Սոցապը ամենակոռումպացվածն է...

Արտեմ Ասատրյանի ղեկավարած ՀՀ աշխատանքի եւ սոցիալական հարցերի նախարարությունն իր ստորաբաժանումներով հանդերձ՝ դարձել է Հայաստանի ամենակոռումպացված կառույցներից մեկը. նման եզրակացության կարելի է գալ՝ նկատի ունենալով փաստը, որ վերջին երկու ամսվա ընթացքում այս նախարարության ենթակայության տակ գործող հիմնարկություններում կոռուպցիոն գործարքների հետ կապված երրորդ քրեական գործն է հարուցվում: Վերջին քրեական գործը հարուցվել է՝ կապված «Պետական աջակցություն ՀՀ մանկական խնամակալական կազմակերպությունների շրջանավարտներին» ծրագրի շրջանակներում ձեռք բերված գույքի տնօրինման հետ. առանձնապես խոշոր չափերի գույքը յուրացման եղանակով հափշտակվել է:

Այս տարվա հունվարի վերջերին դատախազությունում քրեական գործ էր հարուցվել նախարարության ենթակայության տակ գտնվող «Երեւանի թիվ 1 տուն ինտերնատ» ՊՈԱԿ-ում կատարված ուսումնասիրությամբ բացահայտված փաստերի վերաբերյալ, երբ պարզվել էր՝ առանց անհրաժեշտության լրացուցիչ աշխատողներ են ընդունել, որոնց աշխատավարձ է վճարվել, եւ բացի այդ՝ մահացած կամ տուն-ինտերնատից դուրս գրված անձանց անվան տակ շարունակվել է բյուջեից գումարներ ստանալը: Եւ, վերջապես, 2016թ. տարեվերջին ԱԱԾ-ն այս նախարարության բժշկասոցիալական փորձաքննության գործակալությունում կաշառակերության լուրջ մեխանիզմ էր բացահայտել, որի շրջանակներում կալանավորներ կան: Չնայած այս ամենին՝ նախարար Արտեմ Ասատրյանն այդպես էլ պատասխանատվության չի ենթարկվել իր ղեկավարած կառույցում կոռուպցիոն այդ երեւույթների համար:

Այս համակարգն իրականում չափազանց կոռումպացված է, և այստեղ հարցերի լուծման արդյունավետ մեխանիզմ գտնելն իրապես դժվար է: Վարչապետի մոտեցումը կոնկրետ մի հարցում, թե որոշում կայացնողն ու քաղաքացին որևէ շփում չպետք է ունենան, արդարացված է: Ընդունելի է նաև այն թեզը, թե սոցապ նախարարությունը չպետք է զբաղվի մի գործով, որը չի կարողանում շատ լավ կատարել:

Արդյոք նախարարությունում գիտակցո՞ւմ են, որ բժշկասոցիալական փորձաքննության համակարգում, որը նույնպես ամենախոցելի ոլորտներից է, պետք են արմատական բարեփոխումներ: Պետք է տարանջատել դիմում ընդունելու և որոշում կայացնելու գործառույթները՝ պրակտիկորեն բացառելով քաղաքացիների անմիջական շփումները որոշում կայացնողների հետ, պետք է ձևավորել որոշումների կայացման կենտրոնացված մարմին, վերանայել հաշմանդամության սահմանում գործող չափորոշիչները՝ հստակ տարանջատելով հիվանդ լինելը և հաշմանդամություն ունենալը՝ յուրաքանչյուր կարգավիճակի համար սահմանելով քաղաքացուն անհրաժեշտ ծառայությունների ծավալը և սոցիալական երաշխիքների համակարգը:

Պետք է ձևավորել նոր անձնակազմ՝ փոխելով որակավորմանը ներկայացվող պահանջների թվաքանակի և վարձատրության մեխանիզմների վերաբերյալ: Գուցե այս փոփոխությունները հնարավորություն ընձեռեն վերականգնել նախարարության խաթարված վարկանիշն ու հանրության վստահությունը:

Ստելլա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ