Չկա ազնվություն, չկա սկզբունքայնություն

Նորաստեղծ կուսակցության ղեկավար դարձած՝ նախկին ԱԳ նախարար Վարդան Օսկանյանն ասում է, թե Հայաստանում 20 տարի շարունակ ընտրություններ են կեղծվել, ընդ որում՝ ոչ թե փաստ է արձանագրում, այլ՝ քննադատաբար է ասում: Բայց քանի որ այդ 20 տարվա մեջ մտնում են նաև Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության տարիները, երբ ինքը՝ Վարդան Օսկանյանը, արտգործնախարարի պաշտոնն էր զբաղեցնում, հետևաբար՝ անմիջական մասնակիցն էր իր իսկ ասած ընտրակեղծիքների և այդ ընտրակեղծիքներից օգտվողներից մեկը, Օսկանյանը խմբագրում է իր իսկ խոսքը՝ ասելով, թե, այո, կեղծիքներ, եղել են, բայց դրանք չեն ազդել ընտրությունների վերջնական արդյունքների վրա: Ստացվում է, որ ըստ Օսկանյանի՝ Ռոբերտ Քոչարյանի ժամանակվա կեղծիքները ընդունելի կեղծիքներ են և հետագայում էլ եթե ինչ-որ «հրաշքով» Քոչարյանն ստանձնի երկրի իշխանությունը «Համախմբում» կուսակցության վրա հիմնվելով, իրենք էլ կանեն կեղծիքներ, բայց իրենց արած կեղծիքներն ընդհանուր առմամբ չեն ազդի ընտրությունների վերջնական արդյունքների վրա, հետևաբար ընտրակեղծիքները նորմալ երևույթ են. սա Օսկանյանի հակասական խոսքերից է բխում:

Ցավալին այն է, որ իրականում Վարդան Օսկանյանն ընդամենը մեկն է շատ-շատերից, ով նման ձև է մտածում և նման ձևով գործում: Այսօր մեր քաղաքական դաշտում հնարավոր չէ գտնել այնպիսի գործչի (օրինակ, ՀԱԿ-ի որևէ ներկայացուցչի), ով ազնվորեն ու համարձակորեն կընդունի, որ 1996թ. իրենց թիմը կեղծել է ընտրությունները, հակառակ դեպքում իշխանության ղեկին մնալու գոնե նվազագույն շանս իրենք չէին ունենա: Այնինչ նրանք անխնա քննադատում են քոչարյանական և սարգսյանական վարչակարգերին ընտրակեղծիքներ անելու համար: Նույն հաջողությամբ Քոչարյանի ժամանակ իշխանական թիմում եղած որևէ գործիչ, որը այսօր ոչ իշխանական դաշտում է, համառորեն չի ուզում ընդունել, որ իրենց թիմը իշխանության ղեկին էր հայտնվել միայն ընտրակեղծիքների միջոցով: Եվ նույն հաջողությամբ, եթե հանկարծ այնպես ստացվի, որ տարիներ անց, ասենք, ՀՀԿ-ն դառնա ընդդիմություն, ՀՀԿ-ի ներկայացուցիչները նույնպես կքննադատեն նոր իշխանություններին ընտրակեղծիքների համար, իսկ իրենց արածները չեն ընդունի:

Սա է մեր քաղաքական դաշտում տիրող մթնոլորտը. չկա ազնվություն, չկա սկզբունքայնություն: Եվ սա համակարգային խնդիր է, սա նաև մեր արժեհամակարգի բաղկացուցիչ մասերից է:

Կարեն Վարդանյան