Հայաստանը կորցնում է դիրքերը…

«Լրագրողներ առանց սահմանների» միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպությունը հանդես է եկել ուսումնասիրությունների արդյունքների հրապարակմամբ: Ըստ այդմ՝ պարզ է դարձել, որ աշխարհում մամուլի ազատության վիճակն այնքան էլ լավ չէ, ու տենդենցներն, այս իմաստով, այնքան էլ հուսադրող չեն: Նշենք, որ Հայաստանն այդ ինդեքսում զբաղեցրել է 79-րդ հորիզոնականն, ինչը միջին ցուցանիշ է համարվում: Սակայն այստեղ ուշագրավն այն է, որ մեր երկիրը մեկ տարվա ընթացքում 5 կետով հետընթաց է գրանցել: Հայաստանի հետ գրեթե միևնույն մակարդակին են դասվել Մոլդովան, Վրաստանը, Ուկրաինան, որոնք՝ այսպես ասած՝ նարնջագույն գոտում են գտնվում մամուլի ազատության առումով: Ինչ վերաբերում է Թուրքիային ու Ադրբեջանին, ապա սրանց պարագայում՝ իրավիճակն առավել քան ողբերգական է. Թուքիան 155-րդն է, իսկ ահա Ադրբեջանը՝ 162-րդը:

Չնայած՝ ոմանց կարող է թվալ, թե նմանատիպ սանդղակների հրապարակումն էական դեր չի խաղում միջազգային հարաբերություններում, քանի որ մեծ քաղաքականության մեջ առաջնային է դիտարկվում քաղաքական շահը, սակայն պետք է նշել, որ առնվազն Հայաստանի նման երկրների համար այսպիսի ուսումնասիրությունները չափազանց կարևոր են մի քանի առումներով: Նախ՝ այսպիսի ուսումնասիրություններն աշխարհում ձևավորում են եկրների իմիջը, երկրորդ՝ տալիս են գերտերություններին հնարավորություն՝ հարկ եղած դեպքում ճնշում բանեցնելու այս կամ այն պետության վրա, երրորդ՝ խոսում են նաև ներքին մթնոլորտի մասին. որքան հասարակության ներսում լարվածությունը քիչ լինի, այնքան ամուր կլինեն պետության ու հասարակության հիմքերն, իսկ այն, որ այս հարցում խոսքի ազատությունն ուղղակի կարևորագույն դեր է խաղում, անկասկած է:

Հետևաբար՝ մենք ունենք կոնկրետ հետևություններ անելու առիթ. ճիշտ է՝ թշնամիների հետ համեմատած՝ մենք անհամեմատ լավ վիճակում ենք գտնվում, սակայն դա չի նշանակում, որ ինքներս մեզնով պետք է գոհանանք ու ձեռքներս ծալած նստենք: Հայաստանը պետք է ձգտի ժողովրդավարության ոչ միայն արտաքին աշխարհի կողմից ընկալելի լինելու, այլև իր ներսում ամրանալու համար:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ