանը նամակ է հղել քաղաքացիներին՝ իր կալանքի ժամկետը երկարաձգելու առթիվ.

«Դատարանը» ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ Սերժիկի կամակատարն է և թքած ունի մարդու ազատութան վրա: Այն ազատության, որը ձեռք է բերվել մեր հազարավոր հայրենակիցների մաքառումի և արյան գնով:

Մարդու ազատությունն համարժեք է իր կյանքի իրավունքին, իսկ երբեմն՝ ավելի մեծ արժեք ունի: Քսանհինգ տարի առաջ հանուն ազատության իրենց կյանքը զոհաբերած քաջերը մտածում էին, որ ազատությունն ավելի թանկ է կյանքից:

Իսկ այսօր դատարանում այդ ազատությունը բռնաբարվում է Սերժիկի հրամանով: Եվ բռնաբարվում է ոչ միայն այսօր և ոչ միայն դատարանում, այլև ամեն օր և ամբողջ երկրում:

Ռեժիմը թքած ունի, որ ընդդիմադիրներին կալանավորելով վարկաբեկում է մեր երկիրը միջազգային հանրության առաջ և որ այդ պատճառով Հայաստանը համեմատում են Ուզբեկստանի կամ Ադրբեջանի հետ:

Ամեն անգամ, երբ խոսւմ են քաղբանտարկյալների մասին, ռեժիմի ներկայացուցիչներն անմիջապես մատնացույց են անում Ադրբեջանին, որտեղ ավելի շատ քաղբանտարկյալ կա:
Փաստորեն՝ մենք յոթը հազար զոհ ենք տվել, որպեսզի մեզ ընդամենը համեմատեն Ադրբեջանի հետ:

Մինչդեռ մենք զոհեր ենք տվել և տարիներով մութ ու ցուրտ օրեր ենք ապրել հանուն այնպիսի երկրի, որտեղ մարդու իրավունքն ու ազատությունը արժեքներ կլինեին: Հանուն այնպիսի երկրի, որ մասին Մովսես Գորգիսյաննն ասում էր. «Կեցցե այն Հայաստանը, որը վաղն է գալու»:

Սակայն այդ Հայաստանը, ցավոք, դեռ չի եկել: Մեր երկրի ղեկավարության համար մարդու ազատությունը և իրավունքը ծիծաղելի բառեր են:

Միթե այսպիսի երկիր ենք ժառանգելու մեր ապագա սերունդներին, որտեղ մարդիկ վախենում են նայել սաշիկների ու լիսկաների աչքերի մեջ, որովհետև անգամ մեկ հայացքը կարող է վտանգավոր լինել նրանց կյանքի համար:

Ոչ մենք, ոչ էլ մեր ապագա սերունդներն արժանի չեն այդպիսի երկրում ապրելուն:

Մենք արժանի ենք Մովսես Գորգիսյանի երազած Հայաստանին: Սակայն դրա համար հարկավոր է անդադար պայքարել՝ չնայելով ոչ մի պարտության կամ անհաջողության:

Միայն այդպես կստեղծենք այնպիսի պետություն, որով թե մենք և թե մեր սերունդները կարող են հպարտանալ: