Ի՞նչ է, երևանցիների արյունը կապո՞ւյտ է…

Երևի նկատած կլինեք, որ հատկապես վերջին տարիներին Երևանում բավական մեծ թափ է ստացել մասնավոր կլինիկաների, հիվանդանոցների, զանազան բժշկական ծառայություններ մատուցող հաստատությունների հիմնումը. գրեթե ամեն տարի քաղաքամայր Երևանում մի նոր կլինիկա ու հիվանդանոց է բացվում: Իհարկե, դժվար է ասել, թե դրա արդյունքում որքանով են նույն մայրաքաղաքում մատուցվող բժշկական ծառայությունների որակն ու գները բարելավվում, բայց այն, որ նմանատիպ հաստատությունների՝ նույնիսկ ավելցուկ է արդեն առաջացել մայրաքաղաքում, ակնհայտ է:

Սրան զուգահեռ, սակայն, ճիշտ հակառակ պատկերն է տիրում մարզերում, շրջաններում: Այստեղ ոչ միայն մատուցվող ծառայություններն են հեռու միջազգային չափանիշներից, այլև դեռևս առկա է շենքի ու տեղանքի խնդիր. հիվանդանոցներն ուղղակի սարսափելի վիճակում են այստեղ: Դիցուք՝ աղետալի իրավիճակ է հատկապես Աշտարակի հիվանդանոցում, ուր մարդիկ բուժօգնություն են ստանում բորբոսնած պատերով բուժսենյակներում, որոշ դեպքերում՝ նաև հակահիգիենիկ պայմաններում: Հիվանդասենյակներում տարրական պայմաններ չկան, մահճակալները հին են, մետաղյա ու ժանգոտած, ու հիմա քաղաքի բնակիչները նույնիսկ խուսափում են բուժհաստատության շենքը մտնելուց' վախենալով, որ այն կարող է նույնիսկ մի օր փուլ գալ:

Ցանկացած նորմալ մարդու մոտ հարց կարող է առաջանալ. ի՞նչ է այս առումով մտածում, ասենք, նույն առողջապահության նախարարությունը կամ նույնն է թե՝ պետությունը: Մի՞թե, ասենք, Երևանի բնակիչների արյունը կապույտ է, կամ հայաստանյան մարզերում մեր հայ մարդիկ չե՞ն: Ինչո՞ւ պետք է մարզաբնակները զրկված լինեն իրենց բնակավայրերում նորմալ բուժօգնություն ստանալու հնարավորությունից, ինչո՞ւ պետք է Երևանում ամեն քայլափոխին 6 հատ կլինիկա ու ատամնաբուժարան լինի, իսկ փոքր քաղաքներում մարդիկ անգամ թերապևտին դիմելու հնարավորություն չունենան…

Թե ինչ կլինի Աշտարակի հիվանդանոցի հետ, իհարկե, դժվար է ասել, բայց որ առկա դիսբալանսն այս հարցում ակներև է, ոչ ոք չի կարող հերքել. մի փոքր էլ հարկ է մտածել մարզաբնակ մեր համերկրացիների մասին, հետո ի՞նչ, որ նրանք երևանցիներից պակաս վճարունակ են:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ