Ներքաղաքական կյանքում՝ պոռնիկներից մինչև պնակալեզներ

Երբ ակամայից հեռահար հայացք ես նետում ներկայիս գերարդիականացված ու միևնույն ժամանակ խաթարված անմեղությամբ իշխանավորների ու նրանց աշխատավայրի վրա հասկանում ես, որ, ըստ էության, պոռնկության և անտարբերության ասպարեզում գոյություն ունեն երկու տիպի իշխանավորներ՝ շղարշված անցյալով ու ներկայով քաղաքական գործիչներ։ Առաջին տիպին են պատկանում այն քաղաքական գործիչները, ովքեր ընդամենը «խոսափող» են ու որոնց միջոցով ընդամենը ժողովրդին մտքեր են փոխանցվում ու վերջ։ Նրանք այլևս պիտանելիության այլ տարբերակներ չունեն, եթե խոսակցությունն ավելի «մատերիալացնենք», ապա նրանց կարելի է համեմատել երաժշտական գործիքների հետ. ոմանց՝ դուդուկի, ոմանց՝ զուռնայի, նաև լինում են դեպքեր, երբ նրանց անգամ կարելի է համեմատել դհոլի հետ ու, որքան էլ դուդուկն ու զուռնան թիկնած դհոլին իրենց «դնեն ջութակի տեղ», միևնույն է, նրանց առավելագույնն ու առաքելությունը դարում գործիքի դեր խաղալն է՝ մնալով հոգով ընդմիշտ փողային ու հարվածային գործիք։ Իսկ ահա երկրորդ տիպի քաղաքական գործիչները հմտորեն ու ջանադրաբար օգտագործում են այդ «քաղաքական գործիչներին»՝ երաժշտական գործիքներին, սեփական «ես»–ը բավարարելու, որոշ դեպքերում էլ՝ ուղղակի այդ գործընթացից հաճույք ստանալու ու մի կարգ ավելի բարձր իրենց զգալու համար։

Այն, որ ցանկացած գիտակից մարդ ունի սեփական ուղին ընտրելու ու դրանով կյանքում շարժվելու մենաշնորհ, դա անհերքելի իրողություն է։ Բայց… այստեղ է, որ անհրաժեշտ է սեփական «ես»-ի բավարարման իրական սահմանների զատման պրոցես սկսելը՝ միևնույն ժամանակ թույլ տալով «ես»-ից բացի գոյատևող մյուս՝ թափառող «ես»-երի ապրելու համար ամենաանհրաժեշտ պահանջմունքների բավարարման սահմանների ճանաչումը։ Որոշ դեպքերում սահմաններն ընդհանրապես մաքրվում են՝ կարծես չեն էլ եղել, ու այդտեղ է, որ սկսում է «ինտիմ հարաբերությունները» սեփական «ես»-ի հետ՝ անցնելով ցինիզմի ամենաանտրամաբանական ու մարդկության կողմից անտեսված սահմանները։ Եվ ինչ անել այս պարագայում…

…կան մարդիկ, ովքեր սեփական անձի անգամ «անալ» հաճույքների բավարարման համար պատրաստ են ամեն ինչի, բառիս բուն իմաստով՝ ամեն ինչի, բայց նմանօրինակ մարդիկ գոնե մարդկության տեսակետից պետք է ընդմիշտ վտարվեն իշխանավորների բարձունքից, քանի որ հենց այդպիսիք են, որ կործանում ու փշրում են երիտասարդ կյանքեր ու երազանքներ, նրանք են, որ թքում են արժանապատվության ու օրինականության վրա՝ պղծելով դիմացինի՝ արդար հոգում բոցավառվող հպարտության ու անկախության ձգտման իրականում հավերժ ու անլռելի մղումներն ու նկրտումները։ Նրանք չեն խնայում անգամ միմյանց... դավաճանության ամենազազրելի ու անբարոյական իրողությունները փողի, փառքի ու իշխանության համար ուղղակի առկա են ներքաղաքական ըմբոստ ռեալիզմի մեջ, որին ճնշելու ու սանձելու միակ իրավունքն իրականում պատկանում է ժողովրդին։

Այսօր ինչո՞վ է տարբերվում երեկվանից կամ 2009 թվականի մարտի 29-ից։ Հավատացե՛ք, ոչնչով։ Տարբեր են միայն գործող դեմքերն ու մեխանիզմները։ Ու այսօր երկրի առջև ծառացած գալիք հազարամյակի մարտահրավերներին դիմակայելու ճանապարհներ փնտրելու փոխարեն լծված են սեփական անառողջ «բողազը» լցնելու անհագ ցանկությամբ, երեկվանից շատ ու վաղվանից՝ երեկվա եղածից շատ։ Այնքան շատ, որ օգտագործում են բոլոր հնարավոր հարթակները. առարկայականից, տեսանելիից անցել են նաև վիրտուալի։ Ամենայն հավանակությամբ կեղտի չափաբաժինն անցել է թույլատրելիի սահմանները ու ռեալից հոսում է վիրտուալ կյանք՝ պղտորելով ու պղծելով մաքուր հոգին։

Ու երբ վեհ դեմքի արտահայտությամբ քաղաքական գործիչները՝ գիշատիչները, «դուրս են գալիս պատշգամբ» ներքաղաքական «կեղտոտ սպիտակեղենը» արևի տալու, այդ ժամանակ նոր պարզ է դառնում, որ իրականում ղեկավարվող հերոսությունն անբարոյականություն է և զզվելի անիմաստություն, որը ոմանք հաճախ անվանում են հայրենասիրություն՝ դրանով իսկ նվաստացնելով ու պղծելով գաղափարի բուն իմաստն ու նշանակությունը։ Ցավոք, այսօր ղեկավարվում է և՛ հերոսությունը, և՛ հերոսացողը...

Գևորգ Ավետիսյան