Բոլորիս դարդն ու ցավն էլ հենց դա՞ էր…

Մինչ հայությունն ու համաշխարհային հանրությունն զբաղված են Լեռնային Ղարաբաղի աշխարհացունց խնդրով՝ փորձելով կանխել հնարավոր արյունահեղությունն ու անխուսափելի թվացող տոտալ պատերազմը, պարզվում է՝ մեր հայրենի օրենսդիրները լծվել են մի «գերկարևոր» հարցի քննարկմանը, հարց, որից, թվում է, կախված է լինելու հայկական էթնոսի հետագա գոյությունն ընդհանրապես. չարչրկված նոր Ընտրական օրենսգիրքն է մեր երեսփոխանների ուշադրության կենտրոնում դեռևս, ու չեն կարողանում պարզել, թե ինչպես անեն, որ «և՛ ոչխարները անվնաս մնան, և՛ գայլերը՝ կուշտ». մի խոսքով՝ ԱԺ-ում դեռևս շարունակվում է Ընտրական օրենսգրքի նախագծի քննարկումը:

Ասում են՝ քննարկվել է, մասնավորապես, մատնահետքերի հարցը ու հարց է բարձրացվել, թե որն է երաշխիքը, որ, ուշադրությո՛ւն, մարդը մատը պիտի դնի սահմանված կարգով: Հիմա կցանկանայինք հարց ուղղել բոլոր նրանց, ովքեր այս թեժ օրերին զբաղված են ոչ պակաս թեժ, բայց ապարդյուն քննարկումներով. ասենք՝ ո՞րն է ձեր բանուգործի անունը, սիրելի՛ պատգամավորներ, կարո՞ղ եք հստակեցնել: Այնպիսի կրքոտությամբ եք միմյանց կոկորդ կրծում, կարծես Հայոց հարցն եք քննարկման առարկա դարձրել խորհրդարանում ու հիմա վիճում եք, թե կոնկրետ ինչ չափի փոխհատուցում է անհրաժեշտ պահանջել Թուրքիայից, որ արդարացի լինի ու բոլորը բավարարված լինեն:

Լա՛վ, հիմա դրա ժամանա՞կն է, հիմա՝ այս ճակատագրական պահին, երբ վիճարկվում է հայրենիքի գոյության հարցը, ինչ-որ Ընտրական օրենսգիրք քննարկելու պա՞հն է: Մի՞թե չգիտենք, մի՞թե պարզապես համոզված չեն, որ ինչպիսի նորարարական մեխանիզմներ էլ կիրառվեն, որ սերիայի չիպ էլ իր մեջ կրեն ավտոմատացված համակարգերը, էլի ընտրությունների արդյունքները կեղծվելու են, էլի ընտրակաշառքներ են բաժանվելու, կրկին գործի են դրվելու վարչական ռեսուրսները, խնամի-ծանոթ-բարեկամ ինստիտուտն է անցնելու գործի ու էլի նմանատիպ արատավոր բաներ…

Փոխարենը երկրի ազգային անվտանգության թեմայով հետաքրքրվելու, լուծումներ առաջարկելու, արտաքին աշխարհի հետ խորհրդարանական դիվանագիտության լեզվով հարաբերվելու՝ զբաղված եք մարդկանց մատների քանակը հաշվելով, ինչ-որ թանաքի թեմա արծարծելով ու էլի չգիտես ինչերով…

Թե որտեղից բերեցին ու մեր վզին փաթաթեցին այս նոր ԸՕ կոչվածը, այդպես էլ մնում է անհասկանալի. եթե Վենետիկից էին ստիպում, բարի լինեիք, ասեիք եվրոպացիներին, որ հիմա դրա ժամանակը չունենք, կամ գոնե այս օրերին դադարեցրե՛ք այդ անպտուղ քննարկումները: Այն խնդիրները, որոնք դուք եք արծարծում, ունեն մեկ բանալ լուծում. կամք է անհրաժեշտ ու ձգտում կատարելությանը, հարկավոր է, որ նախևառաջ ինքներդ ձեզ հետ անկեղծ լինեք ու չտարվեք իշխանատենչության մարմաջով, հետն էլ մի ողջ պետականություն կործանեք. բա՛վ է, զզվեցրեցրիք ձեր ԸՕ-ով, դադարե՛ք իմիտացիան, ռեալ գործով զբաղվեք. օրինակ՝ մտածեք, թե ինչպես է պետք նյութապես ու բարոյապես աջակցել բանակին, սատար կանգնել նրան այս վճռորոշ պահին, այլ ոչ թե զբաղվեք դատարկաբանությամբ:

Դավիթ Բաբանով