Ժամանակը ցույց կտա

Դպրոցի տնօրենների հետ կապված աղմկոտ պատմությունը մի տեսակ պարադոքսալ ընթացք ունեցավ: Ճիշտ է՝ դեռևս քննությունն ընթացքի մեջ է, սակայն պնդել, թե մեղավորները կարող են երբևէ պատժվել, մի տեսակ անհույս լավատեսություն կարելի է համարել. հաշվի առնելով, թե այդ հարցում ինչպիսի շահեր են բախվում, և կամ ինչ ավանդույթներ են այս առումով մեզանում ձևավովել, կարող ենք ասել, որ ամենայն հավանականությամբ՝ ոչ մեկն էլ պատասխնատվության չի ենթարկվի, և նույնիսկ հայցվոր կողմը կարող է ավելի շուտ դատապարտվել, քան նրանք, ում դեմ հայց է ներկայացվել. Լևոն Մկրտչյանն, օրինակ հայտարարել է՝ տնօրենները համարում են, որ իրենց իրավունքները խախտված են՝ ամեն բան, սակայն, ըստ էության, թողնելով քննությանը:

Ցավոք, պետք է ֆիքսենք, որ շատ հաճախ է մեզանում պատահում այնպես, մանավանդ, եթե այս կամ այն հարցը քաղաքական ենթատեքստ է իր մեջ պարունակում, որ ոչ միշտ են որոշումներ ընդունելիս դրանք ընդունողները շարժվում օրենքի տառին ու ոգուն համապատասխան. սովորաբար շատ կարևոր բաներ զոհ են գնում իրավիճակին, ինչը, բնականաբար, չի կարող ողջունվել ու վկայում է այն մասին, որ օրենքի գերակայության իմաստով Հայաստանը դեռ շատ երկար ճանապարհ ունի անցնելու:

Թե ինչ կլինի այդ տնօրենների հետ, իհարկե, պարզ կդառնա իր ժամանակին, բայց որ արդեն իսկ կարող ենք ասել՝ դժվար թե նրանցից որևէ մեկն էականորեն տուժի, անհերքելի է. մի արդարացում, այնուամենայնիվ կգտնեն:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ