«Առավոտ». Եթե ներկայիս նախագահը բռնապետ է, ապա բռնապետներ էին նաև առաջին և մանավանդ` երկրորդ նախագահները

«Իմ սուբյեկտիվ ընկալմամբ` այսօրվա քաղաքական օրակարգի ամենակարևոր խնդիրը ոչ կուսակցությունների միջև ձևական «կոնսուլտացիաներն» են, ոչ 100 տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգը, ոչ էլ նույնիսկ նախագահական ընտրությունները: Այսօր ինձ համար շատ ավելի կարևոր է, որքան էլ դա տարօրինակ թվա, Տիգրան Առաքելյանի ազատ արձակումը ու Վարդան Օսկանյանի նկատմամբ հետապնդման դադարեցումը: Տիգրանի` ոստիկանի հետ վիճելը, քաշքշելն ու «աքլորանալը» հաստատ այն արարքը չի, որի համար երիտասարդը պիտի նստի 6 տարի: Օսկանյանի «փող լվալն» ընդհանրապես «սև հումորի» շարքից է: Այդ երկու հարցերի լուծումը կօգնի մտածող և չքաղաքականացված մարդկանց համոզվելու, որ այն փոփոխությունները, որոնք դանդաղ և վարանոտ քայլերով ձեռնարկում է իշխանությունը, իսկապես շարունակվում են, և այլևս ոչ մեկի նկատմամբ քաղաքական հետապնդում չի իրականացվի:

Մեր հասարակությունը չի կարողանում կենտրոնանալ կոնկրետ խնդիրների վրա և քաղաքական ուժերի դրդմամբ մաքսիմալիստական խնդիրներ է դնում: Ես հիշում եմ, երբ 2002-ին Քոչարյանը փակեց «Ա1+»-ը, մարդիկ, հեռուստադիտողները խիստ վրդովված էին և դուրս էին եկել փողոց: Սակայն քաղաքական ուժերը, որոնք հայտնվեցին Ազատության հրապարակի հարթակում, սկսեցին խոսել ոչ թե «Ա1+»-ի մասին, այլ «գլոբալ» խնդիրներից' ինչպես միշտ, «ռեժիմից ազատվելու», «օր առաջ իշխանափոխության» և այլնի մասին, ու բնականաբար՝ ոչ փոքր, ոչ էլ մեծ նպատակներին չհասան:

Քաղաքականացված մարդիկ ընկնում են բառերի հետևից` կարծելով, թե որքան խայթող կամ ստորացնող լինեն դրանք և որքան բարձր արտասանվեն, այնքան գործն առաջ կգնա: Որպես օրինակ բերեմ «բռնապետ» և «դեմոկրատ» բառերը: Եթե ներկայիս նախագահը բռնապետ է, ապա բռնապետներ էին նաև առաջին և մանավանդ` երկրորդ նախագահները` նրանց ժամանակ, ի դեպ, չկար էթիկայի հանձնաժողով, որը նկատողություն էր անում ամբարտավան կեցվածք ունեցող օլիգարխներին, որպես հետևանք` վերջիններս շատ ավելի սանձարձակ էին, քան հիմա: Եթե Գագիկ Ջհանգիրյանը դեմոկրատ է, ապա Աղվան Հովսեփյանը նույնպես դեմոկրատ է. հակաոակ դեպքում ինչպե՞ս է ստացվել, որ «ռեժիմի ծառա» գլխավոր դատախազը իր կողքին տարիներ շարունակ հանդուրժել է այսպիսի առաջադեմ հայացքներ ունեցող տեղակալին: Ամեն ինչ, ինչպես տեսնում եք, խիստ հարաբերական է, և եթե սկսենք վիճել բառերի մասին` թե ով է օլիգարխ, ով` ֆեոդալ, ով է հայրենասեր, իսկ ով` ապազգային, դա մեզ շատ հեռուն կտանի, և դրանից ոչ նվազագույն աշխատավարձը կբարձրանա, ոչ անարդար դատավճռով ազատազրկված երիտասարդը դուրս կգա բանտից:

Եթե, այնուամենայնիվ, պետք է բղավել ու վանկարկել, ապա ես պատրաստ եմ. միայն նախօրոք տեղյակ պահեք' ինչ է պետք գոռալ' «Լևո՞ն նախագահ», «Գագի՞կ նախագահ», թե՞ «Վարդան նախագահ»»,- «Առավոտտ»–ի այսօրվա համարում գրել է Արամ Աբրահամյանը: