Հաղթանակի հետքերով. Կտրում են Աղասու մատները, իսկ կոմիսարին եռակցող գործիքով վառում են

Այսօր՝ մայիսի 9-ին, բոլոր հետխորհրդային պետություններում նշվում է հայրենական մեծ պատերազմի հաղթանակի օրը: Հայաստանի համար սա կրկնակի տոն է, քանի որ այս օրն է տեղի ունեցել նաև Շուշիի ազատագրումը: Oրվա կապակցությամբ Lurer.com-ի թղթակիցը զրուցեց հայրենական պատերազմի մասնակից Աղասի Առաքելյանի թոռան՝ կրտսեր Աղասի Առաքելյան հետ, ով էլ պատմեց հերոս պապի պատերազմական կյանքի որոշ դրվագներ:

Աղասի Առաքելյան ավագը ծնվել է 1918 թվականի նոյեմբերի 7-ին Շիրակի մարզի Մեղրաշեն գյուղում: Գերազանց ավարտելով միջանակարգ դպրոցը՝ ընտանիքով տեղափոխվել է Երևան: Ֆիննական պատերազմի սկզբին՝ 1940 թվականի հունվարին մեկնել է Ֆինլանդիա: Պատերազմի ավարտից հետո տեղափոխվել է Բելառուս՝ հատուկ զինվորական շրջան: Նույն տարվա սեպտեմբեր ամսից ուսումը շարունակել է Ռյազանի հետևակային ուսումնարանում, որն էլ ավարտել է լեյտենենատի կոչումով:

Պատերազմը սկսվելուց հետո տեղափոխվել է Հյուսիսարևմտյան ճակատ՝ Վորոշիլովի հրամանատարության ներքո: 1942 թվականի հունվարին նշանակվել է Կրասնոյարսկի գնդի հրամանատար և տեղափոխվել է ռազմական ճակատ: Կիև-Ժիտոմիցկ քաղաքի մերձակայքում 107-րդ դիվիզիայի կազմում մասնակցել է Կիևի պատերազմին: 1942 թվականին Կարմիր բանակի հետ վերջինիս գունդը ընկնում է շրջափակման մեջ:

Աղասին և հրամանատարը գերի են ընկնում, գերմանացիները պահանջում են ասել զորքի մնացած հատվածի տեղը, բայց հերոսը հրաժարվում է հայտնել մարտական ընկերների գտնվելու վայրը, ինչի պատճառով էլ կտրում են ոտքի մատները: Գերի ընկնելուց հետո գեստապոյականների կողմից իրականացվող հարցաքննության ժամանակ զորքի տեղը թաքցնելու պատճառով Աղասու հետ գերի ընկած կոմիսարին եռակցող գործիքով վառում են, իսկ վերջինիս՝ ահաբեկում, թե կմասնատեն, եթե չբացահայտի զորքի թաքնվելու վայրը: Հարցաննության ժամանակ ոտքի մատները կտրում են: Ցավից Աղասին ուշաթափվում է, որի պատճառով էլ հարցաքննությունը տեղափոխում են հաջորդ օրը: Բարեբախտաբար, գեստապոյականների մեջ լինում է ռուս հետախույզ, ով հաղորդում է զորքի մյուս հատվածին, որ գերմանացիները գերի են վերցրել ռուս հրամանատարի: Խորհրդային զորքը գալիս է օգնության և պարետատնից ազատում Աղասիին և ուղարկում թիկունք՝ բուժման:

Հերոսը Ռումինիայում մասնակցել է Բուխարեստի, Տուրգա, Էրնեո քաղաքների ազատագրմանը: Մասնակցել է Միշկոլց-Դուբրոցեն-Բուդապեշտ ճակատամարտին, ապա կռվել ուկրաինական ճակատի 27-րդ բանակի կազմում:

Հերոսն իր մահկանացուն կնքում է Երևանում 1989 թվականին: