Խնդիրը ոչ թե կոռուպցիան վերացնելն է, այլ՝ «հնազանդեցնելն» ու «ծառայեցնելը»

Ստորև Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում հայտնի մտավորական, ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանի facebook-յան մեկնաբանությունը Հրանտ Տեր-Աբրահամյանի հոդվածի վերաբերյալ.

«Օ, Հրանտ ջան, էս ինչ դաժան կոռուպցիա է, որ ասիական /նաև հայկական/ ավանդական չարքերի նման' երկար մետաղյա եղունգներով, երկաթե գնդերը մատներից կախած, կարմիր մազերով ու աչքերով, երկար, չսանրված գզգզված մազերով, երկթե սուր ատամներով երախը բաց, բարձրահասակ, կուզիկ, գիշերները տուն է մտնում, բռնում մարդու /հատկապես երեխաների/ կոկորդից ու շնչահեղձ անում նրան: Ճիշտ և ճիշտ կոռուպցիան է: եվ ինչպես այդ չարքերի դեմ մարդու պայքարն ավարտվում էր դրանց շարունակական վերադարձով, կոռուպցիան էլ... քանի որ չարքերի դեմ պայքարում էին լաթերով "դուրս անելով", սևացած պատերին ալյուրով խաչեր գծելով և այլն' դրանք շարունակ վերադառնում էին: Դա շատ նման է կոռուպցիայի դեմ պայքարին: Չարքերի դեմ պայքարի մյուս տարբերակը' բռնել, մարմնի մեջ մախաթ-ասեղ խրել, որով դրանք հնազանդվում էին մարդուն և սկսում ծառայել նրան... Դե տես, սիրելիս, ինչպես կարող ենք կոռուպցիան բռնել ու մարմնի մեջ մախաթ խրել... որպեսզի նա մեզ ծառայի: Այսպիսով խնդիրը ոչ թե այն վերացնելն է, այլ հնազանդեցնելը և "մեզ ծառայեցնելը": Հարց' ովքեր են "մենքը" /մեղա, մեղա, սկզբում գրեցի "մեզը"... բայց գուցե դա ավելի ճիշտ ձևն էր? թե ձևի, թե բովանդակության իմաստով/: Կարծեմ որոշ "մենք"-եր հենց այդպես էլ արել են, և հիմա կոռուպցիան հնազանդորեն նրանց ծառայում է: Այնպես որ մեր նախնիները ճիշտ ձևը էին, այլ խնդիր է, որ "ժամանակակից երիտասարդությունը" չի հավատում մեր նախնիների փորձին, իսկ հավատացողները օգտագործում են կոռուպցիային /ոչ, ոչ, սխալ չեմ գրել, ոչ թե կոռուցիան, այլ կոռուպցիային/»: