Խնդրում եմ գծատերերին՝ չազդել իմ աշխատունակության վրա

Այսօր առավոտյան գնում էի աշխատանքի: Բավականին լավ տրամադրությամբ էի արթնացել ու պատրաստվում էի այդպես էլ շարունակել, սակայն լավ տրամադրությունս պահպանվեց մինչև երթուղային նստելը: Երթուղայինում, ինչպես վերջին շրջանում երթուղայինների 90 տոկոսում, միացված էր «Ռադիո Ջանը» և մեկը մեկի հետևից հնչում էին հայ ժամանակակից երաժշտության գլուխգործոցները՝ «Անգին եղբայր»,«Ախպերս ու ես», «Հարսանիք է լինելու»:

Առհասարակ երթուղային տաքսում տեղավորվում է 15 ուղևոր: Այո, հասկանում եմ, որ ձեր դեմքին հիմա ժպիտ հայտնվեց, քանի որ սովորաբար երթուղայինում պիտի՛ տեղավորվի 15 ուղևոր, սակայն վարորդի և մեր աճպարարական կարողությունների շնորհիվ մինչև 25-27 ուղևոր հնարավոր է տեղավորել, իսկ եթե ուղևորների մեծ մասը իր վրա զգացել է Հայաստանի Հանրապետությունում տարվող տնտեսական քաղաքականությունը, ապա մի 30 ուղևոր հաստա´տ կտեղավորվի:

Այս ամենը դեռ տանելի է, սակայն երբ կողքիդ անձնավորության քրտինքի հոտին, մյուս կողմիդ կանգնածի անխնա ցանած օծանելիքին ու վրայովդ անցնող մի 3 զույգ ձեռքերին գումարվում են «Բայց ափսոս չեմ կարող գտնել սրտիդ բանալին», դու հասկանում ես, որ ամեն դեպքում տրոլեյբուսից լավը չկա:

Միանշանակ ճշմարտություն է, որ երթուղայնի ուղևորներից գոնե կեսին չի կարող դուր գալ այդ երաժշտությունը, իսկ մյուս կեսի համար էլ ուղղակի տանելի է: Այս դեպքում հասկանալի չէ, թե ինչպես է որոշվում երթուղայնում լսվող երաժշտությունը կամ միացվող ռադիոալիքը: Այս դաշտը հնարավոր չէ՞ կարգավորել: Պատկան մարմինները այս հարցում որևէ դերակատարություն չունե՞ն:

Հասկանալի է, որ տրանսպորտային ցանցը նորմալ չի զարգանում օբյեկտիվ, բայց ոչ պակաս սուբյեկտիվ պատճառներով, սակայն նորմալ ռադիոալիք միացնելն ու նորմալ երաժշտություն մատուցելը «մարշուդկակոնսերվա» եղած հանրությանը գոնե հնարավոր է:

Երբ իմ տրամադրությունը բարձր է, ես լավ եմ աշխատում, սակայն երբ լսում եմ «Վառել եմ մոմերը», տրամադրությունս ընկնում է:

Խնդրում եմ համապատասխան պատկան մարմիններին և գծատերերին՝ չազդել իմ աշխատունակության վրա:

Սևակ Մամյան