Նախագահը փող հավաքելուս վնաս չէ

Այսօր 13:45-ի սահմաններում Ճանապարհային ոստիկանությունը «մաքրում» էր Արշակունյաց պողոտան: Պարզ էր, որ շուտով տարածքում հայտնվելու է նախագահական շարասյունը, իսկ այդ ժամանակ «օձն իր պորտով, հավքն իր թևով» իրավունք չունի խաթարել նախագահական ընթացքը: Յուրաքանչյուր 50 մետրը մեկ ճանապարհային ոստիկան էր կանգնած պողոտայի կենտրոնում՝ Առաջին մասից մինչև Կոմիտասի այգի ընկած հատվածում: Նախագահն առավոտյան մասնակցել էր Մեղրիի ՀԵԿ-ի հիմնարկեքին և, փաստորեն, մայրաքաղաք էր մտնելու այդ կողմից:

Արշակունյացի՝ դեպի կենտրոն գնացող հատվածը հիմնովին մաքուր էր, մեքենաներ չկային, մարդկանց հոսքը բացառված էր: Պարզվեց, սակայն, որ նախագահից բացի՝ պողոտայում «երթևեկելու» արտոնություն ունի ևս մեկը. «Հայրենիք» կինոթատրոնի հենց խաչմերուկի մոտ մշտապես մի ծեր կին ու հաշմանդամ տղա փող են մուրում անցնող մեքենաներից՝ բառացիորեն ահաբեկելով վարորդներին. հենց միանում է կարմիր լույսն ու մեքենաները կանգնում են, զույգը անցնում է գործի՝ մոտենում մեքենաներին ու բավական անպատկառ ձևով փող պահանջում, իսկ երբ կանաչն է վառվում և մեքենաները պետք է շարժվեն, չեն էլ շտապում փողոցն ազատել և յուրաքանչյուր վայրկյան վթարավտանգ իրավիճակ են ստեղծու՝' նյարդայնացնելով առանց այն էլ երևանյան երթևեկության մեջ նյարդայնացող վարորդներին: Նախագահի անցնելու կապակցությամբ նշածս խաչմերուկում միանգամից մի քանի ոստիկան էր աշխատում: Նրանց հարևանությամբ և, ամենայն հավանականությամբ՝ նաև թողտվությամբ, դիրքավորվել էր նաև չալիկով կինը:

Որ գործող գույգի առկայությունը, այն էլ՝ ամիսներ շարունակ անարգել գործունեությունը հիշյալ բանուկ և առանց այն էլ վտանգավոր խաչմերուկում, պատահական լինել չի կարող, միանշանակ է: Վլադիմիր Գասպարյանը հայտարարում է, թե իրենք անհանդուրժող են լինելու ամեն տեսակ անօրինականության դեմ, իրենց համար արտոնյալներ չկան, ոստիկանությունն է, որ կա, սակայն նույն այդ ոստիկանությունն ամիսներ շարունակ թեկուզ հենց այս դրվագով ապացուցում է, որ ի զորու չէ անգամ մի մուրացկանի կարգի բերել:

Հարց՝ ինչպե՞ս կարող է երկու մուրացկան ամեն օր իրենց ուզած ժամերին լկտիաբար խանգարել երթևեկությունը:
Եվ սա այն դեպքում, երբ սովորական հետիոտնի կողմից գծանշումներից դուրս փողոց անցնելն արգելված է և պատժվում է վարչական տույժով. վերոհիշյալ անձնավորությունները ոչ թե փողոց են անցնում, այլ փողոցում անցուդարձ են անում ու խանգարում:

Եվ սա այն դեպքում, երբ Շենգավիթի ոստիկանությունը հիշյալ վայրից ընդամենը մի 50 մետր է ներքև:

Եվ սա այն դեպքում, երբ Արշակունյացով օրվա ընթացքում, Աստված գիտե, թե ճանապարհային ոստիկանության քանի մեքենա է անցնում, իսկ այսօր՝ անհաշիվ:

Եվ սա այն դեպքում, երբ խաչմերուկում միաժամանակ մի քանի տեսախցիկ շուրջօրյա հսկողություն է իրականացնում և պատժում կարգազանց վարորդներին:

Պատասխան՝ մուրացկանները չէին կարող ինքնուրույն գործունեություն ծավալել. ինքնագործունեությունը կարող էր ընդամենը մեկ անգամ պատահական լինել. եթե տվյալ պետությունում գոյություն ունի ոստիկանություն կոչվող կառույց, ապա նման լկտիությունը պետք է տևեր ամենաշատը մի 10 րոպե, որից հետո համապատասխան մարմինները հիշյալ համարձակներին կամ անմեղսունակներին ցույց տային, թե «ի´նչ է կարելի», իսկ «ինչ չի´ կարելի», այսինքն այն, ինչ պետք է որ ուսուցանվի դեռևս տարրական դասարաններում:

Եվ ուրեմն, ենթադրությունը մեկն է՝ սրանք գործում են ոստիկանության, ավելի հավանականը՝ հենց Ճանապարհային ոստիկանության որևէ պաշտոնյայի թողտվությամբ: Ամեն օր հավաքչությունն ավարտելուց հետո մուրացիկները մուծվում են իքս պաշտոնյային, ով էլ իր հերթին «փայ է տալիս» Շենգավիթի ոստիկանությունում հարց լուծող մեկին և այս համընդհանուր թողտվությունն ու անարխիան էլ պատճառ են դառնում, որ «Հայրենիք» կինոթատրոնի հարակից փողոցով անցնող վարորդները հայտնվեն ծայրաստիճան նյարդային վիճակում՝ սարսափած, որ հանկարծ ու չալիկավորն ու հաշմանդամը չընկնեն իրենց մեքենայի տակ. չի բացառվում, որ նման գործողությունները ևս հիշյալ «X» պաշտոնյայի կողմից խրախուսվեն, ինչի արդյունքում արդեն հնարավոր կդառնա միանգամից մի քանի հազար դոլար աշխատել, եթե, իհարկե, վարորդը չի ուզի պատասխանատվության ենթարկվել «խեղճ հաշմանդամին» մեքենայի տակ գցելու համար. պարզ է, որ «հաշմանդամները» նախապես թրեյնինգ անցած էլ կլինեն, թե ո՛ր մակնիշի, ո՛ր պետհամարանիշների տակ է ցանկալի, և որոնց տակ ցանկալի չէ «գցվել»:

Երբ նախագահը ոստիկանությունում ասում էր, թե բազմաթիվ թերություններ կան, բայց ոստիկանության ներքին անվտանգության ծառայությունը ոչ մի թերություն չի բացահայտում, ոչ թե ճշմարտությունն էր ասում, այլ ճշմարտության ընդամենը չնչին տոկոսը. ուժային կառույցների երկարամյա ղեկավար նախագահն ավելի քան որևէ մեկը գիտե, թե ինչ թերություններ կան այդ կառույցներում...

Նկարագրածս չափից ավելի փոքր բան է. երկու քյալլագյոզի փողոցից հեռացնելը ո´չ ՀՀ նախագահի, ո´չ ՀՀ ոստիկանապետի, ո´չ Երևանի ոստիկանապետի, ո´չ ՃՈ պետի, ո´չ էլ հենց նույն Շենգավիթի ոստիկանապետի գործը չէ: Բայց սա ավելի քան լավ լակմուսի թուղթ կարող է ծառայել՝ ցուցիչ, թե ինչքան մարդ այս երկրում իր տեղում չէ:

Իրենց տեղում չե´ն ճանապարհային ոստիկանները, որ կարող են անցնել, տեսնել սրանց և թույլ տալ, որ շարունակեն խանգարել երթևեկությունը:

Իրենց տեղում չե´ն ցանկացած այլ ստորաբաժանումների ոստիկաններ, որոնք կարող են նույնպես անցնել, տեսնել և չտեսնելու տալ իրենց գործընկերների թողտվությունը:

Իրենց տեղում չե´ն որպես վարորդ տվյալ տարածքով անցնող բոլոր մեծ ու փոքր պաշտոնյաները (անկախ նրանից, թե որ ասպարեզում են պաշտոնավարում), որ նախընտրում են իրենց քթից այն կողմ ոչ մի բանի չխառնվել...

Իրենց «տեղում չեն» անգամ շարքային քաղաքացիները, քանի որ սրանք էլ իրենց չեն զգում իրենց երկրի մասնիկը, իրենց պետության՝ Հայաստանի Հանրապետության, լիարժեք քաղաքացիները, որովհետև ի´ր երկրի լիիրավ քաղաքացին, ի´ր երկրի տերը չի կարող անտարբեր անցնել անկարգապահության, լկտիության, անարդարության, հանցագործության և հազար ու մի' իր երկրին պատիվ չբերող երևույթների կողքով, անցնել, տեսնել ու թողնել գնալ կամ ամենաշատը շրջվել ու մի հատ էլ հայհոյել երկրին ու երկրի ղեկավարներին, որոնց մեղքով' իր հասկացությամբ, կատարվում են անգամ ամենապրիմիտիվ անիրավությունները:

Լուսինե Կեսոյան