Դուք կռահեցիք՝ նա Ռադիկ Մաիրտիրոսյանն է

Նա ասում է, թե եթե մենք, այսինքն' Հայաստանը, զենք արտադրի և դա փորձի դուրս բերել միջազգային շուկա, մեր քթին այնպես կխփեն... Ու ավելացնում է, որ «Միջազգային զենքի շուկան կյանքի ու մահվան կռիվ է, եւ ամեն մի քոսոտ երկիր չի կարող մտնել այնտեղ»: Այո, ոչ ավել ոչ պակաս' քոսոտ երկիր. և սա ասում է մի մարդ, ով երկար տարիներ Հայաստանի մայր ԲՈՒՀ-ն է ղեկավարել:

Ու հետո էլ նույն մարդը, ով կարծես թե ակադեմիկոս է, «գիտնական» է, այսինքն' լուրջ մտածող մարդ է, նույն լրատվամիջոցին տված իր նույն հարցազրույցում առանց մտածելու ասում է, թե մեր բանակ զորակոչվող երիտասարդների թիվը բավարար չէ սահման պահելու համար, և դեռ լավ է, որ նույնիսկ հիշում է, որ հիմա սահմանին լարվածություն կա, գրեթե պատերազմական վիճակ է: Այսինքն, պատերազմական վիճակում լրտվամիջոցին նման բան ե՞ն ասում երկրի բանակի զինվորների թվի վերաբերյալ… Եվ սա ասում է մի մարդ, ով այսօր էլ Հայաստանի Գիտությունների ազգային ակադեմիան է ղեկավարում: Դուք կռահեցիք' դա Ռադիկ Մաիրտիրոսյանն է:

Կարծում եմ, ամեն ինչ առավել քան պարզ է, բայց քանի որ հիշեցի, որ նա մեր ԳԱԱ նախագահն է, մի 2 բառ ասեմ նաև ակադեմիայի մասին, որովհետև նույն հարցազրույցում նա այդ մասին էլ է խոսել, ասել է, թե «երկրի տնտեսական զարգացումը, հասարակության զարգացումը առանց գիտության հնարավոր չէ, պետք է անպայման երկիրը հոգ տանի, որ ծավալվեն գիտական հետազոտություններ: Միայն դրա շնորհիվ է, որ տնտեսություն է զարգանում, նոր գաղափարներ են ծնվում»: Իսկ հիմա հարց' ո՞վ պետք է այդ ամենը անի, ով պետք է նոր գաղափարներ բերի եթե Մարտիրոսյանի և նրա նմանների շնորհիվ մեր ԳԱԱ-ան հնագիտական թանգարան է հիշեցնում: Ախր այնտեղ երիտասարդների խնդիր կա, այնտեղ շատերը հին են, շատ հին են, Մարտիրոսյանն էլ է շատ հին և նույնիսկ զգույշ խոսել արդեն չի կարողանում. տեսնում ե՞ք' մի քանի նախադասության մեջ քանի վնասակար միտք է արտահայտում մեր երկրի համար: Բայց նա չի փոխվում, նա մնում է նույն կառույցի գլխին, իսկ դուք նոր գաղափարներ եք ակնկալում:

Այսքանով սահմանափակվեմ, որովհետև խոսքերն էլ են արդեն ավելորդ դառնում…

Կարեն Վարդանյան