HRF-ը ահազանգում է Հայաստանում դատական ​​իշխանության նկատմամբ քաղաքական վերահսկողության մասին․ Արմեն Աշոտյան

ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանը հրապարակել է «Մարդու իրավունքների հիմնադրամ» ( Human Rights Foundation) միջազգային կազմակերպության կողմից իրականացվող «Բռնապետության հետագիծ» ( Tyranny Tracker ) ծրագրի շրջանակներում Հայաստանի մասին վերլուծությունից մի քանի հատված.

Հայաստանում ինստիտուտները որոշ չափով անկախ են, բայց հաճախ սահմանափակվում են կառավարության կողմից: Այս սահմանափակումը բնութագրվում է գործադիր իշխանության կողմից դատական ​​վերահսկողության մարմինների և բարեփոխումների օրակարգերի մանիպուլյացիայով՝ դատական ​​ինքնավարությունը կառուցվածքային առումով քայքայելու համար:

Ուղղակի բռնազավթման փոխարեն, կառավարությունը օգտագործում է վարչական գործիքներ և ստուգման մեխանիզմներ՝ անկախ իրավաբաններին անտեսելու, պաշտոնավարման պաշտպանությունը շրջանցելու և քաղաքական վերահսկողությունը ամրապնդելու համար:

Դատարանները հաճախ հնարավորություն են տվել կառավարության կողմից ճնշումների՝ դատական ​​համաձայնության միջոցով, որը սահմանվում է քաղաքականապես զգայուն գործերով նախնական կալանքի միջնորդությունների համակարգային «հաստատմամբ»՝ բողոքի շարժը չեզոքացնելու համար:

Դատական ​​իշխանության այն անդամները, ովքեր որոշում են կայացնում կառավարության շահերին հակառակ կամ ընկալվում են որպես կառավարող իշխանության համար սպառնալիք, ենթարկվել են հակադարձման: Այս համակարգային ճնշումը քողարկվում է որպես «կարգապահական պատասխանատվություն», որտեղ գործադիր իշխանությունն օգտագործում է Բարձրագույն դատական ​​խորհուրդը (ԲԴԽ)՝ ընտրողաբար հեռացնելու այն իրավաբաններին, ովքեր հրապարակայնորեն քննադատում են դատական ​​բարեփոխումները կամ դիմադրում քաղաքական ազդեցությանը:

Չնայած Կոռուպցիայի դեմ պայքարող պետությունների խմբի (GRECO) առաջարկին՝ հեռացնել Արդարադատության նախարարին կարգապահական գործընթացից՝ իշխանությունների տարանջատումն ապահովելու համար, կառավարությունը ագրեսիվորեն զենք է դարձրել այս մեխանիզմը: Արդարադատության նախարարը հարուցեց վարույթ, որը հանգեցրեց դատավոր Դավիթ Հարությունյանի լիազորությունների դադարեցմանը 2023 թվականի հուլիսին, մի պատիժ, որը քաղաքացիական հասարակության կողմից լայնորեն ընկալվում է որպես հատուցում ԲԴԽ-ի անկախության բացակայության վերաբերյալ նրա բարձրաձայն քննադատության և ստուգման գործընթացը «հակասահմանադրական» որակելու համար:

Նմանապես, դատավոր Աննա Փիլոսյանի «էական կարգապահական խախտումների» համար ազատումը անկախ դիտորդների կողմից մեկնաբանվեց որպես օրենքի ընտրողաբար կիրառում, որը թիրախավորում էր իր ինքնավարությամբ հայտնի դատավորին՝ անտեսելով կառավարամետ գործընկերների կողմից նմանատիպ կարգապահական խախտումները: Այս բարձրաստիճան պաշտոնանկությունները հաջողությամբ «սառեցնող ազդեցություն» են ստեղծել դատական ​​համակարգում։

Բախվելով քաղաքական նշանակված անձանցով գերակշռող Բարձրագույն դատական ​​​​կազմակերպության կողմից կարիերայի անհապաղ դադարեցման սպառնալիքի հետ, դատավորները գնալով ավելի դժկամ են որոշումներ կայացնում, որոնք հակասում են գործադիր իշխանության օրակարգին կամ դատախազության պահանջներին զգայուն գործերով։

Կառավարությունը դատական ​​ինստիտուտները ենթարկել է բարեփոխումների, որոնք լրջորեն թուլացնում են դրանց անկախությունն ու գործառնական արդյունավետությունը: Այս կառուցվածքային քայքայումը պայմանավորված է գործադիր իշխանության փորձերով՝ օրենսդրական փոփոխություններով շրջանցելու պաշտոնավարման պաշտպանությունը և դատական ​​իշխանության նկատմամբ քաղաքական վերահսկողությունը ամրապնդելու համար:

Անտեսելով իշխանությունների տարանջատումը, վարչակազմը ընդունեց Դատական ​​օրենսգրքում վիճահարույց փոփոխություններ, որոնք զգալիորեն ընդլայնեցին Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի կարգապահական լիազորությունները և լիազորեցին Արդարադատության նախարարին, որը անմիջականորեն քաղաքական նշանակման մարմին է, դատավորների դեմ վարույթներ սկսելու լիազորություններ: Միջազգային մարմինները, այդ թվում՝ Վենետիկի հանձնաժողովը և GRECO-ն, զգուշացրել են, որ գործադիր իշխանությանը դատական ​​կարգապահության վրա նման ուղղակի լծակ տալը ստեղծում է կառուցվածքային շահերի բախում:

Բարեփոխումների գործընթացը, որը սկզբնապես ձևակերպվել էր որպես կոռուպցիայի դեմ պայքարի միջոց, գործիքավորվել է դատական ​​անկախությունը ներսից խաթարելու համար՝ ստեղծելով մի համակարգ, որտեղ դատավորները տեխնիկապես անկախ են, բայց գործառնականորեն խոցելի են քաղաքական հեռացման համար:

Դատարանները հաճախ չեն կարողացել սաստել կառավարության փորձերը՝ ճնշելու քննադատությունը կամ հակադարձելու նրանց, ովքեր բացահայտորեն դեմ են արտահայտվում իր ամենաակնառու, լայնորեն հրապարակված քաղաքականությանը: Դատական ​​​​համաձայնության այս օրինաչափությունը բնութագրվում է քաղաքականապես զգայուն գործերով նախնական կալանքի միջնորդությունների համակարգային «հաստատմամբ», որտեղ դատավորները գործադիր իշխանության կայունությունը գերադասում են ապացույցների չափանիշներից՝ բողոքի թափը չեզոքացնելու համար:

Դատավորները համակարգված կերպով բավարարել են մեղադրող կողմի միջնորդությունները ակտիվիստներին կալանավորելու վերաբերյալ՝ հիմնվելով միայն ոստիկանության ցուցմունքների վրա: Այս դատական ​​​​հանցակցությունը տարածվել է նաև կրոնական առաջնորդների հետապնդման վրա, քանի որ դատարանները հաստատել են բողոքի ցույցերին մասնակցած բարձրաստիճան հոգևորականների կալանավորումը՝ նրանց քաղաքական հռետորաբանությունը համարելով քրեական կալանքի բավարար հիմք:

Որոշիչ օրինակ է «Իմնեմնիմի» փոդքասթի հաղորդավարների դեպքը, որտեղ դատարանը հաստատել է երկարատև նախնական կալանք «խուլիգանության» մեղադրանքների համար, որոնք բխում էին բացառապես ոչ բռնի քաղաքական ելույթից:

Պաշտպանները մշտապես հայտնել են, որ պետական ​​պաշտոնյաների նկատմամբ «վիրավորանքների» կամ կառավարության դեմ ցույցերին մասնակցելու հետ կապված գործերով դատական ​​համակարգը գործել է որպես մեղադրանքի կողմ՝ մերժելով գրավի տրամադրումը և վավերացնելով գործադիր իշխանության կողմից նախաձեռնված «այլախոհության քրեականացման» ռազմավարությունը»։

Որպես հետգրություն՝ Արմեն Աշոտյանը նշել է.  «Թեպետ ֆորմալ առումով զեկույցի հեղինակները Հայաստանը դիտարկել են որպես «ժողովրդավարություն», սակայն այսքանը արդեն բավարար է պատկերացում կազմելու երկրում տիրող իրական վիճակի մասին»։