Ակամա «միապետ»…

Ամիսներ առաջ, երբ հանրապետությունում իր նշանակությամբ երրորդը համարվող Վանաձոր քաղաքի ավագանու կազմում աննախադեպ սկանդալ էր հասունանում ու ընդդիմադիր կուսակցությունները որոշում էին կայացնում՝ քաղաքի ավագանու նիստերը բոյկոտելու մասին, դժվար թե մարդկանց մտքով անցներ, որ այս ամենը ժամանակի ընթացքում վերածվելու է ընդամենը զվարճալի «թամաշայի» օբյեկտի. այն, ինչ այժմ կատարվում է Վանաձորի քաղաքապետարանում, ու այն անորոշությունը, որ տիրում է այստեղ արդեն բավական տևական ժամանակ, այլ կերպ, քան թյուրիմացություն՝ չես համարի: Երկու շաբաթ առաջ էլ «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը հայտարարել էր, որ պատրաստվում է դիմել Սահմանադրական դատարան' վիճարկելու Վանաձորի ավագանու՝ ՀՀԿ-ի եւ ՀՅԴ-ի անդամների կողմից գումարվող նիստերի իրավազորությունը, ինչին, սակայն, դատելով ամենայնից, չեն միանա մյուս կուսակցությունները՝ ՀՎԿ-ն ու ԲՀԿ-ն, ու Մարուքյանը ստիպված կլինի միայնակ հանդես գալ Հայաստանի բարձրագույն օրենսդրական ատյանում:

Թե ինչ կարող է ՍԴ դիմելը տալ մի պարագայում, երբ նույն ՍԴ պատմության մեջ երևի թե չի եղել գեթ մեկ դեպք, երբ այն ոչ իշխանահաճ որոշում կայացրած լինի, այնքան էլ հասկանալի չէ: Կարելի է ենթադրել, սակայն, որ այս կերպ՝ նույն «Լուսավոր Հայաստան»-ը փորձում է հանրությանը ներկայանալ որպես օրենքի առաջամարտիկ, որպես պայքարող ու մինչև վերջ գնացող քաղաքական ուժ:

Հարցը, սակայն, այստեղ մեկ այլ բանում է կայանում՝ կառավարման համակարգի անհեթեթության: Հետաքրքիր իրավիճակ է ստեղծվել քաղաքում. մի կողմից՝ ընդդիմադիր ուժերը չեն ցանկանում միանալ իշխանություններին ու ավագանու նիստերին մասնակցել՝ վախենալով հեղինակազրկվել, մյուս կողմից՝ Մամիկոն Ասլանյանը խորապես թքած ունի, թե ընդդիմադիրներն ինչ են անում. շարունակում է քաղաքապետի իր ֆունկցիաները հաճույքով կատարել՝ դեռ մի բան էլ վայելելով «միահեծան» իշխանություն ունենալու բերկրանքը (ՀՅԴ-ին չենք հաշվում):

Այս ամենն իրականում մեկ բան է ապացուցում. Հայաստանի կառավարման համակարգում կան հստակ թերություններ, որոնք էլ հենց ընկած են հաճախ առաջացող անհեթեթ իրավիճակների հիմքում: Իհարկե, այդ ամենում քաղաքականության տոկոսայնությունը ևս բարձր է, սակայն, ակներև է, որ նման համակարգով Հայաստանն առաջ շարժվել չի կարող:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ