Հայրենասիրությո՞ւն. իսկ ի՞նչ է դա

Ամեն անգամ, երբ գալիս են տոներն, երբ կրկին անգամ բոլորս հիշատակում ու մեծարում ենք մեր փառահեղ հաղթանակները, մեծարում նրանց, որոնց քաջության ու ինքնազոհողության արդյունքում այսօր ազատ, անկախ Հայաստան ունենք, կրկին ու կրկին մեջտեղ է գալիս մի ցավալի հարց, որին այդպես էլ լուծում չի տրվում երկար տարիներ ի վեր. ազատամարտիկների սոցիալական ապահովմանն առնչվող հարցերն են, որ այդպես էլ ոչ մի կերպ լուծում չեն ստնում Հայաստանում: Հատկապես սուր են արտահայտված հաշմանդամ ազատամարտիկների սոցիալական պրոբլեմները: Նրանցից շատերը ներկայում ծայրահեղ վատ, անմարդկային պայմաններում իրենց գոյությունն են ինչ-որ կերպ ապահովում' ստիպված լինելով կա՛մ բավարարվել պետության կողմից տրվող կոպեկներով կա՛մ, լավագույն դեպքում, մնալ անհատ բարերարների հույսին. պետությունը վաղուց մոռացել է նրանց էլ, նրանց քաջագործություններն էլ:

Թե ինչու ամեն բան ստացվեց հենց այնպես, ինչպես որ է այժմ, պատճառներ ու հիմնավորումներ կարող են բերել բոլոր չինովնիկներն անխտիր. է՛լ համընդհանուր տնտեսական ճգնաժամ, է՛լ բյուջեում փող չլինել, է՛լ ինչ ասես: Հարց է առջանում, սակայն, այնպիսի մի երկրում, ուր նույնիսկ միջին տրամաչափի չինովնիկները որպես պոտենցիալ միլիոնատերեր են դիտրկվում, մի՞թե այդքան դժվար է այնպիսի մի պետական ծրագիր մշակել ու այն ինչպես հարկն է ֆինանսավորել, կյանքի կոչել, որպեսզի ազատամարտիկը, ով իրականում անձամբ է կերտել իր հայրենիքի անկախությունն ու սեփական արյան հաշվին գոյություն երաշխավորել, իրեն առհամարհված, ստորացված ու ավելորդ մեկը չզգա: Ի՞նչ է, այդ մարդկանց թիվը հարյուր հազարների է հասնում, որ չեն կարողանում մի կարգին թոշակ սահմանել, չեն կարողանում ապահովագրություն տրամադրել…

Ցավոք, տիրող անմխիթար պատկերն ապացույց է ոչ թե երկրում փող չլինելու, այլ այն անտարբերության, որ տիրում է շատերի սրտերում: Այսօր Հայաստանում ամենաչգնահատվածը մարդ արարածն է շարունակում մնալ, ու ոչ միայն ազատամարտիկներն, այլև ցանկացած մեկը. փող ունես'մարդ ես, չունես' ավելորդ բեռ ես. մեռի…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ