«Կորցնելով հանդերձ՝ երկրորդ կյանք է ձեռք բերում»․ Երևանի նախկին գլխավոր ճարտարապետ

«Կարևորը արդյունքն է և բոլորիս համար ցանկալի լուծում գտնելը։ Փորձ է արված, ես ողջունում եմ այն, բայց պետք է տարբերակումներ լինեն, որոնք ավելի վեր կհանեն տվյալ շենքի ինքնությունը, պատմական վիճակը։ Ինքը գեղեցիկ ճակատ է, բայց նորի հետ համադրելը պահանջում է խորը վերլուծություն։ Հնի նկատմամբ եղած վերաբերմունքի ընթացքում, այն ինչ-որ բան կորցնում է, դա անխուսափելի է, սակայն միևնույն ժամանակ կորցնելով հանդերձ՝ երկրորդ կյանք է ձեռք բերում»,- այս մասին ԼՈւՐԵՐ․com-ի հետ զրույցում ասաց Երևան քաղաքի նախկին գլխավոր ճարտարապետ Տիգրան Բարսեղյանը՝ անդրադառնալով Խորենացի 13 հասցեում տեղակայված Լուսավորության նախարարության շենքը քանդելուն։ 

Ճարտարապետի կարծիքով, ըստ երևույթին, քաղաքաշինական խորհրդով հարցը չի քննարկվել․ «Ճիշտ է այն հուշարձան չէ, բայց արժանի էր որոշակի վերաբերմունքի  և այս դեպքում կար վերաբերմունք անկախ նրանից, թե ում մոտ ինչպես է ընկալվել։ Ապամոնտաժելը կամ քանդելը տգեղ է ընկալվել առաջին հայացքից։ Այս հարցում շտապողականություն տեսնում եմ, բայց վերջնական լուծման համար տարբերակումներ էր պետք անել և գալ վերջնական եզրակացության։ Շատ դժվար է այս խնդրի լուծումը գտնել և ճարտարապետները պետք է խոսելուց անցնեն մատիտին ու սպիտակ թղթին գծագրի ձևով»,- նշեց Բարսեղյանը։

Նրա խոսքով՝ ամեն մեկը կցանկանա լուծում տալ, սակայն ում դա դուր չի գալիս, ոչ թե պետք է բողոքի, այլ տարբերակ ներակայացնի․ «Հարկավոր էր քննարկել, որովհետև շատ դժվար է այդ խնդրին միանշանակ լուծում տալ։ Որ հեղինակը փորձ է արել վերաբերմունք ցույց տալ ակնհայտ է, ինչքանով է ստացվել՝ սուբյեկտիվ է, զգացմունքային։ Այն կարելի էր տեղափոխել կամ գուցե ճակատային լուծում տալ, գուցե թափանցիկ պատերով սարքել՝ շենքը թողնելով ներսում որպես պահպանվող էքսպանատ, որ դրսից էլ ընկալվի, դրանք սուբյեկտիվ պահեր են և միջազգային փորձում ունեն իրենց լուծումները, նախատիպերը։ Ինձ չի թվում, որ պետք է միանգամից հաստատել, որոշել, որ այդպես պետք է լինի, պետք է քննարկումներ լինեն»,- ասաց նա՝ նշելով, որ համբերությամբ պետք է անդրադառնալ խնդրին, քանի որ այն մեր ցավոտ կողմերից է։

Սոնա Հարությունյան