Իրականությունը՝ վարդագույն ակնոցներով…

Համաշխարհային բանկի կողմից միառժամանակ առաջ հրապարակած  Հայաստանին վերաբերող «Երկրի համակարգված գնահատում կամ Ապագայի Հայաստանը» զեկույցը, որում բավականին դիպուկ կերպով այդ կառույցը թվարկել ու նշել էր մեր երկրին արդեն տարիներ ի վեր բնորոշ թերություններն ու նախանշել պետության զարգացման ուղիները, պարզվում է՝ յուրատեսակ արձագանքներ է ստանում Հայաստանում, ու արձագանքողներն էլ ոչ այլ ոք են, քան հայրենի կառավարության անդամները, որոնց խոսքերից ստեղծվող տպավորությունը մեկն է՝ իրենք նույն Համաշխարհային բանկից մի քանի անգամ  ավելի լավ գիտեն մեզ հուզող խնդիրներն ու կողքից խորհուրդների կարիք բնավ չեն զգում:

Մասնավորապես՝ ՀՀ փոխվարչապետ Վաչե Գաբրիելյանն, այն նկատառմանը, թե Հայաստան-ԵՏՄ համագործակցությունը բավարար ազդեցություն չի ունեցել Հայաստանի տնտեսության զարգացման վրա, հանդես է եկել գրեթե սենսացիոն պատասխան հայտարարությամբ՝ վստահեցնելով՝ Եվրասիական տնտեսական միության  շուկան  հայերիս կողմից իրացվել է ու նույնիսկ Հայաստանի՝ ԵՏՄ-ին անդամակցությունը տվել է իր բարի ու դրական պտուղները՝ չնայած սկզբնական դժվարություններին: Թե ինչ կարող է նշանակել նման հայտարարությունը մի պարագայում, երբ Հայաստանի գերխնդիրներից մեկն էլ մնում է այնպիսի տարրական հարց, ինչպիսին, ասենք, նույն գյուղատնտեսական ապրանքների իրացման հարցն է (այս տարի ևս, անկասկած, ականատես ենք դառնալու գյուղացիների կողմից բանջարեղենը առուներ լցնելու պրոցեսին), երբ տնտեսությունն աճելու փոխարեն միայն  անկում է ապրում, իսկ  Համաշխարհային բանկն էլ Հայաստանի անդամակցությունը ԵՏՄ-ին՝ համարել է տնտեսական զարգացման հիմնական խոչընդոտներից մեկը, կիմանա երևի թե միայն փոխվարչապետը, ով, ի դեպ, նաև լրագրողների վրա հասցրել էր «մուննաթ գալ»՝ ի՞նչ է, ՀԲ-ն մի լավ բան չի՞ ասել մեր երկրի մասին…

Անկասկած է, սակայն, որ մեր երկրի տնտեսական զարգացման վրա բացասական ազդեցություն թողած գործոններից՝ ԵՏՄ-ին անդամակցումը նվազագույնն է: Ավելին՝  եթե մենք բավարար չափով նախաձեռնողականություն ցուցաբերեինք, ակտիվ լինեինք ու համակարգված գործեինք, կարող էինք և մեր անդամակցությունը վերածել առավելության: Սակայն պատկերը ճիշտ հակառակն է. մենք ԵՏՄ-ից վերցրել ենք միայն այնտեղ գոյություն ունեցող բացասականն ու է՛լ ավելի խորացրել մեր օլիգարխիկ տնտեսությանը տարիներով բնորոշ թերությունները: Ասել կուզի՝ 170 միլիոնանոց շուկան մեր կողմից յուրացվելու փոխարեն՝ այդ շուկան է մեզ իր կողմից յուրացրել: Հարց Վաչե Գաբրիելյանին՝ երկրում տիրող այսօրինակ տնտեսական պայմաններից ի՞նչ հետևություն պետք է  անել, ո՞վ է ում յուրացրել…

Ցավոք, իրականությանը լայն բացված աչքերով նայելու ավանդույթ՝ Հայաստանում այդպես էլ չի ձևավորվում ու մերոնք, ինչպես միշտ, նախընտրում են արդարացնել իրենց սխալներն ու անտեղի ծաղկեցնել իրականությունը, քան նստել ու մտածել՝ ի՞նչ է պետք անել՝ երկիրն այս վիճակից դուրս բերելու համար. փոխվարչապետն այս իմաստով՝ հայկական էլիտայի տիպիկ ներկայացուցիչ է:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ