Վանո Սիրադեղյան. Եթե նրա նմանը օրենսդիր է դարձել, նշանակում է դրանից առաջ երկրում ազգային աղետ է տեղի ունեցել

Այսօր Վանո Սիրադեղյանի ծննդյան օրն է: Վանո Սիրադեղյան (ծնվ. 1946թ. Նոյեմբերի 13-ին Տավուշի մարզի Կոթի գյուղ), հայ ժամանակակից արձակագիր, հրապարակախոս, հասարակական և քաղաքական գործիչ։ 1966-69 թթ. Ծառայել է խորհրդային բանակում: 1974թ.-ին ավարտել է Երևանի Պետական Համալսարանը` բանասերի որակավորմամբ: 1983 թ.-ին լույս է տեսնում «Կիրակի» ընդհանուր վերնագրով պատմվածքների առաջին ժողովածուն: Հայաստանի գրողների միության անդամ, «առավոտ» թերթի հիմնադիր։ 1988.թ-ից «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամ։ 1990–1992 և 1997–2000թթ. ՀՀՇ վարչության նախագահ, 1990–1992թթ.-ին Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր: 1992-1996 թթ. ՀՀ Ներքին Գործերի նախարար, 1996-98թթ. Երևանի քաղաքապետ: 1996 – 1999թթ.-ին ՀՀ ԱԺ պատգամավոր:

Սկսել է տպագրվել 1978-ից: Նրա պատմվածքները թարգմանվել են վրացերեն, ռուսերեն, բելոռուսերեն, ուկրաիներեն, չեխերեն, բուլղարերեն, իսպաներեն, գերմաներեն: Սիրադեղյանի պատմվածքների հիմնական թեման մարդն է` իր բարդ ու հակասական ներաշխարհով:

«Եթե մեկնումեկը պատերազմի դաշտից շատ հեռու, տաք մի տեղ խոսում է զենք վերցնելու մասին, հասարակության մեջ պետք է գտնվի սրամիտ մեկը, որ սրան «փը´շտ» անի, որպեսզի կողքինները պահը վայելեն:

Եթե նրանցից մեկը, ովքեր նախկինում իրենց տարածքում կաշառք էին վերցնում՝ անգամ մի բանկա ղաուրմայով եւ սուջուխի երկու շարանով, այդ մեկին չի կարելի հիմարաբար «չեկիստ» ասել, որովհետեւ սովետական մլիցուն չեկիստ ասելը նույն պարգևն է, ինչ կայարանի համբալին 1 դոլարի փոխարեն 100 դոլար տալը:

Չի կարելի կշտամբել, որովհետեւ, եթե նրա նմանը օրենսդիր է դարձել, նշանակում է դրանից առաջ երկրում այնպիսի մի ազգային աղետ է տեղի ունեցել, որ հիմա օրենքից խոսելը նույնն է, թե ավերիչ երկրաշարժի հաջորդ օրը կշտամբես քաղաքացիներին, որ փողոցը անցման տեղերով չեն անցնում: Կամ նեղանաս քաղաքապետարանից, որ մյուս առավոտ զիբիլը ժամանակին չի տարել, երբ ողջ քաղաքն է դարձել աղբակույտ:

Հիմա գյադաների ժամանակն է: Եւ մի կարճ ժամանակ էլ դեռ այդպես կլինի: Եւ այդպիսի ժամանակներում, երբ հերոսները բանտում են կամ հողի տակ, երբ դեռ խրամատները Ազգային ժողովի շենքից հեռու են հարյուրավոր կիլոմետրերով, գյադաները, այսպես, պիտի կամուֆլյաժե բիկինի հագնեն ու պուտանկի խրոխտ մարշով գնա՜ն-գան իշխանության միջանցքներում: Գնան ու գան: Գնան ու գան:

Մի բանում, սակայն, կարելի է վստահ լինել. այն տարիներին ազգային թրաշ պահած հանցագործների ավտոմատների շխկ-չխկոցը սրանց նմաններին այն աստիճանի սարսափի է մատնել, որ նրանք այլեւս երբեք ավտոմատ ասած բանին մոտ չեն գնա, ինչ մնաց թե ինչ-որ մեկի դեմը առնեն…»:

Վանե Սիրադեղյան «Գյադաների ժամանակը»