Ոգին է միայն, որ եթե փչի կտավի վրա, կարող է հրաշքներ ստեղծել. Ռոբերտ Մելքոնյան

Երևանի նախկին փոխոստիկանապետ Ռոբերտ Մելքոնյանը Facebook սոցցաննցի իր էջում գրել է.

«Կիրակի օրը որոշեցի այցելել իմ բարեկամ, գեղանկարիչ, պրոֆեսոր Հրայր Գրիգորյանին: Սուրբ Սարգիս եկեղեցուց քայլերս տարան նրա Պարոնյան փողոցում գտնվող արվեստանոց ու գիտեի, որ մտնելու եմ աշխահներից թերեւս ամենակատարյալը՝ իսկական ու վսեմ Արվեստի աշխարհը: Մտնում ես դռնից եւ քո ուղեկիցը դառնում են ծիածանագույն գույները, գծերը, տիեզերքը, բնությունը, ներդաշնակությունը, ուր այդ ամենը դառնում են համանվագ, դառնում ստեղծագործություն, դառնում բնության, կյանքի փոքր կտորներ պատկերված կտավի վրա... Վարպետը ծերացել էր, բայց ստեղծագործության պահին, արարելու պահին ես չզգացի նրա ծերությունը, նա վրձնահարվածները հանձնում էր կտավին, կայտառ ու խանդավառ...Զրուցեցինք, ՙՙբամբասեցինք՚՚ արվեստից, գրականությունից, քաղաքականությունից...Հիշեցինք համաշխարհային մեծերին, մեր անվանի նկարիչներին եւ ես ուրախություն ապրեցի, երբ վարպետը անցում կատարեց ներկա երիտասարդ նկարիչներին, անդրադարձավ նրանց ու նրանց գործերին: Դրվատանքի խոսքեր ասաց երիտասարդ նկարիչներ Ռուբեն Աբովյանի, Ռաֆայել Մելիքյանի/ ՙՙՄեգալի՚՚/ եւ այլոց մասին...Ինձ մոտ տպավորվեց նրա խոսքերը, երբ խոսում էր արվեստի՝ նրա հոգեւոր իմաստի ու բովանդակության մասին: Նա ասաց, որ ինքը ունի իր աշխարհը, արվեստի իր աշխարհը, որում ապրում է ինքը, բայց միաժամանակ ավելացրեց, որ այնուամենայնիվ կյանքից անկախ արվեստը գոյություն ունենալ չի կարող, այն պետք է միշտ ըզգա ժամանակի զարկերակը, շունչն ու ոգին: Երբ ավարտվեց մեր զրույցը, եկավ հրաժեշտի պահը, ես դուրս եկա այդ հանդիպման տպավորություններով հագեցած եւ մտածեցի, որ ճշմարիտ արվեստագետի ձեռքը Ոգի է շարժում, եւ Ոգին է միայն, որ եթե ` ՙփչի` կտավի վրա, կարող է հրաշքներ ստեղծել... Նոր հրաշքներ, նոր արարում քեզ վարպետ Հրայր...»