«Անտեր անեմ փողը…»

Հայաստանում ինչպես և աշխարհի մյուս երկրներում, հունիսի 1-ը նշվում էր որպես երեխաների իրավունքների պաշտպանության օր: Ազգային ժողովի բակում հունիսմեկյան տոնին ավանդույթի համաձայն՝ կազմակերպվել էր երեխաների համար միջոցառում, որին իրենց մասնակցությունն էին բերել հանրությանը հայտնի մի շարք խորհրդարանականներ: Հետաքրքրականն այստեղ, սակայն, երևի թե ոչ այնքան հանրությանը հայտնի դեմքերին երեխաների շրջապատում տեսնելն էր, որքան մանկական երջանկության վերաբերյալ նույն այդ հայտնի դեմքերից ոմանց ունեցած պատկերացումների մասին տեղեկանալը:

Այսպես. դիցուք՝ Հակոբ Հակոբյանը, պարզվում է, մանկական երջանկության մասին իր ուրույն պատկերացումներն ունի. հարցին, թե ի՞նչ մանկական երջանկության մասին խոսք կարող է լինել, երբ հայաստանցի փոքրիկներից շատերի հայրերն արտագնա աշխատանքի մեջ են գտնվում, Հակոբ Հակոբյանը պատասխանել է. «Նրանց երեխաներն ապրում են յուրովի, իրենց երջանկությունը զգում են յուրովի ու երբեք մի՛ մտածեք, որ երջանկությունը փողի մեջ է»։

Իհարկե, ոչ ոք չի կարող չզմայլվել Հակոբյանի ռոմանտիզմով, աննյութապաշտ հոգեբանությամբ, բայց այն, որ նրա պնդումը, մեղմ ասած, այնքան էլ հիմնավոր չէ, դժվար թե գտնվի մեկն, ով չհամաձայնի: Հարց է առաջանում՝ մի՞թե Հակոբյանն անտեղյակ է, որ աղքատության մեջ, հատկապես 21-րդ դարում՝ չի կարող լինել երջանկություն: Կներեք, բայց յուրովի երջանկություն՝ այս պարագայում, ուղղակի գոյություն ունենալ չի կարող. չի կարող հոռացած ծնողների փառահեղ կյանքով ապրող երեխայի կողքին հացին կակա ասող մադու զավակն իրեն երջանիկ զգալ: Կարծում ենք՝ փիլիսոփայելու փոխարեն՝ շատ ավելի ճիշտ կլիներ, եթե Հակոբյանը մատնանշեր այն քայլերը, որոնք իրենք, որպես այս երկրի օրենսդիրներ, պատրաստվում են ձեռնարկել՝ Հայաստանի բոլոր մանուկների կյանքն իրոք երջանիկ դարձնելու համար: Ավա՜ղ…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ