Ո՞վ կդառնա Սերժ Սարգսյանի մրցակիցը. Տեր-Պետրոսյան, թե՞ Ծառուկյան

Սառույցը շարժվեց: Նաիրա Զոհրաբյանը՝ ոտքից գլուխ սև, աչքերին միանգամից նկատվող կանաչավուն լինզաներ՝ այսօր Ազգային ժողովում փնտրում էր Վարդան Օսկանյանին. մի ժամից տեղի էր ունենալու ԲՀԿ-ՀԱԿ՝ արդեն բացահայտ հանդիպումը: Եվ ահա, կարծես թե Զոհրաբյանի «լինզաներն իրենցն արեցին». թե՛ ԲՀԿ-ն, թե՛ ՀԱԿ-ը սկսեցին միմյանց նայել արդեն լրիվ «ուրիշ աչքերով»:

ՀԱԿ-ի կողմից բանակցող Լևոն Զուրաբյանը հայտարարել է, թե «չի բացառվում», որ երկու քաղաքական ուժերն ունենան միասնական թեկնածու:

Տևական ժամանակ քաղաքական դաշտի հիմնական ինտրիգը Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կամ Գագիկ Ծառուկյանի առաջադրման շուրջ է: Տեր-Պետրոսյանի ելույթների էվոլյուցիան վաղուց արդեն հուշում էր ԲՀԿ առաջնորդի հանդեպ վերաբերմունքի փոփոխությունը (եթե նախկինում Գագիկ Ծառուկյանը Մարտի 1-ի սպանդը կազմակերպողներից մեկն էր, ապա այժմ ընդամենը մի բիզնեսմեն, որ ցանկացած պահի կարող է կորցնել սեփականությունը «խաների քմահաճույքով»), սակայն այդ մասին պաշտոնական որևէ հայտարարություն որևէ կողմից չէր արվում. մինչև հիմա միայն գաղտնի բանակցություններ էին, գաղտնի պայմանավորվածություններ, ինչից անտեղյակ ՀԱԿ որոշ անդամներ իրենց պարտքն էին համարում գոնե իրենց պահով անպայմանորեն հերքել համագործակցության որևէ հնարավորություն:

Այսօրվա հանդիպումն արդեն գաղտնի չէր, իսկ Զուրաբյանի հայտարարությունը կոնկրետ մեսիջ. նախագահական ընտրությունների մեկնարկին մնացել է քիչ ժամանակ, այնպես որ «карты на стол, стволы под стол»:

ԲՀԿ-ական զույգը նախորդ օրը հանդիպել էր նաև Դաշնակցության ներկայացուցիչների հետ և, դատելով արված հայտարարություններից, այդ հանդիպումը ևս անցել էր այնպես, ինչպես հարկն էր: Եթե ԲՀԿ-ն ընդհանուր լեզու է գտնում նաև ՀԱԿ-ի հետ, ընդ որում՝ այն աստիճան, որ վերջնականապես կողմնորոշվում է ու այլևս խաղում ընդդիմադիր դաշտում (ամեն դեպքում, եթե անգամ Նաիրա Զոհրաբյանը մի աչքին մի գույնի լինզա դնի, մյուսին՝ մեկ այլ, դժվար է պատկերացնել, որ այսուհետ ԲՀԿ-ին հաջողվի լոյալություն դրսևորել թե՛ ՀՀԿ-ի, թե՛ ՀԱԿ-ի հանդեպ), նախագահական ընտրություններում կարող են ավելի քան հետաքրքիր զարգացումներ տեղի ունենալ:

Եթե ԲՀԿ-ն ու ՀԱԿ-ը որոշում են համագործակցել, նշանակում է Հայաստանի ընդդիմադիր դաշտը գնում է դեպի հստակեցում և համապատասխանաբար ուժեղանում է: Եվ բնականաբար, այդ համագործակցությունը պետք է արտահայտվի միասնական թեկնածու ունենալով: Լինզաները էլի «չեն օգնի», եթե երկու ուժերն էլ ընտրություններին մասնակցեն սեփական թեկնածուով՝ միաժամանակ հայտարարելով, թե աջակցում են մեկը մյուսին: Ելքը մեկն է՝ թեկնածուն պետք է լինի մեկը, իսկ մյուս ուժն ընդամենը պետք է ընդունի դաշնակից ուժի թեկնածուի առավելությունն ու պայքարի նրա հաղթանակի համար:

2008թ. Լևոն Տեր-Պետրոսյանը գրեթե հաղթել էր, այդ ժամանակ, ասում էին, թե իշխանությունն «ընկած էր փողոցում», ուղղակի Տեր-Պետրոսյանը հետ կանգնեց ու չվերցրեց այն: 2012-ը վաղուց արդեն 2008 չէ: Առաջին նախագահը միշտ էլ աչքի է ընկել ճիշտ հաշվարկներ կատարելու ունակությամբ. ըստ այդմ՝ ընտրազանգվածի տրամադրություններն ու քաղաքական իրավիճակը որոշ առումով սթափ պատկերացնող Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կգնա՞ մի նոր փորձության՝ առաջադրվելով ՀԱԿ-ԲՀԿ միասնական թեկնածու, հատկապես, որ երկու անգամ նախագահ եղել է, վերջին անգամ էլի գրեթե հաղթեց, բայց որոշեց չօգտվել հաղթանակից... Պետք չէ անտեսել նաև առաջին նախագահի տարիքը. եթե 2008-ին նախագահի թեկնածու Տեր-Պետրոսյանը 63 տարեկան էր, ապա 2013-ին գործ ունենք արդեն 68-ամյա Տեր-Պետրոսյանի հետ (թե՛ Չերչիլը, թե՛ Դը Գոլը Տեր-Պետրոսյանից այդքան էլ ջահել չէին, երբ թամբին էին, սակայն ...)։

Շատ ավելի հավանական կարելի է համարել այն, որ առաջին նախագահին հաջողվի Ծառուկյանից կերտել «նախագահացու»: Ճիշտ է, մինչև հիմա ԲՀԿ առաջնորդն ամեն առիթով ասում էր, թե իրեն պաշտոն հարկավոր չէ, սակայն, ինչպես տեսնում ենք, քաղաքական դաշտում ոչինչ հավերժ չէ, և համապատասխան «լինզաները» երևի թե ի զորու կլինեն նաև Ծառուկյանի բնածին համեստության հետ էլ որոշ խաղ խաղալ. Պուտինի, Լուկաշենկոյի ու Նազարբաևի հետ «Տարվա մարդ» հռչակվելն այդքան էլ պատահական չէր կարող լինել:

Լուսինե Կեսոյան