Փող «քերելու» ևս մեկ միջո՞ց

Եթե հաճախ եք ճամփորդում ու լինում արտասահմանյան երկրներում, ապա, անկասկած, բախված կլինեք վիզաների հետ կապված խնդրին, որը, առանց չափազանցությունների, մարդկանց պարզապես զզվեցրել է:

Իսկ անվերջ թվացող հիասթափությունների պատճառը, պարզվում է, «Վիզաների կենտրոն» կոչվող հիմնարկության աշխատանքներում տարեց տարի մեծացող լրացուցիչ բարդություններն ու անհարկի նորամուծություններն են:

Եթե նախկինում ՀՀ քաղաքացիներն արտասահման մեկնալու համար անհրաժեշտ վիզաները ստանում էին ՀՀ-ում գործող դեսպանություններից ու հյուպատոսություններից, ապա հիմա` բավական տևական ժամանակ, անձինք վիզա ստանալու համար դիմում են ոչ թե դեսպանատներ, այլ «Վիզաների կենտրոն», որտեղից հավաքելով անձի բոլոր փաստաթղթերը՝ դրանք ուղարկվում են համապատասխան դեսպանատներ՝ վավերացման:

Սակայն, ինչպես գրեթե ամեն բան մեր երկրում, այս համակարգը ևս իսկական պատուհաս է դարձել մարդկանց գլխին ու կյանքը հեշտացնելու փոխարեն, այն դեռ մի բան էլ բարդացնում է. այդ կենտրոնում մշտապես սարսափելի հերթեր են, քաղաքացին ստիպված է լինում ավելի շատ գումար ծախսել վիզա ստանալու համար, օրինակ ճամփորդության համար դիմած քաղաքացին մոտ 35.000 դրամ պետք է վճարում կատարի այս միջնորդ կազմակերպությանը, իսկ այն դեսպանատներում, որոնք չեն մտնում այս համակարգի մեջ անհամեմատ մատչելի են: Տարվող գնային քաղաքականությունից կարելի է ենթադրել, որ ինչ որ անտեսանելի ձեռք այս կազմակերպությունից բավականին մեծ շահույթ է ստանում:

Անհատ քաղաքացիներից զատ՝ Վիզաների կենտրոնի գործունեությունից դժգոհում են նաև զբոսաշրջային կազմակերպությունները, որոնք, այդ կենտրոնի դանդաղկոտ աշխատանքի արդյունքում, չեն կարողանում ժամանակին հասցնել իրենց դիմած քաղաքացու փաթեթի պատրաստումն ու ուղևորությունը (հետո էլ խոսում ենք տուրիզմ զարգացնելու կամ համակարգում անհրաժեշտ դրական փոփոխությունների մասին):

Սակայն, հարկավոր է նշել, որ «Վիզաների կենտրոնի» նմանօրինակ աշխատանքի ոճը բնորոշ է գրեթե բացառապես մեր երկրին, քանի որ ողջ աշխարհում վաղուց ներդրված այս ինստիտուտը կայացած երկրներում բավական հաջող կերպով իրականացնում է սեփական գործառույթներն ու հավելյալ անհանգստություններ պատճառելու փոխարեն' հեշտացնում մարդկանց կյանքն ու գործունեությունը:

Հետևաբար' այստեղ ծագած խնդիրներում պետք է մեղավորներ փնտրել ոչ թե դրսում, այլ ՀՀ արտաքին գործերի նախարարությունում, ուր, ըստ էության, ելնելով տեղի ավանդույթներից, ոչ միայն չեն փորձում կանոնակարգել իրենց ոլորտին առնչվող ու բազում քաղաքացիների հուզող այս կնճռոտ խնդիրը, այլև, ենթադրում ենք, որ փորձում են համապատասխան դիվիդենտներ քաղել ստեղծված իրավիճակից. է՛լ ինչպե՞ս կարելի է բացատրել Նալբանդյանի ենթակաների անտարբերությունը սույն խնդրի վերաբերյալ: Տպավորություն է, որ «Վիզաների կենտրոնը» դարձել է արտաքին գերատեսչության համակարգում ամուր արմատներ ձգած կոռուպցիոն օղակներից մեկը…

Եթե ԱԳ-ում, կարդալով այս հոդվածը, կգտնեն, որ իրենց հասցեին ուղղված անուղղակի մեղադրանքները մերկապարանոց են ու վրդովեցնող, ապա կխնդրեինք' արագորեն կանոնակարգել սույն հարցն ու տեղիք չտալ ավելորդ մեկնաբանությունների. միայն ժամանակակից երևալու համար որևիցե ինստիտուտի ներդրումը սոցիալապես անապահով մեր երկրում, մեղմ ասած, արդարացված չի կարող համարվել. եթե մտահղացման հիմքում քաղաքացիների շահերն են ընկած, ապա ապացուցե՛ք դա գործերով, է՛լ ավելի մի՛ դժվարացրեք ՀՀ քաղաքացիների`առանց այն էլ խրթին կենցաղը…