Հայը չի հանդուրժի օտարի զինվորին իր հողի վրա

Վերջին օրերին շրջանառության մեջ գցված ու քննարկվող, սակայն հասարակության ճնշող մեծամասության կողմից անընդունելի թեմաներից էր հակամարտության գոտում խաղաղապահների տեղակայման հարցը: Տարօրինակը հենց այն է, որ այս հարցը որևէ համատեքստում նույնիսկ քննարկվել է, քանի որ վստահ եմ, որ ՀՀ և Արցախի բնակչության կողմից այն կարժանանա նույն բացասական վերաբերմունքին, ինչին արժանացավ տարածքների վերադարձման հարցը, այսինքն՝ ժողովրդի ճնշող մեծամասնությունը պարզապես չի կարող հանդուրժել նման բան: Եվ դա ունի իր հիմքերը:

Օրինակ՝ խաղաղապահների հարցում բավական է ընդամենն ուսումնասիրել համաշխարհային փորձը և կարելի է տեսնել, որ այն երկրներում, որտեղ տարբեր ժամանակ խաղաղապահներ են տեղակայվել, այդ շրջանում աճել է հանցագործությունների թիվը՝ բռնություններ, կողոպուտներ, բռնաբարություններ, միջամտություններ մարդկանց անձնական տարածք և այլն: Օրինակ, միայն 2015թ. ընթացքում ՄԱԿ-ի խաղաղապահների դեմ առաջադրվել է սեքսուալ բռնությունների 69 մեղադրանք: Երևի թե հիշում եք, թե ինչպես Վրաստանի, Ֆրանսիայի և Կոնգոյի խաղաղապահները Կենտրոնական Աֆրիկյան Հանրապետությունում մեղադրվում՝ անչափահասների բռնաբարությունների մեջ: Ու կարևոր չէ, թե խաղաղապահները ՄԱԿ-ինը կլինեն, թե Ռուսաստանինը: Ի՞նչ երաշխիքներ կարող են լինել, որ ռուս խաղաղապահներն իրենց բարոյականությամբ կամ պահվածքով կառանձնանան. իրականում որևէ նման երաշխիք լինել չի կարող, մանավանդ, որ ժամանակ առ ժամանակ բախտ ունենում ենք ականատես լինելու ռուս զինվորականների լկտի պահվածքին Գյումրիում:

Սա՝ բնակչության անվտանգության և հանցագործությունների հնարավոր աճի տեսանկյունից, սակայն կա նաև հարցի բարոյական կողմը՝ հայը չի հանդուրժի օտարի զինվորին իր հողի վրա, և ինչ առաքելությամբ էլ այդ օտար զինվորը եկած լինի, նա կարող է ընկալվել որպես թշնամի, և դա իր հերթին պայթյունավտանգ իրավիճակ կառաջացնի: Այնպես որ, հուսով եմ՝ մեր իշխանություններն այնքան ողջամիտ կգտնվեն, որ հետագա բանակցություններում խաղաղապահների տեղակայման հավանականությունն ընդհանրապես բացառեն:

Կարեն Վարդանյան