«Առաջ Հայաստան»՝ 5 000, «Հավատանք, որ փոխենք»՝ 10 000

Վերջին լուրեր 7 Նոյեմբեր, 2012 20:21

Այսօր առավոտյան Նոյեմբերյանից տաքսիով գալիս էի Երևան: Չնայած կիսաքնած վիճակիս՝ ուշադրությունս գրավեց ռադիոյով հնչող ադրբեջանական մուղամը: Դեռ չէի հասցրել վարորդից հարցնել, թե ինչու է լսում այդ երաժշտությունը, երբ սկսվեց լրատվական թողարկում հիշեցնող մի հաղորդում: Վարորդը կլանված լսում էր այդ լուրերը: Երբ հարցրի, թե ինչի համար է լսում ադրբեջանական լուրեր, նա պատասխանեց. «Սրանց լուրերն եմ լսըմ, հետո մեր «Հայլուր»-ն եմ նայըմ, երկուսը տալիս եմ իրարով, թացուչորը անջատըմ եմ իրարից ու տենց փորձըմ եմ հասկանամ՝ ինչ ա կատարվըմ»:

Փաստորեն գյուղացին չի հավատում «Հայլուրի» Հայաստանին: Համատարած տիրող այն կարծիքը, թե իշխանական քարոզչամեքենային հաջողվում է հիմարեցնել գյուղացուն, և առհասարակ ՀՀ քաղաքացուն, չի համապատասխանում իրականությանը: Քաղաքացին հստակ գիտակցում ու հասկանում է, թե ինչ է կատարվում իր շուրջ:

Այս մտորումների մեջ էի, երբ հանկարծ «աչքս ծակեցին» մեքենայի մեջ փակցված 2 կրծքանշաններ՝ «Առաջ Հայաստան» և «Հավատանք, որ փոխենք» գրառումներով: Մեղմ ասած, հիասթափվում էի, երբ ուշադիր նայելով տեսա, որ «Առաջ Հայաստան» գրառմամբ կրծքանշանի վրա գրված է 5000, իսկ «Հավատանք, որ փոխենք»-ի վրա՝ 10000:

Այսպիսով՝ ՀՀ քաղաքացին ծաղրում է իրեն կաշառք առաջարկողին կամ տվողին: Ասում են՝ հեղափոխությունները սկսվում են, երբ քաղաքացին սկսում է ծաղրել իշխանություններին: Իսկ այն, որ քաղաքացին սկսել է ծաղրել իշխանություններին, օրեցօր ակնհայտ է դառնում:

Քիչ անց մենք մտանք գյուղերից մեկը՝ ևս մեկ ուղևոր վերցնելու: Գյուղում մեծ շինարարություն էր ընթանում: Տեսնելով շինարարությունը՝ ուղևորներից ավագը և վարորդը երկխոսության բռնվեցին.

- Էս ի՞նչ են սարքըմ:

- Գիդեմ վոչ, բայց լավ վենձ շինարարություն ա:

- Հա, սա ծրագրով կըլի:

Սովորաբար ծրագիր ասելով նկատի են ունենում արտասահմանյան դրամաշնորհային ծրագրերով իրականացվող աշխատանքները: Սրանից կարող ենք հետևություն անել, որ այս իշխանություններից գյուղացու միակ հույսը ընտրությունից ընտրություն տրվող այդ 5000-ն ու 10000-ն են: Գյուղացին չի հավատում, որ այս իշխանությունները կարող են նախաձեռնել այդպիսի լայնածավալ շինարարություն, այն էլ՝ սահմանամերձ գյուղական տարածքներում:

Ուղևորներից մեկը երկրորդ դասարանում սովորող մի երեխա էր: Նրան հարցրին.

- Որ մեծանաս, ի՞նչ տիս դառնալ:

- Միլիցա:

- Միլիցեն ինչի՞դ ա պետքը (զարմացան վարորդն ու ավագ ուղևորը)։

- Որ ավտոներին կանգնացնեմ ու կարգ հաստատեմ:

- Հա բայց գիտե՞ս էդ ձևի մլիցա դառնալը ինչ թանկ հաճույք ա...

Երեխան զարմացած հայացքով նայեց նրանց և լռեց՝ երևի հիշելով Վլադիմիր Գասպարյանի ոգեշունչ ելույթները արդարամիտ, հանրությանը իրապես ծառայող ոստիկանների մասին: Փաստորեն Վլադիմիր Գասպարյանը պետք է հաշվի առնի, որ այդ ոգեշունչ ելույթներն ազդում են միայն մինչև 8 տարեկան երեխաների վրա, իսկ բարեփոխված ոստիկանական համակարգին ոչ ոք չի հավատում: Չափահաս քաղաքացու համար ոստիկանը դեռ մնում է «մլիցա», իսկ ճանապարհային ոստիկանը՝ «գայիչնիկ»:

Քիչ անց մեր ավագ ուղևորը սկսեց գանգատվել, որ իր թոռնուհին 6 քննություն է տվել, և որ 5-ը 100-ից 100 է ստացել, իսկ վերջինը դիտմամբ 65 են նշանակել, որպեսզի անվճար չլինի: Քաղաքացին այլևս կրթական ոլորտում բարեփոխումներին չի հավատում:

Ես ձեզ ներկայացրի Նոյեմբերյան-Երևան մայրուղու սկզբնամասի 30 կիլոմետրը. մնացած ճանապարհին, ցավոք, սովորության համաձայն, ես քնած էի, բայց վստահ եմ, որ պարզ ու հասարակ գյուղացին ճշգրիտ տվել է Հայաստանի Հանրապետության ներկայիս տնտեսական, սոցիալական, քաղաքական և իրավական գնահատականը:

Այս պարագայում առաջիկա ընտրություններին իշխանությունների վերարտադրման դեպքում երկու տարբերակ կա՝ կա՛մ ընտրությունները կեղծված են, կա՛մ ՀՀ բնակչությունը մազոխիստ է: